týsdagur 6. februar 1934síða 2

| ; 4 + lýsir í blødunm, at vit skulu vera limir av skipurafelagnum. Vit verða soleiðis óivað novddir at vinda til bæði feløgini. Ella skulu vit stovna okkara egna felag? Starvsbroðir = mínir biðjast skriva um hesi viðurskifti í hes- um blaði. Tað sær so ómans- ligt út tá fiskimenn skriva í afturhaldsbloðum. Virðiliga Bestimaður. Tidindabræv. Skálavík, 24. jan. 1934. Nú eru síðan »Føroya Social-Demokrate lidnar langar lotur frætli hidani, og man lað vera ti, at her hjá okkum ikki eru hvonndagshendingar, sum lað almenna er forvilið eftir al frætta frá. Valgini til hava ikki haft nakran ódnarligan kommunuslýrið ávirkan á lað politiska lívið her í Sandoy, tå Húsavíkar sókn er undantikið. — Har eru 2 listar innkomnir til valgini, og bar dagurin millum veljarirnar er ógviliga harður — og menn spyrja hví? Har hava tær »politisku linj- selt markið, lí á urnar< ikki teim báðum listunum eru bæði sambands- og sjålvstyrismenn, alt í socialdemokratur er | men | har er eini flokju, eingin við | í leikinum. Í hinum bygdunum í Sandoy er ongastadni meir enn | ein lisli komin, so har er einkið at velja ímillum, og veljararnir sleppa frá at fara á valg. Nei tílík valg fáa ikki fólkið tað skal meira til, eilt løgtings- ella eitt her at leypa á føtur fólkatingsval. Fiskiskap er ikki at hugsa um vegna tað baldruta verður- lagið, vit hava haft og hava enn. hava her Í Einasla virki, vil landbúnað og ovnni, umframt fiskiskap, er smørliki-virkid »Mølin« (Torur Dalsgarð) í Skálavík. Tað byrjaði í smáum, og hevur verið drivið alt við mannahond; men nú er fad í góðum framburði, og verður tað nú drivið við motormegi. Nú, tå kommunurnar í Sand- oy hildu upp við postkoyring kring um Sandoy, ivadist eingin | | givin í, at poslkoyringin varð sum Sand- upp í hendur á tí manni, hevði koyrt postin fyri ovar kommunur ultan nakuð ólag, nú hann hevði umsókn inni hjá poslstjørnini, men so | varð ikki. Hann, ið nyltur hevði 10 ár í varð vrakaður, og alt varð givið | verið í hesum arbeiði, upp í hendur á Sands kommunu. Tað henda hált sleppur við al rinda 1600 sigst, at postvesinið á krónur 2200 kr, posiflyting i Hetta fyri staðin fyri mátti verið eitt golt dømi uppá viðurskiftini her í oynni! Tað nýggja sumkomuhúsið í Skálavík leikinum >Jákup á Møn«. Leikað varð »vigl« við sjón- varð 5 kvold, og varð leikurin sera væl fagnaður, og bera mong fólk eina hugnaliga skemtan, ið ikki hesi kvold í minni sum er hvønndagslig úti á bygd. Eg hevdi lað óhapp við mín- um seinasta líðindabrævi, al (nd fær J. H. D, til at noyðast at rættleiða meg í lí eg skrivaði um R. Siirsjold og tann fund, hann helt her í bygdini saman Tað hevði kanska verið betur, um eg havi greitt skeivt frå, at I. H. D. læt við fiskimonnunum. R. Siirsjold koma fram og rætla tað skeiva — so kundu rit báðir tosnd um viðurskiftini. — Nakað gagn fyri nakran mundi henda leiðbeining ikki gera. Eystanmaður. Ein leiðbeining. Harra þlaðstjós! veila mær blaði, at rælla ein misskilning á Suður- Gerið so væl at rúmd í tygara æraða må, oyasíðuni 16. jan. — Ég eri vanur at