leygardagur 22. september 1934síða 3

Slatur ella sannleiki. At tala um landshandil við privatkapitalistar, er eins og at kasta eld eftir hundi ella at vísa tarvi ein reyðan klút. At ræðsla er komin á afturhaldsmenn, sæst týðiliga bæði í »Føroya- tfdindi« og Í blaðnum. »Vinnuflokkurin« er jú samansettur av »Vinnuflokks«- stjórnar- keypmannafelagsins, fatuligt, at ræða limum hesin fólk eitur so tað er flokkur burtur frá sum landshandil. Hin stóri »Føroyatidindi« roynir at øllum, svarti krossurin í sigst at vera ein keypmaður á Tveroyri, og tí er tað fatuligt, at krossurin í »Føroyatidindi« syngur sama nótan sum »Vinnu- flokkurin«. Tó er tann sami aðalmunur millum tann gamla erfarna blaðmannin á Tvøroyri og hin nýggja óroynda byrjarin í Tórshavn gamla ravnin og ein dúnuttan sum millum hin ravnsunga. Hin gamli dugur frålfka væl at snúgva sær; sum dømi skal eg endurnýggja nakað úr grein hansara m. a.: »Hvorledes vil saaledes en Efter- tid, der ikke ken der Højkonjunk- turernes Mentalitet, kunne for- staa f. Eks., at færøske Forret- maatte lade sig The, ikke var The, ningsmænd paatvinge i Tonsevis af der vistnok slet men noget i Relning af Feje- skarn, og som derfor i Snesevis af Kasser maatte styrtes i Søen, efter at der var betalt Tusinder Eller kunne tro af Kroner for Produktet. hvorledes vil man paa Skibsladninger af Varer fra Amerika, der var assureret for saadan noget som 95 pCt. af Værdien — altsaa betalt 2 Pri- ser — og som maatte modtages i havareret Tilstand ?« Minnist krossfiskurin ikki, at hetta hendi í teirri tíð- ini, tá ell verðin stóð í einum í »Føroyatidindi« eldi, í eini tíð, tá keypmenn okkara ikki vóru førir fyri at landið ? tað; lesararnir eru so fáa verur til Ivaleyst minnist hann hann lítir á, at men dólskir, at teir hava gloymt ta ræðuligu tíð, tå fólk kaffigrugg og skráaðu tilsettning. Tá vóru fólk glad yvir at fáa roykti the frá amtskommuni sjálvt um tað ikki var av tí besta slagnum. At heilir kassar av the lógu og rókust fyri unum, tað minnist eg einki til. Man tað? Ég hugsi lað verurnar keypmannsbrúgv- minnast ikki. At vóru høgt »assureradar« (tryggj- aðar), tað vita vit eisini; men hvor kundi gera við, at kríggs- trygging er onnur trygging? nakar nógv hægri enn Krossfiskurin ætlar væl ikki at billa fólki inn, at kríggslrygging verður åløgd av lí orsøk, at landið eigur verurnar? Kríggj er kríggj, og tå ið kriggj er, galda kríggs- prísir. Krossfiskurin harmast um, at sannleikiu um landshandilin ongatíð er framkomin. Tað mesta, ið sagt og skrivað verður, er leyst tos og slatur. Helta vita vit oll somul, og tí er rætl- ast at tiga um løgtingsins lands- handil. Tann landshandilin var einans fyri at bjarga fólki frá hungri. Vit biðja Gud um at verja okkum frá slíkum tíðum aftur. Harnæst meini eg, at vit takk- skyldug, sum gjørdu sítt besta fyri at fáa fødi til landið. At kasta skarn eftir teim og geva eru teimum monnunm teimum skuld fyri, at alt ikki gekk so regluliga sum i fridar- tíðum, er ógvuliga 6sømuligt. Táverandi amtmaður, Svenning Rytler, er ikki mín partamadur; men eg veit at hann og teir menn, sum sótu honum við lið í teim ræðuligastu tíðum, sum nakar hevur upplivað, teir gjørdu hvat teir kundu, og tí skulu teir hava tøkk fyri tað. Seinast hevdi eg væntad, at Rytters egnu menn vildi kasta skarn eftir honum; men sum orða- takið sigur: >Mangt er í neyð- ini nytt«. Afturhaldsmenn eru í neyð, og so ofra teir sín besta vin, um tað so er sjálvur Sven- ning tylter. Skurðgudurin »Mammon« krevur offur, eingin er ovgóður at tveitast fyri hann. »Eingin hevur størri kærleika til land silt enn hann, id tekur vin BAZAR Efleraarel Med forventet Tilladelse vil der i blive afholdt Bazar med Tombola og