leygardagur 15. desember 1934síða 13

Til Julen anbefales al Slags i Manufakturvarer, Søstrene Petersen, Tlf. 15. Tveraa. Tlf. 15. Alt góðgæti fæst í konditari Dimon Tlf. 80. Bara 14-17 kr. fyri 12 persóna the- og kaffistell. D. J. Enni, tif. 61. Tvøroyri. tlf. 61. Kolakassar, biligir, — vakrir! D. J. Enni, tlf. 61. Tvøroyri. tlf. 61. Eitt fill vindblak tók í húsini - tuð við, og sum ein rysling fór í var, sum hon skakaðist gjøgnum hana og fekk hana so knappliga ut ána, at Ollanin for sonn. Hon hoyrdi, at verða ælið so brast móti rút- hvussu unum hvasst, harðligt heglingsæl, ið líkasum hevði í ætlan al osa eitt ótlandi, upp- meira skukuð fólk upp. Mon før frå ovninum ogaflur moti vindeyganum, dró gardin- urnar frá og hugdi aftur út. — Nú hevdi sortin drigið seg upp á luftina, so nú var hann sigin saman, og tað varikki ein stjórna at síggja longur. Og tað var so nósvar vindur í ælinum, af vokið slóð rættiliga Ivorlur um fjørdin, Oh! hon var so bangin nú, al hon rættiliga gekk kyk. Og so hesin angurin, ið á henni var, al ley skuldu verða so skild. Hon visti, teir hovdu rættiliga stóran motorbúl men vegurin var so langur, og hon visti, al kundi og so var einki at gera. báturin koma i óslund, Og ongan hevdi hon at fara til og tosa vid. Hon var so púra einsamøll, kendi ongan, sum hon kundi siga frá ótta sínum. Hon kundi nú kortini ikki sita longur her inni í stovuni einsamøll, hon unnaðist mest- sum ikki og helt, atlampuljósið lýsti so 6hugnaliga og merkiliga, setti sovorðnar undarligar skugg- ar á bróstið og hornini og loypti so slíkar lognar glamur innan millum skuggarnar. Hon fór so út í — lad var lå ein mun frægari kokin til arbeidiskonuna, at hava onkun al tala til, sjålvt um lad einans var ein ung, ókunnug arbeiðskona. Úti í køkinum var heitt og notsligt, tað var, sum har merkt- ist meira til høgtid enn inni í stovuni, ið var í kvold eins og vanligt. Gás skuldu tey hava, sum tey vóru von heima. Hon stóð i ovninum. Og hesin heili sleik- ingarosin slóð úl ígjognum ovns- hurðina og kundi fáa valnið al renna úr tonnunum á einum og hvorjum; men tað var, sum hesin luktur av stoktari gås og alt helta stúk bert loypti meira óhuga á hana og fekk minnini og heimlongsilin enn meira at renna upp, so at oll henda hog- tíðsfyrireiking meira beyð henni ímóti enn nakað annað. Og so ælið, ið brast móli rútunum, og hesi knoppu vindblekini, sum framvið og > struku lupu slíkan ekka og fjáltur á fólk. t »Gåsin, meini eg, er um al verða stokt«, helt hon fyri mestsum bert fyri at siga okkurt og kagaði inn í ovnin. >Eilt ræðuliga ringt veður, ið nú aftur bleiv, tók hon upp aftur og fór yvir at borðinum, har gentan stóð og gníggjaði okkurt silvur- lov. »Ja,« helt gentan fyri, »dokt- arin er nokk ikki aftur komin. Eg vænti kortini, tað fer ikki al vara so leingi; nú er so væl fram, og tað er rættiliga langt síðan, leir fóru-. yJú, tað er langt síðan. Ég eri so Ottafull; nú er vorðið so seint og myrkleilt, og veðrið er farið al verða so vánaligta. „Ja, tað er tað nokk«, svaraði gentans, men bálurin er so stór- ur, so eg haldi, lygum skuldu ikki verið bangin enn í hvussu era. Nú bankaði eitt upp á dyrnar, áðrenn hon fekk stundir atsvara aftur. Hon fór sjálv atlata upp. Tað segði rar ein eldri maður, sum seg al hava orindi hjá doktaranum. Hann var uttan av bygd og var komin heldur seint, so hann mátti biðja umbera seg, at hann voldi ómak. Jú, hon segði, sum var, at maður hennara var doktaraør- indi burtur á bygd, og hon vænl- aði hann at koma hverja lotu. Tíverri skildi bygdafólkið. hon ikki altid so væl Tey royndu at tosa danskt, men tað var eilt