halda meg > kunnugan viðvíkjandi hval ið viðurferst í búnaðarviðurskiftum i Noregi og Íslandi, lí serslak- liga úr Noregi er mangt nýtuligt hjá okkum at lofta. Í ófriðinum mikla tóku Norð- menn, sum væntaðu sær at fara at tróla breyð, upp lann sið al veita beinleiðis sludning Lil jarðrekt. Få år aflaná tóku Is- lendingar upp sama sið. Eg så, at hesin síður átti al verið hentur her á landi og bar uppskot fram á logling. Tað var væl undirtikid: Loglingið veilti pening eflir førimuni og søkti stjórnina um 30,000 kr. (minn- ist meg rætt) árliga. Eg var tá landslingsmaður. tj Eg bar loglingsins samtykta uppskot fyri búnaðarstjórnina. Svarað varð nei, vit fingu einki. bg visti á hval slíkur studningur hevði verið norskum gagn og íslendskum búskapi. Ég fekk tað svar aftur, at feir logdu ikki lag í al taka eftir Norðmonnum ella Íslendingum. Henda togan slóð í frv år og einki uttan eill árið, tá fingu vil 500 kr. Tá er tað, at búnaðarstjórnin typpir logtingsins samtyktu upp- skot til nýggja hagalóg, garða- lóg og grannastevnulóg og vil hava jardrøktarmålio í nevnd. Ég svari nú fyri meg. Fy vildi ikki hava hesa nevnd, li eg helt tað mest vera lil ut , | draga lann í (ry ár umsokla studning ll jarðarokl enn longur út. Harnæst ålli Førova løgling ikki at samtykkja, at stjørnin innførdi lann nýggja sid al ! yppu uppskot, sum løgtingid | lyppa uppsk stingið | hevði gjort liðugt at fara til ríksdegin, við at senda ley Í nevnd. Nevnd varð ló selt, eg fór tó tann veg eisini. Tað úrslit, sum úr nevndini higartil er komið, er tað, at enn eru haga- in, garðalógin og 5 på 16 granna- stevnuløgin stedgaðar og hival vissa lingin fyri, til er eingin at vit fáa tær 2 milliónir, sum ætlaðar eru av neyndini til al vera grundarlagið undir neynd- aruppskotinum. Virðingarfyllsl Jóannes Patursson. Bonarmaðurin hjá von Dobbrichs. Sega av Selmu Lagerløf. Bonarmaður hjá harramann- inum v. Dobbrichs var hann, Hvussu hann annars heyrði skipað fyri hjá sær, veit eg einki um, heldur ikki um hann var ungur ella gamal, dugiligur ella ódugiligur. Helst man hann hava verið sum flestir aðrir, ið strevast í sama yrki. Hann helst gingið sítt arbeiði tann líðulanga dag, hevur trúliga við og lá hann kom heim til sill mølli honum um kvøldini, so ein úlpínd og úlslitin kona, og ein barnaskari, sum við munni og eygum bað geva sær. Hvussi harramaðurin var, veit eg ikki at síga, jú, eg veit ikki, hvar í landinum garður hans- ara lá, ella hvussu nógvar merkur hann var. Tað kundi verið stullligt at: kunnað sagt frá ollum hansara, men fyri søguna hesa ger tað hvorki frá g ella til. Heldur einki hevur ad al | lýða, at eg ikki veil, lvussu hesin harramaður var Vit kunna jú hugsa okkum, at hann var av tí gamla slagnum, sum ók sær mikla nyltu av sínum bønarmonnum, sum (lad var lonum moøguligt, og ikki CRY ga eimum meiri al liva av, enn eir napt og knapt kundu uppi- ralda lívinum á sær og sínum. Tað bar nú á, at hesin mað- urin, sum var bønarmndur hjá harramanninum v. Dobbrichs, eitt kvoldið fór Ul bønamøli í hoyra ein ferðaðist Ilvør eini bóndaslovu al ólærdan lalara, ið