Bortlodning til Fordel for den ny Kirke- gaard »undir Akurgerdi«. Eventuelle Gaver modtages med Taknemmelighed af under- tegnede : Henriette Nolsøe. Ebba Nielsen. Amanda Persson. Anna H. Petersen. Stina Jacobsen. Ingrid Thomsen. Anna Thomsen. Maja Mortensen J. Maja Mortensen. Nanna Mortensen. Tina Mortensen. Dagmar Nolsøe. Mathilda Holm. Anna Dam. Dagmar Mortensen. Elisabeth Holm. Thora Jespersen. Margrethe Djurhuus. Elsebeth Eliassen. Kathrine Petersen. Marie Berthelsen. Andrea Strøm. Anna Hammer Mortensen. Inga Magnussen. Katrine Gislason. Ellen Marie Jespersen. Josefine Mortensen. Magdalene Jespersen. Sanna Nolsøe. Elsa Mortensen. Hansina Joensen. Jana Hansen. Povla Mortensen. Kristine Niclasen. Kristine Berthelsen. Edith Poulsen. Borghild Dimon. Marie Joensen. Johanna Djurhuus. Andres Joensen. Anna M. Mortensen. Lisa Holm. Juline Mortensen. Marie Joensen. Hanna Mortensen. Johanne Johannesen. Louise Morlensen. Valborg Mortensen. Margrethe Mortensen. Agnes Øster. Pauline Hovgaard. Else Marie Nicoline Hansen. Jærenlsen. Jacobine Cederfeldt. Ragnhild Holm. Olga Joensen. Ragnhild Dam. Hansine Jespersen. Kristine Jespersen, Tveraa. Elisabeth Nolsøe. Kathrine Salmony. Paulina Nolsøe. Betty Nolsøe. | Henriette Fráslein. Pauline Sørensen. Lena Strøm. Juliane Strøm. Johanna Strøm. Marie Lindberg. Edel Jespersen. Elsa Lindberg. Nicoline Petersen. Trangisvaag. Betty Mortensen. Petrine Thorsteinsson. Dorthea Petersen. Jona Mortensen. Ørdevig. Frodebø. ; | A DÚ AA AARA 1 sin av døgum fyri landsins skuld«, søgdu teir tysku na- Hitler lat mordarar skjóta Rehm og aðrar zistarnir, tå sínar av sínum egnu monnum. Hin yngri blaðmaðurin >Vinn- umaðurin< ella >Vinnuflokks- madurin« — eg veit ikki, hvussu navnið er, men tað kann gera tað sama, »Vinnumadurin« er lættari, og so nýta vit lað — hann er ikki so snúðugur sum krossfiskurin. Hann narrar seg at siga, at Jøgtingid tjenti eina millión við landshandilin. Hann skrivar soleiðis: »Løgtingid hevur einaferð fyrr havt mono- polhandil, prísirnir vóru íkki lágir, teir vunnu yvir eina millión, men nú hava teir lekviderað henda handil í yvir tíggju ár, so milliónin er farin, men enn Einaferð eru teir ikki lidnirc. átti landshandilin eina millión Hevdi tá hesin handil tilgóðar. hildið áfram, so vóru millión- irnar nógvar nú, og tær kundu verið lekar at bygt skip fyri; men hvat eiga vit nú“ > ?- Lands- handilin líkvideraði á tann hátt, at keypmenn bestiltu ymiskar verur sjálvir t. d. eingilskt the. Landshandilsteið var ringari og fór kanska fyri einki, sum kross- fiskurin sigur í »Føroyatidindi«. Á sama hált gekk tað óivað við ødrum vorum, og soleiðis mink- einki. aði milliónin burtur í Mundi ikki nakað verað selt til firmair? Ég veit tað haldi landshandilin insolvent ikki; men eg meg hava hoyrt, at tapti pening við ymisk trotabågv. So- leiðis kunna pengar fara, sjålvi um tað so er ein millión; men slíkt má ansast eflir, tá lands- handil verður byrjaður aftur av nýggjum. Tá mega roknskaps- kønir revisorar grannskoða bøk- eftir, hvussu urnar og kanna Hetta vil eisini fiskimenn og pening Forrætt- standurin er. verða gott fyri aðrar, sum eiga inni hjá keypmonnum. ningarnar koma undir kontrol, og vinnulívið kemur hervið inn á eilt sunnari spor — og tað treingist hart til. J. H. Danbjørg. Tíðindi. Trongisvágshavn. Heimkomin skip frá Grenlandi. A/S J. Mortensen Eftf.: Agnes Louise 30.000, Riddarin, 43.000, Elisebeth 44.000, Carl 33.000, Egeria 33.000. Th. Thomsen: Albert 52.000, Westward Ho 34.000, Sjana 30.000. N. J. Mortensen, A/S: Fagranes 63.000, Emerald 33.000, Zoega 30.000, Langanes 27.000, Frida 32.000, 25.000, Gudrun Vestmanna Brimnes (å Eysturlandinum) 25.000. A/S Hvidenæs: 3orglyn 14.000, Falkurin 