týsdagur 13. februar 1934síða 2

#4 * + eg! Í den socialistiske Kamp vil dette Program utvivlsomt kom- me til at stan som el af de mest betydningsfulde Dokumen- ter, dets Virkninger vil komme til at strække sig langt. og Málningaframsýning. S. E. Joensen, Mikjunes, hin ungi målarin, hevur í hesum dogum framsýning. Okkara býur er lítil, og vit sakna eitt hósk- andi høli, har tilik framsyning kann koma til rælt. — — Eg vil ikki skriva um tad, eg maður fyri at døma ikki skriva um sín ikki eri um, og »genialitet«, um »lonar« o. s. fr., vil loyva mær at føroyska á lørift- vil eg men eg siga, at vit fáa al bygd — sum hon er — inum. — Tað lunga og dapra í lí foroyska landskapinum hevur málarin fingið fram, kanska nakað tungl, men hann málar Í GG): síggja luft, sjógv og gras sum fåur annar — vit halda okkum vera har. — Lat aðrar lala um „Kunst“, eg veit, hvussu nóg lað mangan er vert, teir siga, men lað sum lekur meg um hjartað, tað er „kunst“ fyri mær. Ivaleyst hevur S. KE. Joensen sína stóru megi í at mála menn- ískjað, og eru tey flestu a hansara = mannabílætum eftir mínum tykki góð. Hin >mo- derna< mátan at mála, sum hann hevur nýll í einum fyra bílotum, mugu leir kunstfatandi »kritikarnir« siga leirra hugsan um, men lat meg ló síga eill: hann dugir ul ljósið. Bílætini av umtslækna Zacharia H. A. Djurhuus, |}. fram all góð, nyta lærara Patursson sen, um og Tystrun í Mykinesi eru bæði so og so. Nú er eflir at ina og leila eflir eydnuni, sum bara finst gjøgnum arbeiði sam- fara út í verð- anlagt við leim slóru gávum, | kunstnarin hevur. hesin ungi At verða gangandi heima, í For- Danmark, far úl, so oyum gevur lítla mentan so langt, langt út yvir ha fjøll, til »landid eyslan fyri sól og vestan og og fyri mánac. | Askoðari. H. (. Andersen-kveld. í sjónleikarhúsinum læs tys- kvøldid, sum kunnugjørt var, sjonleikarin J. Texiére nøkur | ævinlyr av H. C. Andersen. | Dagin fyri, mánadagin, læs | hann fyri Havnar skúlabornum, sum fagnaðu hansara lestri ella rættari spæli sera væl. Tí Texiére spælir meir enn hann lesur, og her hevur hann funnið vegin til barnið — eisini barnið í teim vaksnu, sum hoyrdu hann. Óli hava vit hoyrt, at Hl. C. Andersens ævintýr eru umsetl til oll mál og eru kend av flest ollum børnum jørðina runt, og vil hava eisini oll hoyrt og lísið. at Andersens ævintýr eru barna- ævintýr, t.v.s. ævintýr fyri born. Ævintýrini eru fyri born á tann hátt, at tey liva í barnaverdini og nýla tey ella nógv av teim Få] > ambod, sum barnid kennir og lata ley verða livandi og verða við í leikinum. Ævinltýrini liva innanfyri lað mark, sum barna- eygað og barnasinnið rokkur, og soleiðis falar barnið tey. Meðan eill barn ikki falar hill eystur- landska ævintýrið um »Aladdin«, sum Ochlenschliger sigur okk- Þá BALSLE Telefoner: YXXXXXXXXXX AS UN THORSHAVN IX TXTXIRIX TRIKIKIXIKIRININININIXIXINI<I<IXIKINXINIXIKIX| Altid stort Lager af: Trælast í alle gangbare Dimensioner samt alle Slags Bygningsmaterjaler. Særlig fremhæves: Fint savet Fyrretømmer, Baadetræ, saavel Fyr som Ég, Rund Fyr til Master, Bomme 0. 1., Krydstiner i alle Tykkelser og Kvaliteler. Nr. 20 & 237. Trælastforretningen: OG: p > p4 på på på på 4 på på på p4 på p4 Nr. 194. ENA CIXXYNXYYYI ENS lr ÅD. ÅD. 45. ÁÐ hu hr hr 45. Ås KN KUL COKES BRÆNDE TLF. 208. 