leygardagur 15. september 1934síða 3

Einkarsølan og + (H. B. Thomsen ?) í „Feroyatíðindi“. Í <Foroyatíðindi> eru í sein- astuni framkomnar tvær greinir ímóti einkarsølumålinum javn- aðarmanna. Skrivarin av hesum greinum gita vit er harra H. B. Thomsen, keypmaður. Hví hann er farin at fjala sín penn undir einum +, skilja vit ikki. Holmgong- una móti javnadamonnum plag- ar hann ikki at fjala. Annað er, at hansara høgg til sín gamla partaflokk, sambandið, helst vilja fjala seg undir loyni- Tað er ikki allíð so stuttligt at siga sínum egnu merkinum. ímóti líka í andlitið — og tí verður loynimerki nýtt. Og vit eru so ællandi komnir við í dartinum). Í hesu fyrru greinini verður kaslað tí íslendska rithøvund- inum G. Jónsson fyri, al hann agiterar «utroligt usandfærdigl». Hetta verður gjørt uttan í minsta máta at ávísa, hvat ið er <usand- færdigt» av lí hann flytur fram. Vit hugsa ikki, at tað fer at bera til at «polimisera» á tilikan hått, tad «en Fornærmelse imod Læserne uttan at kenst sum som lænkende Væsener», Harri Jónsson var sakligur og edrúuligur í síni grein. Tað kenist ikki uttanum, at hansara grein um einkarsoluna í Íslandi, var cilt greilt talandi dømi um, hvussu stuðul ein líknandi stórur ein einkarsøla kann verða í Før- oyum. Harra Jónsson legði kortini á borðið. andi Hann nytli onga vill- Sildaeinkar- duldi hann ikki — og henda einkar- fekk ábreiðslu, samstundis sum hann framstilling. sølan miseydnaðist. Tað sølan sína viðgerð, sina ló visti á, at um henda einkar- sølan hevði verið umskipad og framhildin, kundi hon verðið landinum til alstórt gagn. Tað er ein «ulrolig usand- færdig» agitasjón at leggja við- urskiftini soleiðis fram fyri les- ararnar sum at sildahandilin uttan undantak hevur givið «gull skorar og grønar hjá lí pri- vala iniliavinum, meðan (20 einans er hin íslendska silda- einkarsølan, ið varð ein Okkara heiðraði mót- stødumadur «fiasko». veit væl ella må vita, at sildaveidan og sildasølan í leim seinastu kreppuárunum hevur givið ti <privata initiativ- inum> knasandi tap og tíkið mann eflir mann og felag eftir Hví við vilja geva so ranga framstilling? felag av fótum. Í leirri næstu greinini verður uttan «Blussel» kastað út, at einkarsolumenninir íkki gera sær «nogen som helst Tanke om, hvem der skal forestaa en saa omfattende Landshandel. Dette «typisk listisk Mentalitet, ifølge hvilke alle er lige gode eller lige ringe, alle lige dygtige eller udygtige». Flottur uppástandur. «Typiskur» fyri tað so nevnda «fritt kon- er», verður víðari sagt, for socialistisk-libera- ÚR SUÐUROY kurerandi initiativið>. Tá ið ein ikki eigur betur argu- mentir, er tað lættast at sleppa frá bevísunum við at tilleggja måtstødumonnunum eitt so lítið mál av skili og vilan, at tað stendur niðanfyri analfabetin. privata Maður, ið sjálvur gevur seg av við at hugsa, skuldi kunnað givið okkum einkarsølumonnum so miklar sømdir sum at vit tó dugdu at síggja, at hevuðstreytin fyri allari forrætning og ellum fyritøkum er at fáa teir bestu menninar á odda. Vit ivast í hvorjum falli ikki í, at hill pri- vala initialivið er greitt yvir hetta. Men tað er bert tann munur, at meðan hill almenna stendur óheft og frítt viðvíkjandi vidseting og fråseting, laking og vraking av fólki er tað vanliga heilt ødrvisid við tí «privata», í ti at: tað er bundið av teirri vannlukku arvafylgju í «still- ingum>: Sonurin skal arva sessin aftaná faðirin, annaðhvert nakar dugir er í honum ella ei. Okkara heiðraði mólstoðuskriv- ari hevur sjálvur oftani óbein- leiðis sagt helta, tå ið hann sum móttrek ímóli okkara socialist- isku krovum hevur hildið fram, at kapitalurin og fyritokurnar, ið