leygardagur 8. august 1936síða 2

få i Fr ingavidurskiftini eru nå so ring, at eingin minnist nakað tilsvar- andi. Eftir Staunings orðum kana tað væntast — um Føroyingar hava so frætt áræði, at teir tora ella leggja í at fara undir nýggj- ar fyritøkur — at staturin vil rætta eina hjålpandi hond. Arbeidarin — slitarbeidarin å sjógvi og landi — er tann id kennir hesar ringu tíðir meinast, og var tað ti ikki so órímiligt, um hann nú eisini sjálvur var vid at sýna, at eisini hann vildi royna nakað til bata fyri sjálvan seg og land sítt. Arbeidsmannafeløgini og fiski- mannafelagid måttu kent å sær, at nå — og júst nå — var teirra tid til dåd komin. Og av ar- beidsgevarunum krevur neyvan nakar, at teir skulu hugsa so langt sum, hvat teir skulu seta á stovn fyri at flest moguligir menn skulu fáa arbeiði. Tí megu arbeiðararnir sjálvir un- dir at sela á stovn nakað mun- andi, sum kann veita fjøldini breyðið í munnin. Tey vegarbeiði, ið møguligvis verða byrjað í vetur, hjálpa nakað, men ikki nóg mikið, og liðug. Tí tey verða einaferð ræður tað um at fáa seti á stovn ymisk virkir, sum so spakuliga kunnu arbeiða seg inn, meðan vegarbeiði og annað »brådfengis« arbeiði er, fyri so at kunna vaksa í hvørjum og um ikki alt ov mong ár hava spart landinum mangar milliónir krónur umframt alt tað arbeiði, tey kunnu skapa. Arbeiðari, kenn lína ábyrgd móti tær sjálvum og landi tín- um! Verðin hevur einki betur uppiborið enn undirgang. Ein røda av Baldwin. Hin ensk: 1000 Canadiarum, sum ríkisstjórnin beyð 29. juli vígsluna av høvdu verið til minnisvarðanum í Vimy, til morgunmatar. Við hendan morgunmatin, sum varð etin í Westminsterhellini, helt fyrstiministari Baldwin eina rødu, har hann millum annað segði : Eg eri greiður yvir, at mangir av verðins trupulleikum stava frá, at vit hava mist so nógvar av okkara bestu monnum, sum í dag høvdu verið teir leiðandi. Kg trúgvi eisini, at um fleir deyðu kundu komið aftur til okkara, vildi kríggj verið bann- lýst. Um Europa og oll verðin, endaði Baldwin rødu sína við at siga, ikki kunnu finna onkran annan úlveg fyri at greiða fløkjurnar enn kriggj, og tað nú, vit steðugl finna lík av teimum, sum fullu fyri 20 árum hevur síðan, og jarða ley, so verðin einki betur uppiborið enn undirgang. Aflará kvirt reislust oll og fagnaðu honum. rødu Baldwins var eina góða lotu, men so | NR LAMBSKJØT Tit fáa gott og nosligt kjøt, so lítið og so nógv sum tit vilja í SMÆRUNI Úr tí feroyska 3.-grads horni. Kære Forer! Jeg man bekende mine Beken- delses Vildfarelser — de gamle vel at mærke, Jeg har trukket dem ud med alle mine Bidetænger, som nu ligger henne paa Loftet, duftende af den liflige Aroma fra det smukke Køns herlige Livskilde. — — — Aa, sikken dejlige — — Nana, undskyld. Det, som jeg skulde sige, var, at jeg ikke alene har gjort Brug af de store Bidetænger. Hver evig enesie en af de fine, fineste Nerver har jeg som den rutinerede Ud- eller Optrækker pillet ud med mine fine Pinsetter. leg er nu fuldblods. Min bedre Halvdel — værende — siger, ut du næppe den nu- vil tro mig — Men det skal du. Jeg forstkrer dig, at min Omvendelse eller Tilvendelse af Førerprincippels herlige Frugter — af hvilke den fornemste er, at det svagere Køn skal være blindt og lydigt Red- skab for det stærkere — er af en hel anden Lødighed end alle mine mange tidligere Om- og Tilvendelser. For Paalideligheden heraf sætter jeg mit