leygardagur 2. mai 1936síða 2

í nevndini settu fram soljóðandi uppskot: »Vejplanen gennemføres saa- ledes som af Lagtinget vedta- get i den ordinære Lagtings- samling 1935. Dog ønsker O. F. Joensen med Hensyn til Vej- anlægget Viderejde — Lejdet nærmere at motivere sin Stil- ling i Sagen.« Fleirtalid (Kallsoy, Jacobsen, Danbjørg og Davidsen) settu fram uppskot um at broyta veg- planin á Sandoynni soleiðis, at 800 metrar skuldu leggjast fram ímóti Søltuvik, og tað, id tå verður eftir av peningi, skal nýlast lil veg fram ímóti Stóra- vatni. Eisini selti fleirtalid upp“ skot fram viðvíkjandi vegplán- inum í Eysturoyar sýslu, soleiðis at vegur skal gerast frá Gjógv og fram ímóti Gjáarskarði. Annað minnilalið (Danbjorg, vísli á Davidsen og Kallsoy) lad órættvísa í, al vegirnir Porkeri—Hovi og: Våg—Lopra skulu verda roknadir sum upp- dyrkingarvegir, tó at teir eru Harvið fáa kommunur fleiri tåsund krónur trafikkvegir. hesar tilskot, enn lær av Hetta ; upp- minni í rættum skuldu fingið. minnilalið setti lessvegna skot fram um, at tilskolið frá stati og logtingi skal verða roknað eins til allar vegir, sum av sonnum eru trafikkvegir. Við tríðju viðgerð varð lað seinasta uppskotið fyrst sell undir atkvoðu. Tað fekk einans 8 atkvoður og var soleiðis fallið burtur. Fleirtalsuppskotið varð við- tikið,“ soleiðis al Gjáarvegurin og vegurin til Søltuvikar skulu gerast. Annars varð vegplånurin frá í fjør viðtikin. Gott skerpikiøt Skerpikjøt — reint og væl- smakkandi og góð eplir fæst í SMÆRUNI Fuglurin. Hetta blaðið greiddi frá um dagirnar, at eitl oknapar hevdi nú eina tíð hildið til á Brúna- vatni í Kalbak, og leggur blaðið ta vón til, at hent seg kundi, at hesin prúði fuglur fór at taka sær bústað har. Í samhuga við hesum hava eg fragd av at lýsa, at oknir hava stoðast fleiri aðra staðnis í Føroyum í vetur og í vár. Tað er helst ikki sannfert, at oknir hava átt í Feroyum í søgu- ligari tíð, men fyri tað skuldi einki vera at meini fyri, at tær nú kunnu fara al eiga -— alt fólkalyndi her á í góðari vendi frá mis- meðan landi nú er skilnaði og hugsunarloysi til lokka og góðhuga fyri fuglinum. Eitt sert og sjaldsamt prýði hevdi verið lagst til hagan, um hesin vakri, stórbæri fuglurin fór at gerast fastur summargestur á fjalla- og dalsvøtunum í Feroyum. — Síðani greiður blaðið í sama viðfangi frá einum l6mapari, ið eigur við Kalbaksvøtnini og sigir hetta lómaparið at vera helst hitt einasta, ið eigir her á landi. Ja, tað hevur staðið um nepp- ingina hjá lóminum her í Fer- oyum. Hann er týndur mest allastaðni. Soleiðis åttu fleiri por uppi yvir Oyri ella Selatrað, men nú er einki eftir har. So eisini aðrastaðni. Tó man vera, at lað stendur til lív í komandi líðum. Eg ætli, al enn eru 5—6 per eftir eigandi, harímillum eigur eilt ella tvey por við Valnsdalsvatn í Suðroy, tvey sigast at eiga í Svínoy og á lveimum oðrum plássum i Føroyum hevur lómur í hvussu er til stutt síðani átt. Nú eru nógvar bygdir í Fer- oyum, sum lívga væl og gjølla um allan fugl. so skikkað, al fuglur, spektur til at hava ålit T6, enn er á menniskjan í tilfkum bygdum, gongur seg mangan í vanda, tá hann ferðast í nánd av ófriða- bygdum og ikki veit betur, enn hann er undir eins vinarligum eygum har. Mangur maður man hava givið sær far um, at fuglur, id frið og náðir fekk og stødadist år undan ári á sama lendi, brádd- liga varð burtur með alla, — — ivaleyst lí hann ikki dugdi at vara seg fyri at koma burt á fremmandar og ótryggar leiðir. — Tær bygdir trylkast 16 sum sagt í Føroyum, sum nú vinverja fuglin og ikki tola, at hann óneyðugt verður erkyml- aður. Her er ein stórur og gleðiligur framburður og streymvenda, hend helst í síðsta mannaminni og altíð okjandi, so at vónirnur eru reiðiliga góður. Eftir er, at tær bygdir, ið enn eru serar