sovordid logið danskt, so stirvid og 6lidiligt, sum ley vóru sjálv; so ul ofta var hon heldur bitug í aftursvari og mátti geva upp og rópu á mannin. Hon noyddist at spyrja henda mannin veðrið, ókunnuga um og hvat hann helt um líkindini. Jú, tað var illsligt veður, men einki vandaveður. Tað var held- ur myrkleilt nú, men fyri kunn- monnum skuldi tað íkki hóttafall á maskinuna, vóru ongar grundir ugum breka. Kom einki at veða bangin um ein stóran motorbål, helt hann. Hann segði farvæl. Og hon bað hann koma aftur seinri. - Men lítla troyst hevdi hon fingið av teimum, hon hevði losað vid, Hon fór innar aflur í slovuna. Men tað vaks enn minkaði. var, sum óllin meira Hon visti, at fólk vóru so, at:tey vildu ikki altíð siga sannleikan; tey vóru, tåid arin, ið ikki vildi siga sjåkling- F okkurt barst á, sum dokl- inum rættiliga, hvussu illa stóð til, duldi og gav honum eill sindur av vón, ið lítið var at líta á. Tað var eisini so merkiligt hetta kvold. Hans hexði so mungan verið burtur og lað kanska í líka so ringum ella verri veðri enn í kvold. Men hon hexði aldrin kent slikan Olta og slíka trongd á sær sum í hetta kvold. Tað var henni, sum ælingurin aldrin hevði haft slíkt lag sum hesa slund, og sum vindurin ongan- tíð, síðan hon kom til hetta ræðuliga land, hevði ljóðað so óhugnaliga og uppskakandisum hesar væntulotur. Hon kundi beinan vegin ikki Hon gongina og fekk sær yvirklæðini sila inni longur. fór út í og fór út. Nú var ælið íhildið, og nakr- ar deydligar stjørnur vóru komn- Men tað sýndist, sum einki lív var í teim- ar aftur á luftina. um — lær meslsum fånadu burtur. Og henda ljóta luftin stóð og byrgdi seg saman bæði eyslan og vestan fyri og seyg seg suman um tað sindrið av ljósi, ið var á miðjuni á loftin- um. fólk Nokur komu úr handlun- Tað sást so at siga einki úti. um. Tey bóru vorur í føvning- inum, men tað var lítið høgtidar- ligt ella jolaligt við teimum. Øv handlar og hús vóru einki mæl- ari til útlsjóndar enn vanligar gerandisdagar. Nei, var lað ringt al sila inni, lað var hvaðna verri at koma út. Annars var luð henni so, at hon fekk ongan frið á seg nakrastaðni. Inni var lá heitt, og úliveðrið var lá ulistongl, um ljóðið kundi trongja inn; men ullanfyri stóð vindurin i barmin. Og so var tað, sum hetta óhugnaliga sjósúðið var einum nærri og loypti nógv meira fjáltur á ein enn inni. Hon kundi sær at farið LOF » hugsað vilað, hverjir vóru við Men ikki rættiliga, hvar hon skuldi venda båtinum. hon visti sær. Og at fara og biðja fólk fara at leita, var kanska undar- ligt; lí óvíst var, um vandi var fyri hond. Var tað íkki cill so undarligt lag, ið á henni var í kveld burt- ur úr oðrum kvøldum? Gud skuldi vila, um ikki hetta kvold jólaaftanskvold loypti g olta á » henda merkiliga ófrið o hana. Mundi lað ikki vera hesin longsilin eftir heimlandinum og ollum tí heima og so ungurin um, at hon hevði verið so kald- lig við Hans, táið hann fór av stað, sum voldi henda ófrið, ið eins og ein marra lá á henni? Í hvussu so var, hevði hon aldrin kent seg slíka, tað hon mintist Tað var henni, nú meðan hon gekk oman móli handisbrúnni, har båturin plægdi at leggja at landi, sum hon hoyrdi ljóðið frá fólki í havsneyð og sá fyri sær mannin í tí seinasla. Onkur båtur lå og skvatladi móli bryggjuni, og sotokti henni at skríma okkurt skip, ið lá fyri akkeri úti á vánni. Tey vóru so stór. Og so høvdu tey hetta seiga, langliga lagið, tå ley vagg- auðu aflur og fram fyri aldusig- inum. So stóð hon eina løtu og læt lummalvktina Iýsa út eflir sjón- um, so tad var, sum ljósið fót í einari langari glæmu úl efli og eins og dryppaði ljósperlur