000000000000000000000000 | | um frå, um hvussu gøludrongurin | Ein lítil Neisti kann úr Ispahan, ålyaldursvevdnuni, fær prinsessuna, hina undur- vokru Gulnare, so fatar tað væl soldåtin, sum ævintýrið um kemur gangandi eflir veginum, eilt tónum ein gomul kona, ein heks tvey, eitt tvey. So moølir hava um — hana born hoyrt yrr — og tey duga at: hugsa sær jundarnar við eygum sum le skålir og sum poltalok, meðan fala Nureddin ella hin almaktsandan, sum bæði úl- ley hvorki vegar malog prinsessur og bygg borgir, eilt, tvey, try! Men innast inni rællaslt 00 Føj hava ævinlýrini slorsla tydning fyri ley vaksnu, lí teirra djúpi lívsvísdómur liggur langl yvir barnamarkið og tey eru ællað teim vaksnu men tey koma til leirra í barnabúna. Ti lað stóra barnið Hans Christian Andersen, barnið av Guds náði, vísli, at í hverjum vaksnum innast inni á menniskja liggur botni eill barn tað ræður bert um at finna á tað. Skulu nú Andersens ævinlýi lesast ella spælast lað vil siga lesast dramatisk fyri okkum vaksnu? Ja harum kann dispu terust, men Texiére lesur í hvussu er soleiðis, livandi fyri áhoyrarunum, og er alt so ikki vunnið? Tá Texiére núlesur aftur hós- kvøldid, og lesur nøkur onnur ævinlýr, hava ley, sum lá fara at hoyra hann, eina nýggja njol- an í vænti. | | volda stóran eld. | Í at ævinlyrini verða | Vil hava fingið sendandi hetta aftursvar til »veljarar« heimi á Sandi. Av lí, veljarunum nakrantíð fekk inni- at spurningurin frá vist í bladnum, kemur svarið við men tílíkt kemur bara hesa ferð, tí tað er ikki hóskandi í almenn- um blað. Veljarar heima á Sandi settu fyri fjårtan døgum síðan spurn- ning fram i bluði il Sandingar, um lað er rætt, al hesum ein maður letur seg stilla upp til hann hevur sak bygdini um spiritus. sóknarstýrisval; lá Við annan mann í Eg havi bíðað hesa tíð at vila, hvat fólkið svarar >velj- arum« aflur, einki svar er komið aftur enn. »Velj- arar« (ella kanska veljari) svara men samslundis, at ein slíkur sæl maður ålli ikki at latið seg stilla upp til val. — Sóknar- styrislimirnir vita einki um, at leir eru í sak við nakran mann, men eilt slatur hevur gingið heimi á Sandi um meg nøkrum sum er hálvum triðja ári í Yelur, úv hent fyri síðan, slødn og har er min henda: Edvin Olsen heimi á Sandi 20 Í a mánaði, spirilus Hann heyði bestill 1931 í februat fór at fiska í mars og loysti latið úl teim fyrstu dogunum áður hann fór. Lin í juní komu vil upp á los um HA: vil eintust hetta ílat, og um, at eg skuldi loysa tað ål, um eg vildi. Tú vóru Í mánaðir gingnir, síðan hetta spiritus var komið til Havnar, og lað I | | kundi væl vera sent av stad aftur ella ílatið líkið úr; men eg skuldi til Havnar fyrsta dagin og kundi so fregnast um, hvussu vorðið var. — Edvin Olsen skuldi aftur til Íslands ein av leim fyrstu døgunum, og vil komu á samt um, at kona skuldi fáa mær pappírini uppá ílatið, og so skillust vil. - Nakrar dagar seinri fór eg til Havnar og fekk pappírini frá konu hansara, sum avgjørt okkara millum, og eina kvitl- aða skaltarokning uppá Edvin Olsen frá manninum. Ílatið var al finna, og loysli eg lað út og rindaði bæði toll og innkeypið. Eg meini, al veljarar eigu al vila so mikið, alein maður sum hevur rættindi, kann lata seg stilla upp til eitt sóknarslýrisval. — Eg eri komin inn aftur í sókn- arslýrið, men sili eg har sum ein ólógligur maður, vóni eg, at veljararnir vilja ganga rætt- hansara sóknarslýrisfor- síni borgarlign ins veg og skúgva meg úl aftur. At hetta, eg her havi skrivað, er satl, gevi eg milt ærisorð uppá, og síðan kunnu Sandingar og blaðsins lesarar domu mína brolsgerð. Heima á Sundi, 5.—2—84. Peter Koytu. A ——————— Bonarmaðurin hjá von Dobbrichs. Sega av Selmu Layerløf, (Endað). Sum árini gingu, fingu tunkar mínir mangt annað at lakast við, ló gloymdi eg ikki benur- Dobbrichs. Nú í kom log einum mannin hjá v. ár, sjálva nyggjårsnålt, hann fyri meg í dreymi. droymdi, at eg gekk á breiðum landaveg, og oðru megin meg gekk ein hogur, skronglutur maður. Straks eg bar eyga við hann, visli eg, al hann var bonarmaðurin hjá Dobbrichs. Eg visti eisini, at hann var deyður hesa somu nált, og nú var ávegis til Him- miríki, har Harrin skuldi døma til var so ógvuliga glað, al