42.000, Energy 42.000. Snurruvådsbåtarnir. »Gunvør«, 200 kurvar av flatfiski, og »Ro- bert Skov«, 500 kurvar av flat- fiski, løgdu ónsdagin at landi í Trongisvági eftir vatni. Teir vóru á veg til Englands frá Ís- landi. ES „Vagn“ av Haugesund var eftir 300 Keyparin í vikuni ballum av klippfiski. Johannes Jacobsen. Suður úr Munkinum er fitt av fiski at fáa, søgdu tveir skotskir línubátar, id vóru inni á Tvør- oyri, meðan tað er at kalla sort við fisk ein enskir trolari sigur frá. eystan fyri eftir hvat Fitt av sild er inni á Trongisvágsfirði. enn av og lil Hin reyða snekkjan. Eftir Antonia Betranelli. (Endað.) hann, at skundisliga var lopið um í kamarinum fyri innan, og at eitthvert rópaði við svøvndar- rødd: Hygg, sum er vid at komal« Latið upplc So hoyrdist slíkur hávi, eins og »Rimuel! Har er ljós. Rimuel, tað er onkur, grenjaði Ardi. rútar vórðu brotnir, og brak í hurðini, sum gav eftir fyri sjó- mansins taki. Við songina stóð Urina hålv hárið fall Hon leyt ílatin. Hitt niður um herðarnar. langa at Arda, róliga og óttaleys. «Fylg mær!» segði sjómað- urin. Hon aktaði hann, tigandi tók hon sjallið og ballaði tað um herðarnar og fór so avstað, ber- fott, men heilt trygg og óttaleys, fór út á seinastu gongu sína. Tey gingu oman at havnargardinum, har ið hin reyða snekkjan lá. nátt. Men vindurin var nú skiftur í aðra Enn var dimt á ætt. Hann lá nú tráur út av landinum. Urania fylgdi Arda tigandi út á reyðu snekkjuna. Hann tók ein enda og rerdi ungu konu sína at maslrini. Men hon sýndi eingi merki uppá ótta. Tað ikki so mikið sum kvatti úr henni, tá ið hin harði tog- endin skar inn í hold hennara. Bróstið bylgjadi. Í eygunum kveikti hin flammandi tráin og hægsta kenslan. Snøgt og ein- kenniligt hendi eitt um- skifti í sál hennara. Ástin, ið hon áður hevði borið til henda mann, breyts nú fram av nýggjum hann offradi — á somu slund, sum hana, til tess at sløkkja sín egna hevndartosta. Tá id Ardi var liðugur vid at mastrina og binda Uraniu til fetti sær aflur, legði hann til merkis, at hon brosaði til hans- ara. Hann fór niður undir og kom logandi Brátt tók brenna. aftur við kyndli og festi eld i. timbur- farmurin at Flamm- urnar øktist í hvorjum. seglini í húnar hátt. Í Tá vant skundisliga oll flamm- unum frå hann loganum så Urianu við mastrina. Hon róp- aði til redd: hansara við bidandi <Ardi, kyss tú meg við skildn- aðin !> Men ikki. Alt í einum var hann lopin fram í hann svaraði stavn og loysti landfestarin. Snekkjan tók lá at skríða — og skjótt stóð hon við fullari ferð Ardi borð og svam í land. frá landi. lveilli seg fyri Bálið á sjónum nerdist í hvorjum, vaks og vaks, hóast tað firraðist skjótt. Eldlung- urnar toygdu seg at himli. Skipið rann fram skundisliga borið á havsins koldu bylgjum fyri strúkandi byri. Ardi vænt- aði at: hoyra neyðarróp um hjálp, men hoyrdi einans gjálv- uðið í aldunum. — - Á, Uriana! Hon fórst og við henni alt, ið Tú ástin, sum gevur og tekur! hann átti. Á Uriana! Í tær er sjálv havsins veld- uga sål! Tá skildi sjómaðurin hitt velduga, ið aldri, aldri er noytt vid at uggast við lítlum og lættum. Tað krevur og vil eiga uttan treyt og minkan, vil to] sigra ella verða sigrað. Tá kendi hann skyldskapin ímillum ódnina, hann so mangan heyrði bast, og hina ótemjandi ástina, flammaði um ið nú brann og kapp við flammurnar har úti. A, Uriana, tú velduga! Nú varð tú valdtikikin, sum tú tráaði eftir! Bálið var nú við at horva Uli á havsbrånni — og enn stóð sjómaðurin á strondini og ákallaði deyðan um at kvala tær tærandi flammur í sál hansara, ið likamid ikki longur orkadi at hýsa. — — — Tá varur við Ardi nakað. knappliga Hann sá varð Rimuel slanda har einsamallan sum ein ímynd av sorgini aftan