burtur úr sær niður á kjøkri í sjónum. Og so knappliga fór kirkju- klokkan at ringja. O, sum tað fór í gjøgnum hana; klokkuljóðið skar hana í oyruni, og hon kendi eins og eina likamliga pínu av hesum tungu, langligu slogum, ið fyri henni ikki lóktust at boða frá jólafriði, men heldur ringja sítt lunga lag undan ófrætta og sorg- arboðum — Tað var langt síðan, at hon um jól ja kanska ongantíð á ævini — hevði skonkt tí ein tanka, hví jól verða hildin, og hví klokkurnar ringja. Men henda jólaaflan, á hesum nakna og ókunnuga plássi, var lað, sum alt hetta ófysisliga og tann Ólli, hon hevði, við makt beindi hugin móli tí Gudi, sum í stør- millum tey slaðnum tøttu ljós og tey nógvu andlit sýntist at vera so langt burtur so fjar- skotin og so ófatiligur. Og so einsamoll á hesi tåmu brågv í klokkuljóðinum mátti hesin bangni lanki fúa í lag at forma eina ófullkomna bon til henda Gud, ið allíð toktist at vera fyrstur og seinastur, sum veni var sær lil, lá ið neyð barst á, tá ið ástóð. Og so var tað, sum hon inn eftir firðinum hoyrdi eilt ljóð ja, var lað ikki ljóðið frå einum báti, hetta lítla ljóðið frá einari strevandi, skelvandi ma- skinu? Ljóðið vavdist saman við klokkuklungin, so við hvort var tuð, eitt ljóð at hoyra. sum ikki var annað enn Men SÓ hoyrdist aftur so skiliga, tá klokkan eins og legði seg aftur á og lagdi eilt sindur, hetta hast andi lagið frá einum skjótt sigl andi motori. »Ja, Gud havi lov!« Hon kundi ikki annað enn beina eina tøkk til hansara, hon hevði vent sær til í óttanum. Tað var, sum lann Osjonligi ålli al vera tann fyrsti, ið tøkkina fekk, tann fyrsti. hon vendi sær til í gleð ini. - Nú var molorljóðið heilt nær, og skjólt var bálurin so langt inni, at lanternuljósið kundi síggjast. Hann legði ut lundi. — Og doktarafråan var tann fyrsta, ið tók ímóti teimum. tók við konuni niðan eftir Doktarin taskuna og for av stad brånni. Og = Hann steig so lættliga. leir, á bálinum vóru, sóu, at hann var glaður, at konan móli honum. — ikki frintligur á ferðini. kom at taka í Hann hevði nú verið so skundaðu sær niðan eftir ikki Tey brúnni. Tað var, sum ley sluppu ovskjótt til húsar. Meðan le; tóktist lað frú Annu, sum tað eitt gu nidan eflir, lev ging z var komið annad lag å veðrið. Elið stóð korlini fyri honum, lann sami, og sortin val g stjørn- urnar vóru líka so kåmar og devðligar, men tað var ikki so Ohugnaligt sum í áðni. Nú var um tað heitu stovuna vid jóla- stóð inni í ovninum, fekk lað, sum hugsanin rænum og gásini, sum væl stokl ein til rættiliga at skaka sær í fegni yvir at sleppa undir tak. Og so klokkuljóðið! Jú, tað hevði eill annað lug, fingið eilt ræltiligt fridarlag, so tey bæði kendu slíka kenslu á sær, Cid sum lå ley fóru inn fyri altarið, og klokka og orgul heilsaðu leimum vælkomin. Hella land og veðurlagið í hesum landi var kaldligt og stirvisliøt óhugsnalist. Men hevdi tað ikki eisini sínar gleði- lotur? Var tað ikki heinan vegin, sum hesar væntuløtur í ótta og tvev memra saman ófriði bundu og skjólari javnaðu tey misløg, ið koma kundu í samlívinum og so meira fekk ein til at virða og meta lær góðu stundir aftan M. J. 1 ófrið ótta? 00 = Rættleiðing. Í seinasta blaði var oddagreinin iv óansni komin at standa so- leiðis, al flestir lesarar máttu halda, at hon var send blaðnum Zachariasen, tí at stóð tv harra L. navn hansara undir. — Men so var ikki, hon er seinri helminguravgrein L. Z.s í >K ross- inunm« vit hava uttan hans- og ara vitandi latið hana prenta upp aftur fyri at gera lesarar blaðsins hovuðsinnihald kunnugar við hennara. Vokur ólakort ymiskur prísur —. Hjalmar Jacobsens Bókahandil. Telf. 80.