eru hópað uppá eins manns hendur við ágrýlni og dugna- skapi í handli, spjaðast og ti- næst í hondunum á eftirkom- Rætt! Men hví tínist og spjaðist kapitalurin og ognir- arunum. nar? Júst tí — sum sagt — at sonurin kom á pallin aftaná pápan, ikki tí hann var tann dúgiligasta til arbeiðið, men hann bar faðirsins gav rættin, sjålvtum Vit mong talandi domi herum. Men lað Øll kunnu leita sær hesi dømi, og einans fí navn, ið honum fyrsta hann var ein undirmálari. kundu nevnt tørvar okkum íkki. vil vita, at okkara æraði mólt- standari kennir í hópatali av hesum domum. Fyri ikki at misskiljast, skal tað sigast, at sonurin sjálvandi ofta er maður at framhalda og økja fadirsins verk. Amlshandilin undir krígnum stendur fyri hørðum skotum. Tann, ið ikki kennir til viður- skiftini, handil var fbirtur fyri at fella okkara keypmenn. Blakað verður við okursdýrum salli o. s. v., kann halda, at hesin the, tonsum av spilltum sum vera verður sagt alt at noytt uppá skilja 4} keypmenninar, sum vit heldur høvdu klárað seg so ómetuliga væl og lættliga, um teir høvdu haft fingið fríar ræsur at «disponera». Ein «utrolig» villleiding ! Men handil? Ja, tað er vert, hví kom hesin amts- at oll fáa at vita tað. Sannleikin er, at amlshandilin einans var fbirtur fyri at hjálpa lí «privata», ið, lá ið kríggið brast á, meldaði pass, hætti sær ikki at uttanfyri vága pelsin BAZAR Med forventet Tilladelse Bazar med Tombola og Bortlodning til Fordel for den ny Kirke- gaard »undir Akurgerdi«. Eventuelle Gaver modtages med Tuknemmelighed af under- tegnede: Henriette Nolsoe. Ebba Nielsen. Amanda Persson. Anna H. Petersen. Stina Jacobsen. Ingrid Thomsen. Anna Thomsen. Maja Mortensen J. Maja Mortensen. Nanna Mortensen. Tina Mortensen. Dagmar Nolsoe. Mathilda Holm. Anna Dam. Dagmar Mortensen. Elisabeth Holm. Thora Jespersen. Anna Margrethe Djurhuus. Elsebeth Kathrine Petersen. Marie Berthelsen. Andrea Strøm. FEliassen. Juline Mortensen. Marie Joensen. Hanna Mortensen. Johanne Johannesen. Henriette Fráslein. Johanna Strøm. Marie Lindberg. Kdel Jespersen. vil Hammer Inga Magnussen. Katrine Gislason. Ellen Marie Jespersen. Josefine Mortensen. Magdalene Jespersen. Kristine Berthelsen. Edith Poulsen. Borghild Dimon. Marie Joensen. Johanna Djurhuus. Andrea Joensen. Anna M. Mortensen. Lisa Holm. Louise Mortensen. Valborg Mortensen. Margrethe Mortensen. Agnes Øster. Ragnhild Holm. Olga Joensen. Ragnhild Dam. Hansine Jespersen. Kristine Jespersen, Tveraa. Elisabeth Nolsøe. Kathrine Salmony. Paulina Nolsøe. Betty Nolsøe. Pauline Sørensen. Elsa Lindherg. Nicoline Petersen. Trangisvaag. Betty Mortensen. der i Kfteraaret blive afholdt Nolsøe. Mortensen. Mortensen. Sanna Elsa Hansina Joensen. Jana Hansen. Povla Mortensen. Kristine Niclasen. Pauline Hovgaard. Marie Bærenlsen. Nicoline Jacobine Cederfeldt. Else Hansen. Lena Strøm. Juliane Strøm. Petrine Thorsteinsson. Dorthea Mortensen. Petersen. Jona Ørdevig. Frodebø. AAKARARAAR AR ZIN AR ØIN AN AN AN PIN AN ÅR AN AN AN FIN AN HINE tað kundi fatur Í farasonina — og fáa vorum, ið landinum torvaði. heldur ikki leim Amtshandilin kom, tí hitt pri- vata iniliativid var koyrt fast og einki kundi gera. Krígstíðirnar vóru ógvuliga At fáa fatur í vør- stríðið. Ofta ollum randafullar. um var tað stóra máltu menn taka við treytum, bert vorurnar kundu fáast. Ein støðug ræðsla var í ollum fyri at verða innibyrgdur, sambandi avskornir frá ollum við úlheimin. Minurnar — spreingiknøttarnir — slongdist um havið. Skip vóru ikki at fáa uttan fyri okurprísir. Trygg- ingin var uppi í toppinum, ti tað skipið fórst, sum al tað slapp var líka so møguligt, al fgjøgnum 