týsdagur 22. mai 1934síða 3

eg „Ikki streika ella lockout, men meiri arbeiði“, er yvirskriftin á eini grein, sum løglingsmadur, sakførari Edw. Mitens ber fram í Foroyntíðindi 12. mei. Í hesi grein gongur hann fiski- av monnum og okkum arbeiðarum nóg so nær. Táið eill strid er al enda halda vil lað gagna ollum at lata træt- una falla og frið vera partanna millum. Men eingin fær sum sagt frið longri enn granin vil. Hóast vit helst vildu lalid verið at komið aflur til streikustridid, ið slaðið hevur, megu vit lala nøkur orð fullu fyri at rættleiða ta Í mongum føri óbeini fram- stilling, harra Mitens ber fram av stríðnum. Um fiskimanna streikuna vilja vil sjálvandi ikki sign slórvegis. Tó kunnu vil ikki lala sign til harra Mitens, at tnd kann Siir- sjold, sum eina ábyrgdarmann. vera al ikki vera beint at heingja Okkum kunnugt vóru um 1800 alkvoður fallnar fyri verkfalli, meðan berti fjórða hundruð var ímóti. Heldur er Ind ikki beint, at laslamaðurin var hill mest umráðandi. Siglingsloyvi var í meiri muni eilt hovuðskravi. Men lað fingu fiskimenn ikki, heldur enn nakra aðra bøtan um sátt- málan. Kontantmålid hevur arbeidar- millum men flá ið hovuðs- Mitens al arbeidsgevararnir hava unna verið eill krav, harra sigur, viljað gingið við lil hetta kravið, og merkir (ad órímiligt av ar- beidarunum ul lonina krevju goldna igjøgnum eitt Atbetaling- arkantør, lá er hann á skeivari leið. Harra næstseinusta gjørdur millum arbeidsgevarar- nar og arbeidnvarnar å Tvøroyri, Mitens må vila, at í sállmála, ið varð var skrásett, at arbeidslønin skuldi rindast kontant fyri hvørja viku, men at arbeidsgevararnir ikki hildn hesa avgerð. lat lað vera harvið at undirstrika hetta. Vit vilja ikki útþensla, hvussu såttmålin dagliga varð brotin. Tað er afluri um bak og lat fað liggja. ; Arbeiðarunum tað ikki nóg mikið at kontant lønrindan Var einans slóð á pappfrinum, men ikki varð prakliserað sum sátl- málin segði. Arbeiðararnir máltu tí laka sær um reiggj á annan hátt. Soleiðis kom kravið um úl- betalingarkantorid. Harra Milens nýtist ikki at kæra seg um, ul kantórið tikið friheilina frá hvorjum einstakum urbeið- ara. Vit kunna ikki lala vera at hava ein illgruna um al henda hevur kæranin ikki jåsl siavar frå sam- kenslu við arbeiðararnar. Men hvussu nú tað er ella ikki við lí kann vera tað sama. Vit kunna upplýsa harra Mitens um al ar- beiðararnir eru fegnir við al geva seg undir kantórsins treytir sum leir sjálvir einmælt hava ålagt sær fyri at gerast fríir viðvíkjandi nýtsluni av teirra egna peningi. Tað er ikki heill beint, lá ið harra Milens vil bera lað ímóli, arbeiðarunum, at tann einstaki arbeiðarin ikki hevur loyvi at til arin um frádrátt komu sæltis við arbeidsgev- av lønini fyri verur, ið eru keyptar í víkuni. Í teim viðtiknu reglum stendur, at eftir samlykt millum arbeiðara arheiðs- tann einstaka og gevara kann inntil 50 %,av løn- ini frådragast fyri skuld (keyptar vorur og gamla skuld). Viðvíkjandi harra Mitens upp- skoti, at:hvor arbeiðari skuldi geva kanlórinum skrivliga full- makt, vilja vit bert síga, at: ar- TRA ADE EOS: TIl (RE VAT — ÚR SUÐUROY beiðararnir vóru greiðir yvir hvar hetta uppskot miðaði. Er- faringarnar viðvíkjandi, hvussu tað hevdi gingist hvorjum ein- stakum arbeiðara, lá ið hann einsamallur fyri hvorja viku, skuldi avgera al krevja sín rætt, talaði ikki fyri hesum uppskoti. Harra Milens heldur okkum vera gignar ov langt. Hvussu skuldu