leygardagur 3. august 1935síða 3

og Ernst Sondum. Í >Dagblaðnume nr. 33 skrivar blaðsins stjóri eina grein, ið hann skfrur: >H. B. — T. B.« Ég nakrar viðmerkingar. vil loyva mær al gera Hann skrivar: £ >Og tann slóra atlraksjónin á 8 | 6lavsøku hevur allíð verið, at T, B. hevur funnið vegin higar tann dagin. Men í ár koma teir ikki.c T. B. hevur aloftast Tó í 1933 men Jú satt. verið á ólavsoku. — var T, B. heldur ikki — Tá hevði H. B. vilj- an av Hellendingum, og lá var B. — I. 3. royndi at fáa Hetlendingar suð- hví — jú: ikki pláss fyri T. ur á Tvøroyri til ein kamp — men H. B. segði nei. Hellendingarnir vóru keddir av, at leir ikki komu aðra staðni at spæla en í Havn; men harvið málti tað verða. E. Sondum skrívar, al H. B. tvær ferðir, áðrenn teir fóru til Hellands, sendu boð til T. B. um at fáa ein dyst. Men báðar ferðir fekk H. B. nei. T. B. fekk eitt bræv frå H. B. 10. okkum um al spæla ein kamp Men T. B. hevdi vinvilatióna frá Vágs lann mai, hvar teir bóðu tann 26. mai. tá fingið boltfelag og frå Sørvågs bollfelag og verða kundu leirri ársok ikki H. B. til vildar, Blaðstjórin meinar nokk, at V. av B. og S. B. kundu híða; lí teir skuldu ikki til Hellands, og hann hevði óivað eisini latið tey felogini bíðað, um hann var Ti eftir B. tann formaður fyri T. B. — hansara hugsan er H. einasti. Hvat siga H. B.-arnir sjálvir? Munu leir ikki hava aðra sportsliga mentun? Eg ivist ikki í ti! Men hví skuldi T. B. endiliga H. B. ikki líka so væl komið suður at trena? norður? Kundi Tann 29. mai kom bladstjårin til min og spurdi, um tað ló ikki var megnligt at T. B. kundi koma norður og spæla HB BT ÚR SUÐUROY móti H. B. tann 2. juní, tí teir skuldu helst fingið ein kamp, áðrenn leir fóru til Hetlands. — Eg spurdi, um H. B. hevði sent hann. »Nei«, segði hann, >men eg skal beinan vegin í morgin, lá eg komi norður aftur, fara til Eyvind Evensen og siga hon- um frå«. frå, at — Eg greiddi honum væntuðu S. B., og eisini skuldu vit spæla móti V. B. — vil Hesin kampur var ikki spældur vegna illvedur, so eg kundi ikki geva honum naknå enduligt svar, Dagin eftir fingu vil telegram frå H. B.: Koma tit norður sunnudagin? Vit svaraðu: »Nei, vænta Sørvågs Boltfelag.« So stalt kundu vit ikki taka móli »invitatidnini« frá H. B. So skrivar hann um tann leikin, id Í. B. bleiv snýtt fyri á joansøku, at tad var ómoguligt at koma suður, lá 6 spælarar úr 1. lið H. B.s vóru sjúkir. Men ein H. Bari, ið dugir líka so væl at siga sann- Kann vera. heit sum blaðstjórin, segði fyri I. lið H. fyri tað kundi H. mær, at lad vóru 4 úr B.s sjúkir, og B. gott farið suður, ti H. B. hevði líka góðar menn í sínum 2. liði sum leir, ið sjúkir vóru, og lað vístu leir eisini i leikinum å Tvøroyri lann 14. juli. H.B. teirra 2. lid at Tað lelegramminum, sum blaðstjórin lið H. B.s skuldi lið T. B.s, og ætl- anin var nokk heldur ikki lann, bjóðaði Í. #5. spæla í máli. var ikki í skrivar, at 2. spæla móti 2. tí ella hevði telegrammid ljóðað leiðis. T.B. vildi ikki lið HH. B.s, og vil føldu okkum stoyttan yvir, annað spæla í móti 2. at H. B., sjålvt um leir høvdu verið í Hellandi, skuldi bjóða okkum ein kamp móti leirra ødrum lið; og svaraðu vit lí aftur: »Hvis I ikke behager at mod- lage vores Invitation til Søndag | aflur, fyrren felagsins formaður, den 23. ds., anerkender vi ikke Eders Invilation til Olajkampen som aeceptabel«, Og vid »Med sporllig Hilsen«, sum blaðstjórin brævið endaði skrivar. Óivað hevði hann ikki brúkt slík orð, lí kurteisi kennir hann vist ikki. Men eg haldi, at H. fingið sær ein betri >brævorðu- B. kundi ara« en blaðsljóran á >Dagblaðn >Mundi um“ Hann skrivar: ikki ællan T. B.s vera, al nettupp vildu gera alt, hvat teir kundu fyri al fáa antin eill sjúkt ella eill reservafylt líð suðurg, og so lvætlur hann meira, »og tå