0. s. fr. Og tað versn- í hvørjum, bæði hvat ið fáa við prísinum. aði vidvikli at verur eins og Øll verðin <haz- arderaðir. Tað er eyðsæð, at tann, ið var noyddir at liggja inni við Suðuroyar Margarin. Altid nykærnet og velsmagende. P.F SUÐUROYAR MARGARINVIRKI OG MJOLKAFELAG, TVØROYRI KEEL Forlang HINE lagrum til okurprísir, tá ið friður missa og varð, kom at missa í stórum. Allir mistu, ja, nærum oll lond Og fóru av knór- | anum. kundu Føroyingar, Føroyar verða eilt undanlak? Foroyingar Keypmenninir og heild handilin at Í síni høvdu noytt amlts tryggja landinum salti og vorum, g nóg nógv av øðrum. Tað var eyðsæð, at lå kundi amls- tikið alt ið fridurin kom, handilin, ið hevði «risikoi0», ikki brenna inni við hitt initiativið, nú tá ið ollum hesum fyri lí, at privala vandin var yvir staðin, kundi | fáa salt og allar aðrar vørur | biligari enn tær vóru keyplar, | tá ið kanónurnar og spreingi- knøttarnir gelti um høv og lond. við friðinum Teir menn, ið kravdi amtshandilin tiknan av, málli sjálvandi taka tær vorur, ið teir bestilt. Amtshandilin aður fyri at hjálpa landinum høvdu kravt hann at Hetta skilir ein og hver. var væl stovn- | úr vanda, men fyrst og fremst arð hann íbirtur fyri at hjálpa Hann stals- tí privata initiativinum. statt socialisma, men ein tænara hjá var so ikki nøkur privatkapitalismuni. Hansara stýrarar vóru mólstoðumenn av slalssocialismuni — og varð hann tí stýrdur har eftir. Hetta at amtshandilin skuldi nýtast til undir ollum tilfellum at halda uppi tí í mongum føri í han- dilsskapi óbúna priva initiativ- inum, førdi eina skilaleysa kre- dilgeving vid sær. Tað er gott at vera góður sjó- Men ið ræðist óveðrið og ikki torir maður í góðveðri. hann, al, men einans hugsar um at bjarga skinni sínum — hann eigir ongan rætt at skelda út, z fyri tí um hann, ið helt ål í ódninu fyri al bjarga heima- krákuni, breyt onkra árina ella lostaði farið á ferðini. hitt hættisligt tað Krígsslíðin er greiðasta dømi um, hvussu er at líla landsins lagnu uppí hendurnar á ceinslaklinginum. Og skal landið taka nosini og tað slimbra seg í teim góðu tidunum tapini, má eisini målvist fyri at kunna bera tað ringa og hættisliga, tá ið øll rópa eftir hjálp, hjálp og aftur hjálp! Tí krevja javnaðarmenn, at landið skal taka einkarsøluna við stór- verum. Brot. Rotinskapur kallur ein sokall- aður «arbeidari» ein grein- stubba, hann hevursett í «Føroya- hóskar til tíðindi. Tittulin greinskrivarin, lí hesin <ar- beiðarin> er eingin rættur ar- beidari. Tann rotinskapur hjá arbeidaranna mótsleðumonnum, ið er til væl loyndir at royna at klæða seg í arbeidaraham fyri at høgga á arbeiðaran, er væl kendur og bluffar ongan. Hverki arbeiðsmaðurin Ola Poulsen ella teir, ið hava sett sær ta upp- gávu at berjast fyri hin minni- menta og órættaða í samfelag- inum, verða minni menn ella lata seg svekkja í teirra arbeiði blóð- sótlingi og kapilalisthandlangara av lílíkum ljósræddum úr <splilsmiðjuni>, ið rædist sín egna skugga. Við „Trangisvaag“ sum yvir- skrift leggur ein av sínum stfli maður í vælkendur skrivandi «Føroyatidindi» eftir arbeidar- unum og teirra socialistisku skribentum. Sum góður nazislur, slær hann á teir lokalpatriotisku streingirnar, minnir á leir góðu veldisdagarnar, lá ið pengar Nú er alt umvent. Hvor ið skylduna hevur vóru á Tveroyri. fyri arm6dina, letur hann passi- Tað erarbeiðaranna <spillandi tunga, liga væl skína igjøgnum. «Snak paa et Gudehjørne eller Skriverier i Blade», ið hann sigur vekir Staunings fremmede Foragt» og styggir burtur kapi- talin. Tí skulu allir Tveroyra arbeidarir «gøre Front mod den <spillandi tunga>. Tungt er at hoyra. . . Pengaposarnir