vil tå gingið fyri al gingið passaliga langt? Táið vil einki annað kravdu ennat fáa okkara lað vila vil harra kundu vit væl íkki ganga slytri. Hill passaliga mátti arbeidsløn Milens ger so verið al gingið aftureftir hali, L d. minkan, longri arbeiðslíð. lon- Vil hava ikki hoyrt sort mølm um altso úl í verri kor, at hetta má gerast, fyri at:fiski- vinnan onnur virki kunna Okkum í huga, hvussu sjálvur harra Mi- borið lað arbeiðslonir og bera seg. rennur eisini lens á valfundum hevur okkur arbeiðarum fyri, al eru arbeiðaranna sum forða fyri, at:fiskimaðurin kann fáa betri pris fyri fiskin. Hvussu galið hella er, hava vil prógvað við tølum her í blaðnum, tølum harra Milens hevur tagt lil. Vit eru samdir i, al 120, ið lað mest ræður um, heiði, men arbeiði ið kann føda sum er at fáa ar- arbeidarin og halda honum uppi sum einum fríum og frælsum manni. til Mitens knæsela, at tað skal ið skal stíla Vil sign harra og aðrar ið vera hill »privata«, fyri arbeiðinum: gevid okkum arbeiði og løn, ið kann føda okk- um halda heiminum uppi Oltaleystav nuksjønarhamarinum og vil vilja arbeiða við lín og tryggja vilja vit tå ímóti stríði, verkfalli og oðrum. Men ut úr dómsins kúgandi korum vilja vil og og sål, koma burtur vesul- stridast so leingi vit eru mentir. Henda ræltin halda vit fast um og hann kann eingin, hvorki Mi- lens ella nakar við góðum tuka frå okkum. Sjórn Arbeiðsmannafelags „Fylking“. Tølini — og „Dimmalætting“. „Dimmalættings lelist al vera vindigneraða yvir, al fiskimaður Ole Poulsen lýsir frá, at ley mikið umroddu tel eru komin til hansara gjøgnum »F. F.«s formannin frá bókhaldara Jacob heldur lað hvorki vera mansligt ella vak- urt pan en død Mand, der ikke kan Men uggar hon sidste Ord er endnu ikke sagl i Nei, tað er liað Olsen sála. Hon »saaledes al kaste Skylden forsvure siga seg við, ut >del formentlig denne óivað ikki. Ole Poulsen staddur og taka til orða. Vit skulu lí loyva okkum at síga, at Ole Poulsen Sug«, nú burlur- kann less vegna ikki er ikki ynskir at sela skyldina á »F, sálu. hvorki formann F.«s ella á Jacob Olsen Hann sigur jú greitt, hví hann nú lók til orða og lýsti frá, hvaðani og hvussu tølini eru framkomin. Hann ætlaði al bíða, til hann sjálvur kundi prógva tølini, men fiskimenninir, ið tupt hovdu, vóru úli og fiskuðu, og sjálvur var hann við ut leggja Ol í havið ræður nd fyri nakran, at eingin veit á kveldi hann á morgni skal gista, so er tað fyri fiski- munnin Gli á lí koldu báru. Og og at siga, hvar er tuð nakað af siga til, at hann í slíkum føri sigur sum er, sigur sannleikan, áðrenn hann siglir? Ole Poulsen varð jú kravdur at prógva tølini, ja hann »Dimmalælt- CIS varð beinleiðis av ing«, ella millum onnur hava logið ella líkið tølini úr greinum í henni, illgrunaður al leysari luft. Og lá ið hann nú í hesum vidurskiftum ærliga sigur sannleikun sum hann háð- andi er strongdur efti og letur skilja, at hann ætlar at koma til botns viðvíkjandi træt millum reiðarafelagið uni og seg sjålvan, halda vit, at orðini »hverken smukt eller mandigt« fara al venda sær aflur á >Dim støðu fyri malælttingear yvir Ole reiðarafelagið. lað »Dim- kunnugt, at lað, áðrenn J. Olsen deyður, ymsa staðni á fundum av ødr- Poulsen kontra Hetta má fiskimanni so mikið meira sum vera malætting« val um enn Ole Poulsen var vist til J. Olsen Jacob Olsen tøl Og upp viðvíkjandi — tapstøl- hevur Hvi skal unum. sáli valla givið skein tað? »himlast« upp. skuldi