bedaarende Smil i Pant — — — aab, hvis jeg ikke havde det Smil, hvor blev saa mine smaa Evaer af? Hvorfor saa mistroisk, naar jeg sværger, ut jeg besværger alle mine gamle Bekendelser og hekender mig med Livets glade Smil til det blodrige, til det herlige 3. Rige, Eventyret af 3. Grad! Ja, jeg siger med Profelen, der efter Talen at dømme maa have været en fuldblods Arier, at mine Indvolde vender og vrider sig, min saftige og sprud- lende Sjæls Kilder koger over i Indignation, naar der er nogen, der vover at kaste Støv i dine Øjnes Lys. Jeg udbryder, jeg raaber af mine pibende Lungers Styrke Ve over dem, de dristige, der vover at krænke dig. Min Svøbe skal være over dem! Lad mig straks give dig et Bevis herpaa. Den Gang den infame »Social« lod sit Søgelys gaa hen over dine Meriter, som jeg hylder som evige Bedrifter, udøste jeg min Harme, saa alle Gulerød- derne ved Åarvejen blev grønne af Forundring over, at jeg for et Øjeblik ofrede mit evige Smil og aabenbarede min Naturs uforfalskede Galde. Aldrig, aldrig i Evighed, svor jeg, skal >sólar- ljøsid« lyse í Socialens Spalter. Bladet skal Straf for at have pillet ved dit hensmægte som Snavs, indtil det lige som jeg spiser dit Grums som Manna a la de hungrende Skarer í Ødemarken. Jeg lukkerfdig, store Fører, ul du virkelig í den Grad har kunnet foranlediget Vækkelsen af Torturens 3. Grads Styrke í min Sjæl, at jeg, om end blot for et Øjeblik, turde vise mit sande jeg udækket af Smilet. Heil, vor store Fører! Din hengivne mr. Sveden. Mit Varemærke er herefter kun for Ikke-Socialdemokrater. D. s. Kære mr. Sveden. Jeg har med Tak modtaget din Hyldest. Din første og for- nemste Opgave er at knuse »Socialen«. Dertil erholder du fri Telefon og uindskrænket Kredit. Heil, Nazismen! Føreren. Ongland vil verja strendur sinar. Luftverja Onglands verdur økt skundisliga nú. Við ársins enda rokna Onglendingar við at hava lidnar 100 nýggjar luftskipshavn- ir. Hvonn einasta mánað verður onkur lufthavnin vígd og tíkin til brúks, serliga við eysturstrond landsins. Um nýársleitið rokna teir við at hava lidnar ikki minni enn 50 nýggjar lufthavnir við eysturstrondina, sigur ríkisstjórn- in. Tær flestu av teimum eru ætlaðar bæði til vanlig kríggs- flogfør og til bumbuflogfør. Hetta nelið av lufthavnum við eystur- og suðurstrondina skal vera so skjótt liðugt, at tað skal kunna taka í tænastu sína alt fyri eitl, sum fleir eru lidnir, allar teir flúgvarar, sum nú læra á flogskúlunum í Onglandi. Um heilt stulta tíð verða 123 flúgvumaskinudeildir við full- kønari manning í Onglands tænastu. Eitt óhugnaligt tidarlekin ! Eingin friður i Ahessiniu. Mussolini vil vera við, at hann hevur tikið Abessiniu og ræður yvir tí; men tað er ollum kunn- ugt, al tað er tann minna parlin av landinum, hann hevur tíkið og at har als ikki er friður enn. At tað ikki er lætt hjá Abess- iniarum nú at fáa vápn, kann vera rímuligt. Og ti vera álop teirra sjáldan til stóra nyttu fyri teir. ltaliamenn eru aloflast við yvirlutan, tá saman ber teirra millum. Nýliga ltalinmenn og ein abessinskan stóð bardagi millum her, sum ein sonur Ras Kassa er hevuðsmaður fyri. líalia- menn vunnu sigur og hinir mistu o. u. 1000 menn. Hval [taliamenn mistu, verður tó einki nevnt um. Í skógnum sunnanfyri hovuðs- staðin Addis Abeba hava Abess- gjørt men inarar seg inn á ilalisk herlið; eisini her vórðu leir við undirlulan. Enn er ófriður i