leir so høvdu smurt leir av, koma við tí, at tað skuldi nokk verið teir (1. B), ið skuldu havt verið í Hetlandi; tå skuldi tað verið nakað annad«, sann, ið ilt gitur, hann ilt gers, kann sigast um hella. At ein blaðstjóri skal finna upp á at skriva slíki barnatvæll, er ólilveviligt. Slíkt kundi som! seg fyri smáborn og kerlingar, ið ikki uttan, men ikki fyri ein mann, kunna liva briksl fyri ið gevur seg ål fyri at vera bla0- stjóri men »salige ere de fat lige í Aandenc. Nei, harra Sond- um. T. Bararnir eru meiri sportsmenn en so, at teir eru tiknir av slíkum tonkum. Tað hevur heldur ikki nýtsl. H. B. bjóðaði so okkum 200 kr. av ólavsekukampinum og bad okkum túuka í móti 2. lið teirra fil lann 23. juni og 1. lið í júlí. T. B. var ikki til salg. Vil takkaðu H. B. men ac- Væl At døma eflir hvat cepteraðu ikki tilboðið. — var lað. »Dagbladids« blaðstjórin kann tað brigsli, um T. B. brigsla, hevði ikki verið » smávegis av heyði tikid f móti »nådarmolum« H. B. So hoyrdu vit einki frå H. B. frå | | | | | Í | | | | | | Eyvind Evensen, tann 4. juli OU kom og tosadi við meg og spurdi, um I. B. vildi laka ímóti H. B. Tað var við »Sleipner«, og hann hevði fingið lað orðnað við N. A. Eidesgaard. Eg svaraði honum aftur, at vit til lann 14. s. m. ætlanin at koma suður høvdu nú (tað var nógv slerk- ari á jøansøku) eitt heldur veikt 1. lið: vil lann 14, nen um H. 1. til ikki rokna móli tóku í målli hann Við, út T. B. 50 kom til ólavsoku. besked hevur Ejvind kki fingið frá T. B Hann ikki eingang upp á málvið meg, at lað tuð er fakla. bar tað vóru treytir við fyri ul fáa H. B. suður; hovdu vit vitað lað, hevði H. B. ikki havt verið her og spæll Vit trúðu, at H. 15. SPÆldi fyri af fret Hvóllin men fad sýnist ikki so. Harra E. Søndum skal vara seg at fara við ósannindum lílíkum og småligari lokulpa ið ber hatur ikki sigir: »T. B. er triolismu, við sæl hevur ítrótturin brúk fyri. Blaðstjórin ordlovysandi«, Aðrenn hann segði 140, skuldi hann tonkt yvir lað, sum T. DB skrivliga gav H. B. áðrenn n søku, og sum hann sjálvur skriv- ar um Í greinini. Men hvor skal forlanga tað av honum. Í fall Í. B. fór til ólavsoku, I lad ordloysandi. Hetta er mun urin, Blaðstjórin sigil »Um eitt landsfelag fyri fót bolt var her á landi, so hevdi I. B. verið »vekskludera« fyri leirra (tess) atburð Hví skt Idi | D ve rå) kluderað fyri, at tað noktar at koma Lil ólavseku at lað nevul I0Vað al KOMA, er ullso Ósatt! lá II. B., sum eg kann forstanda á blaðstjóranum, ikki skuldi ekskluderast, tá teir nokt- | au T. B. á jóanseku? Og hvf skuldu teir ekskluderast? Teir høvdu lov at nokta. Ella er íkki líka reglur og rællur fyri báðar partar? »Havnar Doltfelag« kann óivað finna aðrar spælarar en >Tveor oyra Boltfelag« at spæla í m6ti«, Sí » Ki spæla ir blaðstjórin. ikki at tað H. D.s ætlan móli 1. B. í august ella ið) nakratid aftur“ »Og tad kann vera«, heldur hann áfram, »vit liva tann dag at T. B. må boyggja knø fyri teirra yvirmonnum lad kom- andi landsílróllarfelag, um leir við g ikki bert spæla um >leir- vilja halda áfram føtboltin- tun) o steyp« frá leirra egnu bygd«, Hal um! Hver ra blaðstjóri Ernst Sond- maður lygum eru, SYNlt best hetta seinasta bi gslið. Vi »leirsleypinum« til og biða hann íkjandi kunna tygum venda tygum formannin í H. B. venda sær til skyldmannin, ið einsamalíur eigur »æruna« fyri henda > ley pa. ] D. avvisil hetta småsålarliga brigsl um Í l 1 n kon 11 Men h vo um stey Fad eru fi slevp givin Innan oyggja kamp ley ey li r Í. B. | | M i DO | I.9 ] MI OTISI lyg um sp I.D. at koma at boyggja | X Í ljóðar óhugn ligt Ii ) hovrir sadisma het er veri al fåa greiðu á yadis ka nazismu ræðaslt Í I VISI il 1 Í KÍ ni Havnarmeni rt eddi Í VII UK UN ska Oilum KENNI ( nicg n VOL east] II D.a11 8. Han larma al rósa einum við al