týsdagur 17. juli 1934síða 2

' eg = SA ST se Boð- Alt miðar lann vegin. sendingin eftir leim seks log- tingsmonnunum, hvat ivaleyst var ímóti upprunaligari ætlan, og úrslitið av sendi- ferðini, er cilt lið í hesi nærkan. - Er tað satt, at ríkisdagsfíggjar- nevndin kemur higar í summar, er eisini hetta eitt golt lekin uppá tað sama — ein slør hending kanska, sum tað ræður um hjá okkum at draga mest møguligt gagn av fyri land okkara. — Hevdu vit nú átt teir rættu menn- inar, sum kendu teirra vitjunartíð. Eitt lið í til okkara er fjarsendingin, radio- hesi nærkan teirra fonien, við boðum lil og frå okkara skipaflota, og vit vita al siga frá, at hin danska radio- foniin hevur tann allarbesta vilja til á ein og hvonn hátt al hjálpa okkum. Radioútsending er ein so sera tydningarmikil hjálpari til at bera boð og upp- millum fingið tað í lag, at hvort hús hevði sin lýsing Ul manna, og kundu vit so at síga móllakara — ella rættari: talara | — varómetiliga nógv vunnið, og hetta kann fåast í lag, og kemur kanska eisini, Fyri stuttari líð síðani hoyrdu vit ein fyrilestur um Føroyar, um náltúru, fólk og vinnulívið við sínum framtidar-møgulig- heilum — ein sera góður fyri- lestur, borin fram, tyktist ad, av einum góðum vilja og eini góðari fatan av vidurskiftunum, so heit fráskildir næstan ollum, vit fyrr frá fremmandum hava hoyrt og lísið um okkara lítla land. Og so nú månakvøldid > fingu vit eina heilsu frå Dan- mark — ikki frå Feroyingum har, nei langt frá, men vil sangir við sungnar hoyrdu foroyskar foroyskum á donskum, vit vila ikki av hvørjum. Løgini logum umsellir, — virkaðu hugtakandi, borin fram av einari rødd sum Hallander- Hellemann's — jammurskaði at orðini ikki kundu vera tey réttu. Umframt sangirnar hoyrdu vit upplisnan ein fyrilestur av Knud Bokkenheuser um Føroyar. Væl var hann meintur, og væl dugir Bokkenheuser at geva okkum eilt huglakandi bflæti av før- oyskari nállúru; men her og har var fyrilesturin ein sera undarlig samanvevjing av goml- um og nýggjum, rættari frá- greiðing og svassi. — Fyri okkum var hetta nakað, vit kundu læn at, men fyri áhoyrarar aðrastaðni varð einki at finnast at, og teir vóru utlan iv glaðir við at hoyra um hesar oyggjar, sum nú eru „populerar“ har við at verða niðri. — Vi fremstiller nu færøsk Smelteost den er fed velsmagende og billig. A/S Thorshavns Mælkeforsyning & Margarinefabrik. Vor Krone Margarine overgaar al anden Margarine i Kvalitet og Velsmag. A/S Thorshavns Mælkeforsyning & Muargarinefabrik. Toiletsæben „Okkara“ er den fineste fine og den bil- ligste billige af al Toiletsæbe, | ja tann „Forstáilsi.“ Orðið «forståilsi», al fata ella skilja annans hugsan ella mein- ing er ógviliga umfatandi og er tess meira áhugavert. Tað kundi verið skrivað bæði langt og breitt um tydningin av hesum sum nú í hesum dogum orði, vísir, hvussu stórur tørvur er á, hvat viðvíkjur at gjøgnumføra týdningin av orðinum Í gerð og verðu. Iller skal tó bert nerlast við lað, ið ein eftir litlum førimuni kann síggja. Oivad aldri síðan jorðin varð grundað, hevur trongt so harð- liga til, at flokkar, poliliskir ella Opolitiskir, religiosir ella ikki og hvat Ind so er fyri flokkur, partur ella einstaklingur hava falað hvor annan, aldri nakran- líð hevur verið so nógv (rol uppá forståilsi, sum netupp nú í hesi forbronglaði verð. Okkum nýtist ikki at fara longur enn til okkara egna heimland ella eins egna persón og hyggja al, hvussu hart ið stríðið stendur fyri at fremja tað mál, sum nú fyri, óansað einaferð er selt hvussu tíðin skiftur og hvat hon krevur við sær. Tað kann síggja út, sum varð lað ein skomm ella feigd, tað at svíkja tað mál, sum einaferð er fyrisett og støda tíkin til fyri al fremja tað til tað Yýlarsta, Tað er háð- aður aftaná eina slíka gerð, ið ultan ans fyri oðrum. ræðslan at vera hevur ført okkara land móli ti drepandi vanlukku, al vit aldri kunnu semjast, vit