bygdanna millum. hesin taluri var, veil eg ikki al síga. Um hann var úlsendur at selja bøkur fyri eill missionsfelug, ella hann av sínum cintingum | var komin hagar al prædika eg heldur ikki. I fyri fólki, veit hvussu var so var hann ein rættiliga ágrýtin maður, sum var lukkuligur yvir af hann, fyri sín part, var frelstur og kundi vera vissur um æviga sælu, og at hann vildi vekja so Føl nógv sum møguligt år synda- svoyninum. Og av li, al hann til at fåa vakna, enn al tosa um ongan betri mála visli fólkið al helviti. so tosaði hann bara um har gekk lil. 5 lað, og um hvussu OQivað vóru orð hansara muna- vóð, lí nógv vóru vakt og um- vendu seg bonarmaðurin 5 men var ikki millum ley, sum fingu ella Við andakt sat hann alla tíðina og lýddi á, og funnu náði hann trúði hvort orð, men hann mundi ikki hava tað rætla sinn- alagið. Ti til ikki kenslan al útvaldur. Hann ikki til al ella lyst til at kasta av sær sína hansara kom tann vera angrað, 5 kendi syndaskuld, og lå soleiðis var, helt hann seg síggja, at helviti Í var tað staðið, sum hann fyri sín part íkki kundi sleppa undan. | Um nållina, tá hann gekk heim aftur, fylgdist hann við tveimum felagum sínum, sum eisini vóru bonarmenn hjá v. Dobbrichs, leir sum hann, og lad var jú allir náttúrligt, al gingu og hugsaðu um henda talaran og hvat hann hevdi sagt. Men um tað kom av tí, al teir vóru móðir og troyttir, ella tað var prædikan, ið hevði ta ávirkan á leimum, so gingu teir leingi og . eingin talaði eilt orð, til hesin maðurin, sum søgan er um, ikki kann tiga longur, men gevur sínum dopru tankum orð og sigur teimum, hvat úrslit hann hevur fingið úr hesum. »Tå ein hevur verið bønar- maður hjá v. Dobbrichs ulla sína líð, og so skal koma Í helviti, tå ein er deyður, so hevur ein ikki mikla gleði av, at ein er blivin til.« Hinir Iýddu á. Teir hildu hetta vera login orð, og sann orð, og al félagi teirra hevdi sagt bart ol júst lið, sum leir sjálvir kendu á sær, meðan leir gingu har troyttir og í døprum huga. Tað kann væl hava verið bæði stjórnuglógvan = og mánalýsi, sum gjordi ljóst lað náttina, men teir hovdu ikki hug al uppeftir. Fyrr lítla lívsstríðið venda eyguni hovdu teir havt eina vón um, al eisini leir, lå var liðugt, skuldu búgva í stjornuborgini høgu, men nú vistu leir, at frá sælu og dýrd vóru leir úlislongdir. Teir vildu fegin kunnað angrad syndir sínar, og kunnað fingið innivisl har alt er sælur friður, men lá tað ikki var gjorligt á annan hált, ultan við at suffa og vena seg, sum ússalig konufólk, so måtti tuð verða harvið, og so var lí heldur eingin ivi um, hvar teir måttu stødast. Teir tóku uppaflur orðini sum okkara maður segði. Ja, tað var lað sannasta, ið var. Tá ein hevði verið bønar- sagt maður hjá Dobbrichs alla sína líð. Jú jú menn! Tað var ikki ov stuttligt. Bara slit og stríð árið runt. Onga aðra løn enn spjarrar og svongd. Og einki annað at: vænta oman á alt enn helviti. Nei, tuð var ikki mikil gleði at vera blivin til. Hesir báðir felngarnir, sum hovdu hoyrt hesi orð hansara, ingu tey ikki úr huganum, teir søgdu ley uppaftur fyri konum skjótt