týsdagur 16. januar 1934síða 2

» 61 — hví lað er vorðið sjúkt er ein sak fyri seg — men hvussu kunnu vit lekja tað? Kanska ein »ope- rasjån« ein radikal burturskering av ellum lí rotna sum herjar sam- felagið og ger tað ult sjúkt, hevdi verið einastu ráð! oll hesi reiðaríir og ið »liggja á knøunum«, spyrjarin sigur? Koma ley nakr- antíð aftur á fótur, sokka ley ikki longur og longur niður í evjuna? Ella skuldi tað kanska lað liskimenninir verið so vorðið, al bara er arbeiðararnir og ið vansan líða og henda liggjan á knounum bara er „camouflage“. Tað einasta rætla og væl ein ast møguliga, lá so er vorðið, er at forstandarskapini geva hesum eilt ella eina so stóra nið- monnum moralorium við skattinum, urseling, al leir fáa rindað hann. »Mangl er í neyðini nýtlg sigur ordatakid, og ein skuldi trúð, at her kundi hetta orðatakið verið tikið til brúks; ikki hugsa okkum, um, at so fáir sum møguligt av skulu sleppa monnum til tí vit kunna væl at tað ræður teim ómúgvrandu fram at til sóknarstýri 2? val av Viðvíkjandi eini „transport“, so hertil at siga, at meiri kann lá ein maður ikki gera, enn at binda seg, lí ein transport er bandið yvir oll bond men so er spurningurin: er hesin maður keypmaður ella reiðari so mikið verður, at ein tílíkur »transport« virði enn at festa hevur meiri sær í pipuna við? Hvat eitt for- standarskap vil gera er eitt, hvat tað kann er eill lað eigur at gera sum best, er eyðvitað. annað, men at Men oll tey, sum bæði til eitt val gingið eftir ella hava og annað hava hava hildið lakka »politiskum linjum« valt teir, sum ley verið stórar, kunnu sær sjálvum fyri, at nú liggja tey,so sum ley sjálvi hava reitt upp. Blaðst. Ein soga. Heim til mammu — | Ein San Fran- | cisco hevur einki trot uppá stød, | stutt aftur fullan | slórbýur sum har ein sjómaður kann leika sær, tá hann kemur av langari ferð og hevur peningapungin. Men Herman | Underby hevði ikki hug til at lata pungin upp og peningin | rulla, hann gekk bert og spák- | aði kring í gøtunum og hugdi | at teim vøkru, glitrandi selubúðunum. vorum Tað var ikki sum Hvat tjena keypmenn, | Baadetræ, Telefoner: har, lad mundi vera gikltin. Hon langt frá, at hann 1ågvan pening til, tå sørt, fyri hevði sell komin aftur av long Íkki fyri tuð, al nakar men hann var um hann ferðum. var svirrari; hann hevdi eina opna hond og gluð seg, vildi iskju eisini synd at fegin sføgja menn- ullan um Tad var siga, af ikki var ein hópur, ið lørvadi eilt sindur av blidskapi, uppí øli ella nøkur oyru steypin av allustaðni var arbeidisloysi og lítið a! vinna. Í kvold var hann farin einsam allur í land, hann vildi ikki | vera saman við hinum, hann vildi vera sparin og íkki longur | oyða pening lil ónyttu. Hann var ikki heilt ungur longur, og viðhvort føldi hann þínu her og på var von al gamlar sjó- plåga menn, og best var at hugsa um tann dag, tå hann varð neydskad ur at tá var farvæl eill taka til! í biogrufin kundi lað siga sjónum gott at av peningi at eiga sindur Tó, eina ferð hann ló laka sær loyvi til, vera so nalin. fólki porlur og nýttist ikki at slóð í bíðaði inn, og eitt hvítt slavum mål- Ein hópur av fyri eill eftir al yvir uttan ólolin uppi lørift aðum á: sleppa var spent slórum „Heim til mammu“ Hetta mátti vera vakurt at síggja, hann við og lá upplatið varð, fór inn suman við ollum hinum. - Byrjanin av filmi- num hevði ikki stórt at lýða, helt hann. Hella var hin gamla søgan um hin burturblivna sonin bara í nýggjum búna men hann var eingin »burt- urblivin sonur«, hann hevði ikki ovlt arv sín har hevði so salt ikki verið nakað at: arva! Síðan