kunnu ikki koma til sættis um ling, sum ofta eru natúrlig og sjálvsigandi. Ovilji, klandur, stríð og magt- girnd, all hvort um annað hevur fingið landinum, Ð yvirvaldið í eisini aðrastaðni, og hevur hetta vavt okkum inn í eina slíka fløkju, sum eingin av okkara partaflokkum við tí støðu, sum leir nú hava, einsamallur er forur fyri at greiða sundur, so- leiðis at fað verður lil gagns fyri almennningin. — Ein kann við góðari grund spyrja, hvussu tá skil tá t. d. slýri ella socialistar, sum hvor skal koma her á landi, hvorki samband, sjálv- í sínum lagi hevur sett sær helta endamál, ikki kunnu gera tað. Nei, um vil so høvdu roynt ella um sannleikin er lann, hvor av hesum flokkum fyri seg sjálvan hevði silið við ræðið og fingið gjøgnumført sítt pro- gram og «idéir», so lrúgvi eg, at ein stórur partur 16 hevði Tað er harvið sagt, at alt, ið 0) seg. eymkað og graml tó ikki flokkarnir sela sær fyri er skeivf og ikki eflir fólksins ynski, men ein hevði óivað funnið nógv golt, um lað besta varð henlað úr ollum teimum ymisku port- Hví soleiðis unum. skal politikkurin verða her, hví kunnu okkara tingmenn, hvonn flokk ikki fata fyri al leir so halda seg lil, hvonn íslaðin stilla um oðrum trupulleikar. annan, seg tvørar og gera hvørj- Tann, ið fylgir við, veit, og tad er eis- ini ein «kennsgerningur», al tydningarmikil mál, sum av ein- um ella oðrum verða framborin Vil hava fingið sendandi hes YRKING Lag: Her er eingin Førovingur at finna, Mangur skilist brátt frå livsins gleði, mangur burtur bleiv á stutlum degi, mangur ein á kvoldmáli lá stirdur, um hann enn á morgni høgt var virdur. Ofta er lað tungt og ringt at frætta, ofta gråturin man hjarta lælta; ofta ein vid bleikum kinni situr, lá id vinin deydin burtur flytur. Nógvar vinir vil í vår nå mistu, nógvar raskar dreingir deyðin kysli, nógvar, ið frá vívi sínum skiltust, tonktu ikki, at her ei tey fylgdust. Alvarsamt er yvir tað at teinkja, hvussu sorgin mangan hevur leinkjað. Mangur, sum Ll glaðar stundir leingist, tå í døprum longsli sinnið treingist. Vónleys verður ofla nå mong løtan, myrk og trist og einslig verður getan. Aldri meir vit skulu til at síggja, farnan vinin koma heim til bíggja. O, hval leingiast vil tó eftir teimum, ra heimum: og leir sakna vil í o ej poi teir ið fóru burtur til at fån, lívið sílt teir seltu til í våga, Eina troyst vil hava 16 í sinni, at: vit møtast hægst í himli inni. Har vit fáa samkomu so gluða, aldri meiri sorgir sinnið lreða. N. H. á tingi, verða ikki so sjáldan | rætt og reint er, ikki hver í kovd og gjord til einkis av hin- | sínum lagi al síga sína sogu sum best, men einist áður furið latið fólki orsøkin? í mugu hugsa sjålvi og ikki bert Arbeiðið tíverri má um partinum, sum ikki hevði lað <æru> alt koma fram við | verður, vita, at tey målinun. Hvat er Niðursela teir seg sjálvan, um | taka partalign stogu. ) teir halda við móltparlinum? | burtur frá ti, sun: Ja, man tað ikki verða atvoldin, | meinast higartil íkki hevur verið lí tá verða leir til tað, sum ley | sjáldsamlt, at lær ymisku parta- kalla fyri at verða <stoðuleysir>, | meiningarnar verða arviligar. — og lað vilja flestir neyvan verða. | Alt hetta stríðið má sígast at Tað er jú ein ærissak, at:standa | vera atvoldað av eini syrgjulig- stinnur innanfyri tann part, sum | ari misskiljan av ollum lí, sum ein er komin í klornar á. Ég | verður sagt og skrivað. sigi klornar, lí tað er vist so, Sum ein byrjun og eitt dómi at fáir eru leir, ið lora al ríva | fyri sameini var sendimanna- seg leysar, um so skuldi verið, | ferðin, og vit vóna, at harvid at teir ikki <sympaliseraðu. | varð grundarlagid lagt fyri li í Er tað rætt, at tad, sum tíðin | so mangar málar so lorvandi krevur og er til gagns fyri | forståilsi. — Har kundu menn sjálvan seg. síggja, al tað ikki hjálpti at standa í klovningum. Har var lað so frætt, at forståilsi var til Fyri al fáa nakað