eg hevdi hann sælu ella ósæla. Hø rakt við hann, lí nú skuldi eg fáa al vita, hvussi honum gekkst Kill bilsin var eg vvir, al hann hevdi í hinari verðini. sindur livað so leingi á foldini, men lað sloymdi eg skjótt, lað mesta eg hugsaði um var, at nú fekk eg vissu. Vil vóru nú komin at portrinum Gl Himmiriki, men nú var lað, sum tað ikki var Himmiriki kortini, tað var ein stór, long lon, men tað løgdu vil íkki petti í, vit hildu alt var sum tað átti at vera. Vil stedg- aðu á, og áðrenn vil vilslu av, stóðu vit inni hjá Várharra. Tó at siga, tað var ikki júst Vár- harra, tað Werme í skriviborð sílt og gjølla var gamli próslt Sunne, sum sal við stóra kannaði okkum. Ég kendi aftur stóra, breiða andlit hansara við svorlu polisku eygunum, sum lað men lað hevði einki at :lýða, lí leim gjørdi enn breiðuri, tað var Várharra í hvussu var. Høgru megin skrivibordid var ein hurð, og eg visti, al gjogn- um hana kom ein inn f prósta- gardssalin. Í suma bili forstóð eg, at harinni vóru tey, sum hovdu fingið sælu. Meðan og móti heyði Várharra fregnað mannin, hvussi hann kallaðist og hvaðan eg stóð slardi hurdini, hann var, og so tók hann fram tað Húnn læt hana sundur og hugdi støru húsforhoyrsbókinu. eftir, hvat uppteknað var um mannin, og so, uttan at spyrja um nakað, visti hann honum við hondini á salshurðina. »Ver so góður,< segði hann við mannin, sum hevði verið bønar- maður hjá Dobbrichs. Maðurin nærkaði seg spakuliga al hurð- ini, men nú kundi eg íkki longur líga. »Ielta er væl einki mistak,« segði eg, júst sum mað- urin legði hondina á lúsið. >Hví lað,. upp segði Várharra og hugdi við sama eygnabrá, sum próstin Werme plagdi, lá hann vænlaði ein at koma fram við einum tåpuligum spurningi. >Jú, síggja lygum, < segði eg, »eg barn undri meg á, um hann hevur kæru sælu >Men uppiborna.a segði lá ikki fortjent sær sælu og frið? Hann menniskjans barn,« Várharra, »hevur hann hevur jú arbeitt hvonn einasta dag, frá lí hann vallaði so frætt upp úr, til hann bognaði niður >Men Ino rokna0?« fregnaði eg, lí tud var » Vist fer lað at roknast,< segði Vár- av elli.c verður ikki komið mær til hugs. harra. >Tað roknast meiri enn nakað annað.e Harrin reisli seg nú sjálvur upp og opnaði hurð- ina fyri manninum, sum hevði hurra Men varð so glað, al eg stakk verið benarmaður hjá manninum v. Dobbrichs. eg, eg upp úr svøvni. Meðan eg nú lá har í vandring, kendi eg hvussu hesin stóri gleði fylti alla stovu eg mínu, g segði fleiri terðir og upp í saman vid meg sjålva: »Al hugsa sær til, at:fað verður roknuð! at tad letur upp portrid til frið, at arbeilll« Tað var ein hugsjón, sælu og ein hevur sum vísti mær óendaligar nógvar vónir. »At hugsa sær til, at tað var nakað heilagt at arbeiða! at tuð yerður slrayna, arbeiðið hildið í harra, og kanska unnað arbeiði grova æru hjå Vår- Við.“ Jast tå kom mær í hug, at tað var nýggjársmorgun. >Nú havi eg droymt so, at eg kann verða glað allan dagin, ja alt árið, leskaði eg við meg sjálva, meðan lukkan, gledis- kenslan, hon sum eingin kann siga frá, lukkan yvir at hava eitt arbeiði at gera til fullnar, ja eilt arbeiði al vera góð við, bylgdist mær í barmi. Ur svenskum eftir Selmu Lagerløf. M. S. H. Føroya búnaðarfelag letur fyrilestrar um búnaðar- viðurskifti verða hildnar úti á Foroya Amls bókasavni frá í morgin miðkudagin og so fylgj- andu dagar — ultan lann dagin Texiére lesur Andersens ævintýr — hvønn dagin kl. 8'/; s. p. — Hesir fyrilestrar hava tydning fyri oll tey, sum hava við land- búnað ut gera og yvirhovir fyri oll, sum hava ans fyri kultivering av okkara lundi. Vit mæla ollum til at hoyra teir, teir eru eitt tydningarmikid lið í tí kultur- arbeiði, sum verður gjørt her á landi, men hvarí Havnin fyrr ikki hevur verið tíkin við, Á