hann hvi lað lá leggja skyld á hann uttan so er, um al at:tað ræður um fram fyri alt fiskimannin verja at leppa og reiðarafelagið? Tað mátti heldur verið ein heiður at givið Jacob Olsen sála ut at hann hevur tíkið lut í harminum yvir fiskimaðurin SÝNA, hvørji kor, må freista í Foroyum. Til Fisker-Kammeraterne, som kommer hjem. I Anledning af den sidste Tids Skriverier om Ole Poulsens Tal lidt over de Tab, Fiskerne hat under de forskellige Fallitbo, tillader jeg meg at henvende mig til de hjemkommende Fiskere med følgende Henstil- ling: Vor Kammerat Ole Poulsen er for disse Tal blevet kaldt for maa be en Løgner af Rederne. handlingsmaade som tegnes for mindre nobel, særlig Hr. Ole Poulsen Tids punkt ikke kunde have Lejlig- hed til at fremskaffe idet de fleste af de re- da d'Herrer vidste, al paa daværende konkrete Beviser, spektive Fiskere var taget afsted til Island, og Hjemmelsmanden til Tallene desværre var afgaaet ved Døden. Det Kunst al svine en Mand til ved er jo ingen al sætte Løgnerstemplet paa ham, naar man í Forvejen ved, Øjeblikket Men vi at han, i maa stan vaubenlos. forstaar jo nok, af en Mand som Ole Poul sen er farlig for Rederne, skønt hans Forbrydelse kun bestaar i at kritesere et falleret System. D'Herrer burde ikke have noget Ole vil Kammeralers imod, al Poulsen for- bedre sine Kaar. Men desværre synes dette ikke at være Tilfælde. D'Herrers slet dulgte Begærlighed efter at gribe Lejligheden. til at stemple Hr. Poulsen som en Løgner for Of- fentligheden sikkert med, at den arbejdende Befolk- nings Tillid til ham dermed skulde svigte, viser delte i den regnende Í Í Grad tydeligt, at Kommentarer er overflødige. Men jeg lør sige, at del turde være, at d'Herrer kommer mindre heldigt fra deres Beskyldninger. Jeg tillader mig at opfordre alle de Fiskere, som har lidt Fab í Fullitboene, om at gøre deres Pligt som Kammeraler og opgive Størrelsen af de lidte Fab mende. for deres eget Vedkom- Indgiv Tabssummen til Sudur- Husk, for »Ur at del er vor Pligt ansvarshavende oy« Í nærværende Kammeraler, last med enhver Ar bejde kammerat, al stan bast sammen 1810) » der vover Pelsen for vor Skvld. Vi ved, al Ole Poulsen hat handlet i god Tro. Han har også haft Grund til ikke al tvivle pan Pualideligheden af Tallenes Kilde. Gør nu hver i sær sin Pligt, opgiv dine Tab med personligt for Rigligheden af det, Dit Navn ikke for den Sags Skyld al of Ansval der opgives behøves fentliggøres i Aviserne, med mindre din Opgivelse paasluas ikke at være riglig. Ole har Poulsen tall vis dig som en god Kammerat Fisker, du som djærvt og aabent for, og Færing, om hvem der siges: >trúfastur allíð í virki . . .« Med Tak for Optagelsen. O. M. Schultz. „Maritaine“ „havarerað“. Manningin á »Marilnine«, ið er berir Sundoyggjamenn uttan tveir, mátti, lann skaða, skipið heyði fingið, fara vegnu ringa heim. Vil hillu ohappid, teir å måli um og greiða leir soleiðis frá sjálvum skaðatilburðinum: Vit lógu undirlslandi. Veðrið varringt. Sjogvurin óferur. Knappliga, áðr- enn nakar veitav, er ein sjógvur yvir okkum, tekur fokkuna, fer aftur brýtur bummin og sorlar styllirnar an eftir dekkinum, og á uftureftir tekur teir lveir båtarnar við sær og brestur á stýrhúsið, sorlu forsíðuna, knasar leir sjey av átta rúlum, róðrið kumpassina. Hurðin í læstøkku bendir afturas tekur ) og upp, og rútar, oljuklæðir, ið hingu inni, og annað leyst reinskast åt gjøgnum dyrnar. Tveir menn