hevði hann var konfirmeraður, hann verið settur til al klára seg sjálvan, og javnliga heyði hann sent pening heim í brovum sínum altíð til hans- góður til mammuna; skrivaði hon eisini hann var ara, af sSonu við mammu sína. Annarleiðis var lað við beiggja sviri Í í ransara últi ein »farm« anada; hann haft nakað al avsíggju til hennara, okkurt lítið Nei, iðra einaslaðni Ievði ongantíð kanska. Herman il jóla, ievði einki at um seg See sjálvsagt kundi hann fyrr verið farin at: verða meiri sparin! men nei! Kilmurin annars, gekk. Her komu nakrar myndir úr einum lítlum bvi hann líkasum vaknaði upp, hygg! Smá og lág hús við blómum vaksandi upp efti veggjunum nøkur høsn gingu og skavaðu ullanfyri hygg, har kom ein gomul kona út við breyðmolum at geva teimum hár hennara flaksaði í vind inum Hann kendi seg so undarligan við. Hvussu manna hansara síggja mundi út nú? Stultlligt hevdi lad verið at komið heim aftur, at sæð hana og talað við hana! Tað heyði verið so hugnaligt nú aftur at silid inni í stovu henn- ara við leim blåmutu gardin- sæð úl á sjógvin, kok- kom unum og meðan inum kaffiroykurin úr segði frá, at nú rað | Altid stort Lager af: Trælast Í alle gangbare Dimensioner samt alle Slags Bygningsmaterialer, Særlig fremhæves: Fint savet Fyrretømmer, saavel Fyr som Eg, Rund Fyr til Master, Bomme 0. 1., Krydsfiner i alle Tykkelser og Kvaliteter. po —— Nr. 20 & 237. Trælastforretningen: á BALSLEV & 0008 } THORSHAVN IX [»e [se Tse Tx se] »e [ae] DETS Tae [De Tde Tdr ET TET dET de oe [ae De Tae DSE TX DET 4 på på på på på Nr. 194. NENT OU 00000000. mamman skjolt við kannuni Oy allíð siga frå, visti hon so nógv al hon mundi. eiga ein | hop av søgum nú, hon mundi hava savnað eina mongd saman í ollum teim farnu árum. Nú sat hon so einslig mundi hon ló ikki hava saknað hann, so leingi hann hevði verið burtur? Á, jú, hon hevdi eisini mangan skrivað tað, at hon Hann hevdi um hann tað, kendi seg so eina. ikki hugsað slórvegis tað nú falaði fyrr nú kendi hann, hevði men hvussu hon mangan dag silid einsoin, ongan al losa við! aftur gjort Aður hann fór umborð lað kvoldið, av við seg sjálvan, al eina ferð landið, og hann til hann hann vildi hill morgunin fór heyrði heim til gamla um fyrsta stýrmannin og bað um loyvi at sleppa av. — Stýrmaðurin royndi at fáa hann frá hesum — — leir vildu íkki fegin missa hann, og ikki var í hesum líðum beint hjá nokrum nakað frå sær o. s. fr. men Herman varð við sítt: >Nú Stillahavinum í ut geva havi eg siglt á te] » fimm år, havi verid i hvørj- ari havn frå Beringssundinum New Zeeland, á ovggjunum í Suðurhavinum havi eg og lil i Japan og havi eg verið — nú fingið hug (il al síðuna á jørdini aftur. — fekk loyvi at fara fyrstani síggja hina Hann av, og I hugsaði hann um at fáa sær hýru heim við skipi, men órogy var gingin honum í hlóðið, hann var vorðin so skundisligur. Skuldi hann gera ein avstingara herður til Canada at:vitja beiggjan? nei, teir hovdu ivaleyst lítla fragd av at hillast; slórur munur var millum teirra í aldri, og stórur felagsskapin hevði = ongantíð verið millum teirra, best var at venda nøsini beint heim. Í New York keypti hann sær ferðapláss við einum stórum dampara; men hetta dámdi honum ikki reiðiliga, lí at ganga har innanborðs á skipi og einki hava at: gera, nei lað dugdi hann ikki. Hann undað ferðafólkinum, hevði ofla fyrr øv- sum gekk har og hevði góðar dagar og sær nú hann millum ferðafólkið, býtt um ein av skipsmonnunum. Ferðin vardi ein dag longur bara spældi sjálvur var vildi hann fegin við på 21 Sa enn ætlað, vegna mjorka, og hetta gjørdi hann