Palestinu. Í fleiri mánaðir hevur verið ófriður í Palestinu. Tó at har stundum hevur gingið reiðiliga heitt til, so kann hesin ófriður uppreisn, tí neyvan nevnast hann hevur ongatíð havt nógv fólk aftanfyri seg, og illa hevur hann verið fyriskipuður. Tað vóru Arabarar,ið byrjaðu at gera seg inn á Jodarnar; men aðaltankin var at reka úl Onglendingar, ið hava eitt vist ræði yvir landinum. Onglendingar hava tó alla tíðina kunnað hildið toliligt skil Nakað av fólki er men skarpskeringarnar í landinum. dripið; hava oftast verið smáar. Hesin ófriður kann á ongan hált metast saman við kollveltingarroyndina, sum nú fargar Spanialand reytt. Ófriðakropparnir eru nú fyri lað mesta riknir út í fjøllini; men leir tykjast ikki at hava hug at gevast. Onglendingar nýta nú flogfor at leita eftir teimum vid. brustu Ong- 27. og 28. juli lendingar og Arabarar saman Í Samariafjollunum; men Arabar- arnir vórðu við undirlulan. Tætt við Nablus gjørdu Arab- arar seg inn á nakrar enskar polilistar; men Onglendingarnir, sum vóru færri í tali, hildu ímóti, og tað eydnaðist teimum at reka hinar burtur. — Har lótu 16 Arabarar og ein enskur politistur lívið. Pr VA Havid eystanfyri Før- oyar fult a grind. Ein grindabólkur um 500 hvalir við Sandoynna. „Smiril“ rekur grind allan seinnapartin mikudagin. Ein hvalabåtur sigur frá, at hann í 4 tímar hevði siglt ígjogn- um ta beru grind eystanfyri. Mikudagin frættist, at menn sóu grind uppá minst 1000 hvalir. Tann eina bólkin — einir 1—500 hvalir — var roynt at halda til á Skálavík og Húsavík. Tessverri eydnaðist tilhaldingin ikki — eingin hvalur legði beinini. »Smiril« rakti við henda hólk og elti hann til Suðuroynna. Útrákið var so sterkt, at vón- leyst var at halda henni til Tvoroyri, meðan lað eydnaðist at fáa Men heldur ikki her bar til at fáa Få hana inn á Vág. hana at gera landgongd. Hon var vorðin so sjarlig av landi, at hon kúvendi hvorja ferð, hon nærkaðist grynnuni. Menn baksadust við hana alla hós- náttina og hósdagin uttan úrslit. Seinasta vil frættu var, at ætl- anin var at geva hana upp til skutul; men einstakir síga tó, al ind er eydnast at drepa hana. At royta livandi hesn. Tað ljóðar óivað aldeilis ówú- ligt fyri einum og hverjum Foroyingi, at nakar í nútíðini skal vera so ráður og hjarta- leysur, al hann roytur livandi høsn. Men kortini er hella so. Donsk blød hava nyliga skriv- að um eitt kent høsnaslaktarf í Keypmannahavn, sum ikki hev- ur hildið seg ov gott til at út- inna slíka gerð. Og sjálvandi hevur politii0 komið sær uppí leikin. SPANIEREN 28. juli skrivar skald- ið Josef grein í »Social-Demokra- Petersen eina ten«, har hann greiður frá síni uppfatan av ti spanska fólkinum. Vit prenta her lað mesta av greinini uppaftur og byrja við lá hann er komin inn um landamarkið millum Frakland og Spaniu. Jeg blev omringet af Meune- sker af begge Kon og alle Aldre, Spædbørn tl Oldinge. ligefra De groede ud af Husene og gloede paa mig med hele An- sigtet, ikke blot med maabende Blikke, men med opspilede Næsebor og gabende Munde. Smaa hvidløgstinkende Bern, som legede Tyrefægterleg í Skyg- gen af Poppelkrattet udenfor en Gaard, trængles om mig og var saa nærgaaende, at jeg havde en Fornemmelse af, at de alle en- skede at tørre deres smaa, smud- sige Næser af i mit Tøj. De Voksne tiltalte mig, i Munden pan hverandre, pan Katalonsk, en Dialekt, der er udpræget landlig, af en kraftig, bred, lidt