fyri at virða fuglin sum annað enn ein skepna sum bert er til fyri at drepast og týnast, koma javnbjóðis upp við hinar bygdirnar. Og tað verður, sum lað sær úl, ikki at fara og vara so leingi. Tá skulu Foroyar, hvat fugla- manginum viðvíkjur, aftur standa fram blóm- fyri eini nýggjari andi old. Sverre Patursson. Aðalfundur Sjóvinnubankans. Í gjár, eg stóð niðri á Kong- abrúnni og prálaði, fall pråtid niður á Sjóvinnubankans aðal- fund, ið verið hevði miðviku- dagin. Og eg má siga, at eg gjørdist bilsin, ti eg havi einki sæð í blaðnum um aðalfundin, og eg hevdi so vist ætlað mær á hann — eg visti, at hann plagar at vera um várið, tå flest allir sjómenn liggja uppi undir Eina neyðar aksiu eigi tær 100 tokar Íslandi. eg I krónurnar nú í hesi arbeiðsleysu tíð; og tað hevði fyri meg at vitað, hvussu >landið hesum banka — høvdu verið tó verið av inleressu lå« Sjóvinnubankanum viðvíkj- andi. Men lýsing umfadalfundin eg onga sæð í blaðnum kortini hevur verið, havi (um hon so tak ikki greinina við) — eg haldi bert >Feroya Social-Demo- krat« men havi stundum høvi at síggja »Krossin«. Nú må eg spyrja, um lað virkuliga er so galið, at Sjó- vinnubankin ikki roynur al lýsa sínar fundir og annað, ið hann hevur at kunngera, á ein slíkan hátt, at fólk flest og ikki minst partaeigarar, kunnu hava høvi at lesa tað? Tí eg kann illa fáa meg at trúgva, at bankin hevur nakað ella nakran at óttast fyri? vóru Tá aksiurnar á sinni leknaðar, fatadu vit tad so, al bankin skuldi serliga royna at rekja tær interessur, ið sjóbrúk- inum viðvíkja, og soleiðis eisini okkara — fiskimanna; men um hann hevur virkað soleiðis, dugi eg ikki al siga, lí eg havi einki roynt sjálvur í lann rællning, og skriva leyst slatur havi eg ongan hug til. Men ið honum stýra, máltu tó minst til, at tað teir, eru so mangir av mínum líkum, ið hava sett pening, og eftir okkara førimuni nógvan pening, í bankan, og at tað ikki var meira enn rímiligt um vil fingu so frætt fyri peningin sum høvi til at koma á aðalfund eina ferð máttu tó kent um árið. Teir so mikið til peningastandin í landinum nú, at teir vistu, at mangir av parlaeigarunum ikki hava ráð til at halda meir enn eitt blað og illa nokk tað heldur. Tað er tí at hann ynskja eftir, al bankin, tå ferð hevur nakað at kunngera, nýtir oll blød í landinum ! Utróðrarmaður. næstu Nei, í blaði hevur aðalfundurin ikki verið lýstur. Og tað tykist, sum bankastjórn- hesum in hevur sína egnu uppfatan av lýsingum og leirra uppgávu. Ein drongur, ið hevur hug at læra til málara, sokist. Bræv mrk. »Drongur« verður at senda blaðnum. Amtmand Ringberg afrejst for at blive Dommer i Odense. En af de mest udsatte Poster lille mandsstillingen. Samfund er Amt- Det er følgelig i vort ingen let Opgave at bestride denne til alles Tilfredshed. Ja, vi kan godt sige, at det er en Umulighed. De forskellige Amt- mænd har derfor i større eller mindre Grad værel udsat for Kritik. Amtmand Ringberg dan- ner ingen Undtagelse. Men vi lør dog sige, al Hr. Amtmand Ringberg, der nu er forflyttet til et Dommerembede i Odense, forlod Færøerne som en Mand, der havde vundet alles Respekt og Højagtelse. Hans Dyglighed og redebonne Vilje anerkendes selv af dem, der ikke altid kund: acceptere hans Afgørelser og Meninger, som han ikke forsøgte at tilsløre og give et andet An- sigt, end hvad de i Virkelighe- den havde. Bidstnævnte var vist ikke altid behageligt for ham selv. Men i det lange Løb ljente det Interesserne bedst og for- hvervede ham Respekt og Høj- Klare utve- agtelse. Linier og tydige Standpunkter er, naar alt kommer til alt, just det man ønsker. Tusinde Gange heller det end ikke at vide, hvor man har Manden. Tiden fra 1929—36 har været en megel vanskelig Tid, en Krise- og Restriklionernes Tid, der stil- lede store Krav til