rælt og fyri, má boln- reint at arbeiða urin, grundarlagið verða rætt | stedar og lað eigur ti eisini at og reint, {í sama óreinskan, sum | verða mett í hogum virði, sum hált til teimum gevur seg á ymiskan gjørt er. sjóndar á lingi, er av Tað, sum sermerkir eina 1j60, er, at:fað sum gjørt verður, er Lal okkum lí «forlornar», tá tað ymsu flokkum innprentað í fólkulindið og hugsan: ymiskan | á reinum botni. meiningar erealiseraðar> við | ikki vera undirfundingum hali og hevnd | eru sakir til landsins besta, ið endamål í einum vokrum | fremjast skulu, lí av <hamað- Man tað, sum sleðgar útviklingi bæði Mundi tað hóp betri, um sum hami. helta vildi verða | um» fólki er tíverri ofla ovnógv. Latið íkki sinnið kóka yvir, um her og aðraslaðni. onkur finnist at okkum, (i ikki verði ein «vinur er hann, ið vomm sær», allir hesir partaflokkarnir (veitti | Set teg í mótparlsins stuð og programmini, sum leir hava nú, hugsa yvir, hvat grundin er komu til sæltis og gjørdu ein | fyri áskoðan hansara, tí ein sáltmála millum sín, soleiðis at | tanki, sum ein sjálvur ærliga ley ymisku ikki | hevur fostrað, skal verða heiðr- programmini komu í kløtur við hvort annað, skava tað ringa Við partastrid aður, men verður, oðrum latið ikki verða til hindur. Latið fura um landið, greiðið fólki frá, hvat ið burtur, Um okkara ráðgevandi ting heyði eina slíka støðu og íkki sæð lil måélpartin sum ei lá lingað orðum: ein fígginda, men sum vóru leir allir vinir, so hevði óivað verið meira liviligt hjá fólkinum, hvat viðvíkjur tí andaliga kravinum, sum fólkið so harðliga treingir til, lí øsing og illgruni elvar klandur, men spaksemi og tor- stáilsi er vegurin til frið og ró, og tað er tud, okkum krevur. við at skriva Um vit blíva aftur og fram um helte evni, so koma vit altid til tuð sama: okkum torvar «forslåilsi», tað at duga at skilja og fata hvor annans hugsan og meining á rættan hált. E. Zachariassen. + * I omanfyri standandi grein úttalar ein ungur rætlhugsandi Føroyingur sina gleði yvir, at sendiferðin til Keypmannahavn- ar er eitt golt tekin uppá, at nú eru vit við at koma á rælta leið. Her var arbeill í semju, her stóðu okkara menn ikki í kloyvingi — ja gævi so satt, al Men hvat síggju vit eftir at hava æruna av at hava fingið so var!!! aftaná? Eina kráman avgerðina, „semjuna“ (1) í lag og eina hóttun til hann, ið ikki vil viðganga, at eg, ella vit ella okkara flokkur hevur borið sig- urin heim. Hvat er so tað „egentliga“, tað — lat okkum siga — „andiliga“ úrslitið? Jú, lað er hilt ósámuligu sjálvrós- reypið: „tað var eg, tað vóru vit“.. Alt virði, andiliga sæð, tá sjálvrósið arbeiði missir sítt kemur uppí. Ein suk, eitt mål, er — hvat urslit tað allsamalt so fær — virdisleyst, um lað ikki er heilagt fyri hann leir, sum stríðast fyri lí, og eins ella heilagt må tað vera, um tú vinnur ella tapir. Og hevur málið verið tær ongantíð rósa tær av, at tú sigr- aði, tu vill lakk- samur fyri, al tað var unt lær stóra sleppa uppí at stríðast fyri hes- heilagt, vilt tú einans vera at Íáa lann heiður al um slóra máli. Forståilsi, falan — — her er Blaðst. langt til endan. Eitt og annað. J. A. K. — nazistar — kommu- nistar. Fyri stutt síðani var her í Havn ein Esbjerg-kjøthandlari, sum hevur útsølu her. Hann helt um ud rorsluna, sum hann avmyndaði fund í sjónleikarhúsinum sonevndu J. A. K.- soleiðis, at vit oll tyktist at skoða inn í hin sjeynda him- mulin. Henda rørsla er, segði hann, tað sama sum tud, ley nevna „Retsstatsbevægelsen“. Nú sigst í donsknm avísum, at oddamaðurin fyri hesum J. A. K. (Jord, Arbejde, Kapital), landinspektørur Kristiansen frá Brande, hevur arbeilt saman vid nazistum og verið við teim- um á nazistfundi i Slagelse, — Aftanå er hann gingin saman við kommunistum, og sigst al hava hildið fund saman við teimum. — So siga dansk blød, meiri vita vit ikki — har sum her eru fiokkarnir í bardaga móti hvørjum oðrum.