ólolnun. Tað var onga nyltu til, al hann segði við seg sjálvan, at hevdi hann kunnað verið so mong ár burtur heimanifrå, høvdu nakrir fáir tímar einki at lýða. — Men må varð við at mala runt í høvd- inum á honum, al lad galt um at: skunda sær. Hann visti nd væl, al mamma hansara altíð hevdi haft góða heilsu, men — hon kundi komin fyri citl hon kanska á sjúkrahúsinum og onkrum at vilja kanska vera Ohapp, nú lá longdist eftir seg. — — — Tað leið móti kvoldi, tå skipið kom lil lands, og so skjótt hann hevdi fingið beint fyri ferðagóðsi sínum, fekk hann falur á einum bili og koyrdi út Gil tann part av byinum, har mamman búði. — Har vóru hús komin ikki longur út á leirra heim áður Eingin annar munur hingu vindeygu- mong nýggj afturat, so nú sást sjógv, men gamla slóð, sum hann fór. var at síggja, hvítar gardinur num, blómurnar ust at lær einki umskift, - Hann og ein ung kona læt enn at nú fyri uttanfyri tykl- har var Vera somt, bankaði uppá dyrnar, upp. Hetta ikki á, (i haft hann heyrði av og á undraði seg maniman fólk búgvandi í húsunum. »Er frú Underby við hús, vita tygum ?« »Frå Underby — nei hon burtlurreist,« »Burtur —« segði hann og slúrsaði, fað kom honum so dått vid, | farin lil yviri i »Ja, eg hugsi hon er ein son, hon eigur Canada. »S0—0?« »Ja, tað siga tev. Ion hevur, sigsl, ein annan son, sum er sjómaður. Hann hevur av og á senl pengar, sum hon goymdi sær, lil hon hevði nóg mikið til ferðina. »S0, so — ja, tað kann væl vera, ja so.« Konan hugdi al honum: »Tyg- um eru kanska í ætt við hana?« ER Í | HURTIG LEVERIN( TIL FØROYA til allar sóknarformenn felagsins, 3) Eftir lógbroylingini, sum motormenn, vera limir verðu umborð eru organiseraðir: num og hinir Tórshavn, R. SEE 66 Skridt fra Statsvejen nedad Bøgøta og De er ANDRESENS Reparationsværksted, hvor De faar Antogen-Svejsning, Bore- og Dreiearbejde udført. EBBER í Føroya Fiskimunnafelag. hervið minlir á al ansa eflir við påmynstringina, Skiparin í Skipara- Jacob Liitzen, Thorshavn. Telf,: 14 & 115. »Nci, leyg hann. Konuni hvor ikki, at um. til eill gistingarhús. Seinni út á kvoldið fór hann út, hann kendi seg so undarliga hann málli fáu okk- urt annað at hugsa um. Framman fyri einum biografi fólki í um nei lað eri eg ikki,« vila, R seg nýttist ikki at hann var, lað loysli fólk fekk tað ul Hann beyð farvæl og kovrdi losa friðleysun, stóð hópur av rað, og ultan at:hugsa annað enn at koma við inn varð hann eis- ini standandi og bíðaði til upp- latið var. inn at síggja... ins loyndir! Umsett eftir Erik Bertelsens søgu: „Hjem til Mor —" Og so fór hann við Stillahavs- Fiskemarkedet. „Foroya Fiskantflullnings- »felag meddeler: 27.—12, 2-33. — Á Genua: Priser uforandret. Fra Norge »Inger« 2!/, Tons. 2.—1.—34. Bilbao: Tilíorsel af færøsk Klipfisk 1027 Tons, af islandsk 178. Beholdninger af færøsk 900, af islandsk 750. Priser for if Klipfisk 89,90 Plus. pr. ) kg, for islandsk 82,81, Ster- sø 10,00. WNSIRLA tals ved ANDRÉ 3LVH3GOW C 23 FISKIMENN Formaður Føroya Fiskimannafelags ger hervið kunnugt: 1) Við ráðgerðina millum fiskimannafelagid og reiðarafelagið hin 29. og 30. november 1933 kom eingin semja ílag um kon- traktina fyri 1931, og kontraktin fyri 1933 er ikki galdandi fyri 1931, tí hon gekk út 31. december 1933. Koknskaparlístar fyri 1934 og kvittunnarheftir eru send út og leir skulu kreyja inn lima- gjaldið fyri 1931 áður enn menn fara til skips. nú er samlykt við 1122 sl. fyri og 92 st. ímóli skulu allir fiskimenn, herundir eisini bestumenn og Fiskimenninir at allir og Navigatørfelag- Føroya Fiskimannafelag hin 8. januar 1934. SIIRSJOLD