vóru sladdir i styrhåsinum, og var tað sum leir søgdu eill Guds undir, al teir ikki skalaðust uppá eitt hár. Havid el hesir menn hava mist sina hålvu ein harður harri Suðurlandsfortjenastu. Í ædle Rygtesmede og Nysgerrige! Paa kendtgøres herved, at visse Í given Foranledning be ivi ÁR y tesmede, Skumlere og nysgerrige Personer som synes al inle ressere sig megel stærkt for mil Privatlis hver Mandag og Kl. IS 19 hos underlegnede kan fan kon staferel, nt min Kone virkelig er min Kone m. m. Lørdag mellem 18) og ifølge! Vielsesattest Med Tak for Oplagelsen, 0. M. Schultz, Frodebø, Pee A 0 Simon Jens Joensen. Simon Jens Joensen, vrakara- Klakksvík, er Soleiðis siga lýsingar í kontrollørur í deyður. bløðunum. A veljarnfundi í Klakksvík í 1932 helt hann eina stutta rødu, hvarí hann millum desembir annað segði hesi orð: tit hjá harra Danbjorg. »Sum vita, eri stillari eg Øll vit, sum her hava verið á fundi í kvold, mega ásanna, ut tað, ið hr. Danbjørg hevur ført fram, er lað, id best hóskar fyri arheiðsfólk og fiskimenn. Ég vil fólki til al fjøl valinum hin 12. í hesum tí mæla meta ment á mánað og stemma á harra Dan- bjørg«. Hetta var bæði fyrsta og sein- aslu ferð, ið eg var lagaður at vera saman við hesum parta- manni okkara. Hann var eilt reystmenni í allar mátar, og minst av ollum kundi eg vænta, at eg aldri skuldi síggja hann uftur. AN fyri eru nevnd, skilja vit, at tað orðum hansara, sum oman sum honum lá fremst í huga, vat lað, arbeiðsfólki sum kundi okkara gagna og fiskimonnum. Hann var javnaðarmaður við lín og sål ein av teim, sum vit kundu líta á. Vil javnuðarfólk senda vinar ligar heilsur til teirra, ið eflirsila, og vit minnast við sorg okkura partamann, sum deyður er. Friður yvir minni hans. J. H. Danbjørg. Samtala við ein norskan sjómann á linubåtinum „Utvær“ frá Aalesund. Fyri nøkrum dogum vóru tveir norskir línubátar inni á Tvøi oyri. Teir vóru á heimveg til Noregs frá Suðurlandinum. Vit hittu mann á »Ulvær« og bóðu hann greiða okkum fra ferdini og ymsum vidurskiftum norskari sjóvinnu viðvíkjandi. Halda tit lykkum hava veitt væl og hvønn reidskap hava tit nýtt? spyrja vil. Niti tons hava vil innanborða, Vit eru reiðiliga vælnoyddir við veiðuna vit hava jú ikki verið longri enn 6 vikur burturi. Hevur tað yvirhøvur borið væl til hjá línubátum í ár á Suðurlandinum? Eyri snørinum hevur verið lítil fiskur. Jú! Vit kunna ikki siga unnað. Norskir, íslendskir og aðrir línu bátar hava allir veitt væl. — Hvussu nógv hulda lit, at fiskimadurin fær í peningi av hesum fiski. Einar 6—700 kr. hvor. Fara tit av slað aftur ella hvat er ætlan tykkara fiskiskap- inum viðvíkjandi fyri restina av árinum. Vit ætla at gera ein lúr við línuni aftrat. So fara vittil silda veiðu við Ísland. Afturkomnir av sildaveiduni við Island, byrja vil sildaveiduna við Noregs strendur. Tykkara frílíð verður so statt ikki long? Nei. Vit hava bert frí nakrar dagar líka undan jólum. Hvat rokna tit fyri eina meðal ársvinnu hjá norskum fiskimanni? Um 3000 kr. brutto. Hera gongur kostur, 140—45 kr. um mánaðin. Sum hesin norski fiskimaður sigur, er munur á ársvinnuni hjá tí norska fiskimanninum og ti foroyska. Nær fara vit at orka at taka okkum fram åjavnt við danskar og norskar fiskimenn í for- tjenastu? 6—700 i 7 mánaðir, og ar- beiðsloysi í leir > eru herð kor. mánaðirnar Ansvarhavandi blaðslýrari fyri Suðuroyar-síðuna: P, M. DAM SÓ SRA sr a: = + se 2055 Nr lim Fm. 5 es po 5