leirra, og vóru lev um ”» . allan heyg. Um tey komn fyri oyruni á harramanninum v. Dobbrichs, veit eg ikki, men vist er tað, al ley hoyrdust út um alt landið. Ja, ley vóru nýld sum orðalak, so tå onkur hevði eill strævið arbeiði, sum lílið og einki gav av sær, mullaði hann fyri seg sjálvan: >Tá ein hevur verið bonarmaður hjá Dobbrichs alla sína tíð ....c Eisini fyri míni oyru kom hetta orðatakið, lá eg Kill råmandi ord man eg hava hildid var barn. ógvuliga lað verið, lí so fast selli lad seg í huga min, at eg ikki havi gloymt lað í leim nógvu árum, ið gingin eru síðani. Tað var lata Ikki við, al nú so, al eg ikki kundi » verða al hugsa um heltta. kundi eg forlíka meg hesin bonarmaður hjá Dobbrichs skuldi vera so staddur, ut eingin vón skuldi vera fyri honum. Um hann ikki kundi angra og umvenda seg, so kundi hann væl vinna sælu og frið á unnan hátt. Hann kundi kanska bjargað einum menniskja frá at drukna, ella hjálpt einum út úr Men hval? hella vóru jú bara góður einum brennandi húsi. gerðir, og slíkar skulu jú íkki Viðhvort hugsaði eg hesin maður kundi roknast, sum so, al eigi gift og kundi eina dóttur, ið var væl laka pápan til hann kundi liva sínar sin, so síðstu dagar í gleði og frið. Lg futa, al eill iskjaliv skuldi kundi ikki menn- ganga lil enda so fålækt og gleðisleyst í hesi verð, og eisini verða burturstongt frá ollum góðum, tá lívsstríðið her Men royndi, so bleiv eg ikki liðugur var liðugl. hvussi eg so at:hugsa um benda mann. Al útvega honum nakrar fúar góðar dagar her á foldum, hell eg ikki vera nóg mikið, men hvussi eg skuldi hjálpa honum til sælu og frið hinumegin, tað faladi eg ikki. Ikki var tað rætt, al hann skuldi flytast GI helviti. Hagar skulu jú teir ræðuligu brotsmenn fara, men ikki friða- fram, so tólk sum hesin maður. eg hugsaði aftur og fekk eg ikki tað úrslit at eg hevði vissu fyri, hvussi honum skuldi gangast. í > (Meiru). Midlertidig LOV for Færøerne om Pantsætning af Fangst. Rigsdagen har vedtaget føl- gende Lov: Enbver, der driver Fiskeri, skal kunne give Underpant i Fangsten i Aaret 1934 til Sik- kerhed for Betaling af Gæld, der er stiltet til Udrustning og Drift af Fiskerfarløjer. - S 2 Det ifølge vedkommende Pan- tebrev skyldige Beløb, der kan inddrives ved Udpantuing, for- falder til Detaling senest den 31. December 1934. Pantereiten bortfalder, suafremt om Udpantning ikke er indgivet den 1. Fe- Begæring til Fogeden inden bruar 1935. 5, leveret til Udrustning Over- Varer, ant Í ensslemmelse ikke for mod Fungsten i denne Lov, med andre Tilgodeha- vender Genstand for Arrest, Udlæg eller anden Rets- kan gøres til forfolgning. S 4. Efter Udlobet af Februar Mau- 1935 Dommeren de tinglæste uden at Fremsættelse af Begæring í saa Henseende er fornøden. udsletter Pantebreve, S 7). Tinglæsning sauvel som Aflæs- ning og Udslettelse, der sker í Medfør af denne Lov, kan finde Sted uden Gebyr til Stalskassen. $6. Denne Lov træder í Kraft straks. Hvorefter alle vedkommende sig have al relle. Hoyggj- Nakuð hovggj er til selu. Um nakar hevur hug ut keypa, vendið hann sær til blaðstýrurun.