S] Há annan. lygum, harra blaðstjóri, skuldu heidur í blaði lygara royn Í fingið eitt golt samband í millum H. B. og T. B. en at íbirt kland- ur og lagt til hús fávilskula lo- kalpalriotiska andan, id drepur illan sannan ílrólt taka hh Prestaeiðurin, Ein soga frá tí verunliga lívinum. Eftir P. F. JOENSEN. Elin hjá umgangs-Malju hevði átt barn. Alt gekk væl við fød- ingini,- men nú var lad versta eftir: at fáa ein pápa til barnið! Hesin tilburður, her er greiddur frá, fór fram, áðrenn blóðroynd var komin í brúk. Umdir van- tað ikki verið nokur óloysandi gáta ligum viðurskiftum skuldi — fyri kvinnuna ið hvussu er; men í hesum tilfelli var ólukkan tann, at Elin, ið var sera vekur, ikki kvinnunum, ið ikki var ein al teimum als sjaldsomu hava hjarla at nokta einum vini nakað. (lær fáa tíverri ofta at síggja, at ein eym sál sjáldan vinnur eydnu í stríðnum fyri lilveruni). Og lá flestir ungir dreingir í bygdini til ymiskar tíðir vóru vinir hennara — ló teir altíð sviku hana lærdi hon ongalíð at vara seg var faðirspurningurin vorðin ein ógreiðandi flokja, eisini fyri hann Hon nógvar, men kundi. illgruna tað tað var líka so blint fyri henni, sjálva. hvor var sum fyri tí lítla í vegguni. Hon royndi við álmanakkanum sum vegvísara at lrilva seg fram Men frá ti, hon tók hitt fyrsta felið út um gjøgnum myrkrið. strikuna, og síðani skammuliga varð svikin av leim, ið voldi tað, og sum hon elskaði, vóru hennara offringar tl hin altvaldandi Eros so skaplar, al hon onga hylling heyði um menn ella tíð, Og samvilskuleys var hon ikki; faðir og hon, ið mist hevði móður á barnaárum ongan góðan hevði, kundi lagt næstan | harmaði helst ognarríku dreingjunum í bygd- hvonn sum av teimum ini fyri barnið lí ósekur var fáur — og harvið lryggjað síni framtíð: men lað vildi hon ikki, líða dyngja synd oman á synd við tá heldur sjálv enn at at gera eið uppá, at hesin ella álli ikki millum Gud og sín var vís í tí! hasin barnið, tá hon Nógvir dreingir í bygdini gingu við bangnum hjarta og blámu- skotnari samvilsku; men sum líðin leið, vísti óttin seg al vera grundleysur: Elin sveik ongan. Men leir, ið hovdu lokkað hana við gyltum lyflum, hugdu nú ikki longur at henni; teir giftust ein fyri og annar eflir og sótu síðan sum »ærbarir« samfelags- | og stuðlar í síni feðibygd, meðan | I Í sveimað ljósið, hon, teir áður høvdu un sum húsvætti um varð til eilt skumpilskot, ið fáur Soleiðis eru verðsins vinir: kærleikin hjá flestum tykist at vera tann sami sum gamalur hestur ber til móður sína og er lað nállúrunnai lóg, so kann einki sigast hartil Elin livdi í vánaligum korum hon hjálpti fólki við ymiskum arbeiði og fekk ein bita ella okkurt burturblakað plagg aftu fyri, og á tann hált uppihelt hon lívinum nøkurlunda hjá sær og barninum. Presti har í bygdini tókti ógviliga synd í henni, hann 5 5 f , visti, hvussu eydnuleys hon hevdi verið frá lí, hon sum faðir- og móðurleysur óviti varð tveilt úl millum fremmand til nú, hon gekk sum ein himmalsins fuglur fjaðkaði um bygdina fyri at fáa so frætt, sum henni tervaði, og Ind gekk ofta nóg stríggið við at bjarga fødini. Tey »heil- ngu«, eins og leir ið áður høvdu kappast um vndi hennara, lótu sum teir ikki sóu hana; f teirra eygum var lað óseka barnið, ið eins væl og lex »ekt- 10u« skuldi verið skapt av sama sudi og verið mynd av honum, tann skammblettur, sum merkti hana sum eina »pariu« í sam- felnginum. Og to al tað vóoflicielle var kunnugt fyri allari bygdini um samkomur hesa samfelagsstuðla og Elínar, hugdi eingin skeivt til teirra; soleiðis er manna- gongdin um allan heimin: av einum ognarrikum vaskast øll brotsverk ! Tro Elini sin beiska vetrarkulda, men at livid tidliga hevdi sýnt aldri sin livgevandi summarhita, bar hon ongan heyndarhuga til teirra, sum hennara vanlukku “ en Få tø