Amlmandens Arbejdsevne. Men det maa siges, at Hr. Amtmand Ringberg ikke sparede sig Han sin Tid og lagde sin lid til for selv. ofrede at fan det bedst og mest mulige ud af Situationen i Overens- stemmelse med, hvad han ansaa for gavnligst for Færingerne. Det skylder vi ham Tak for. Vi tror at kunne sige, at iblandt Navnene paa de færøske Amt- mænd, vil Hr. Ringbergs Navn være el af dem, der vil komme til at lyde bedst. Dette skyldes særlig hans Forslaaelse af Nød- 5) Heðin Brú: Smásegur. mýrisnípa, ætli eg. bjarga sær til mýrisnípuna nýggjársnátt. Mýrisnípan hevur verið her og sóknast sær eftir Hvussu tey vanlukkudyrini lívinum hávetur undir fok og feigð ? Ája, góður er hann, ið yvir er: Tað er eisini ein skjól eingin dagur er eftir. fyrstu varnast um myrisnipuna og tala á hinar: »Farid varliga fram, her heldur ein myrisnipa nýggjár. < Nei, nei, ikki at sita, lat meg fara eftir leypinum, Soleiðis er vorðið við Krossvatn. Og hvat hevði onkrum lítlum til matna, onkrum livandi, ið kanska kundi pilkast upp úr móruni. Tá hon so er vorðin mett, er hon farin út í hylin at tváa sær nevið. So hevur hon sitið her og skimast, hampað sær fjaðr- arnar og verið kát — frøtt er hevur av fullum maga — látið góðveðurlát og minst summarið: Fýra brúnir ullarlagdar á longum beinum renna um í grasinum og láta eftir mati: Vár og summar. Átjan brúngráir fuglar koma súsandi; tað súgar av góðveðri í veingj- unum, av pollamjørka, vátari jorð og stilli: Heyst gamalt var at siga, at mýrisnípan fer undir vetur sjálv átjanda. So hevur hon seg aftur á veingirnar og strýkur oman gjøgnum bein. Tætt fram eftir jørdini flýgur hon, fylgir veitum og ailum, leitar heilt niðan í áir. Íkki fyrr enn heilt niðri við strond flýgur hon inn undir ein vøllbakka og setir seg. Har hevur hon eitt sindur av deyðagrasi burturfrá og krýpur sær inn í eina holu. Veggirnir eru av turrari mold, gólvið og takið við. Nakrar grasretur hanga niður úr erva og tað glógvar í einari einstakari tinnu har uppi. So beinir mýrisnípan deyðagrasið fyri aftur inngongdina, stingur nevið undir veingin og setir seg at sova. Meðan hon svevur, kemur tíðin varliga sníkjandi og ber hana inn í eitt nýtt ár Um náttina koma kavaflykrurnar dettandi. Tær so ikki verið, um tú tók hetta alerlakið oman av hylinum, bríkslað sílini saman og sagt: >Bíðið mær, eg skal telja tykkum.« Eg taki ein stein og ripi niður igjøgnum ísin, so leggi eg meg at hyggja niður í vatnið. >Komið nú og fái tykkum luft< rópi eg á sílini. Tað hevði verið ein stuttleiki at sætt eitt síl undir ísinum, tað minnir um so nógv: Óvitadagarnir, tað var at liggja undir akslar í áunum, látur, grátur, tutlandi vatn og summar sól. Kveldarnir, tað var ein gomul álvarsom hond í herðatoppin: >Bartrog ikki er, altíð gera seg vátt og skitið.< Nei, lat meg fara heim! Fjallaskuggin. V tosa um barnaårini — p, ...... Og minnist tå ikki, tá ið várið kon Var liðið eitt sindur út, so var at hanga uppi í teim vaksnu og spyrja eftir vári. Ein dagin minnist eg, faðir tók í hendurnar á okkum cg leiddi okkum yvir til vindeygað: >Hyggið,< sigur hann og peikar Heidafjall, >síggja tit handan steinin, ið niður á dagar móti luftini har uppi?< Hann tekur hvert >Síggja undir sína hondina og lyftir okkum upp: tit hann nú bæði ?< »Ja, eg síggi hann væl.« >Hygg, hygg, eg síggi hann eisini væl.< »Hasin steinurin eitur Middagssteinur. síggja sólina koma undan har, tá er vár.< „Hvat er vár,“ spyr systir, ið var yngri enn eg, „er tað ein maður, ið kemur gangandi ?< „Nei, stakkali, tað er sólin, ið kemur.“ Og hann setur seg á bonkin við hverjum okkara á sínum Tá tit knænum. »Er sólin undir steininum ?< »Nei, hon er langt, langt burtur, men í vár kemur hon aftur, og hyggja tit væl eftir, síggja tit hana har við Middagsstein, tá hon kemur.< | | Í