týsdagur 26. mars 2002síða 10

Nr. 59 - 26. mars 2002 19 Uttan at tær veruliga spílaðu seg út, tryggjaðu VÍF- kvinnurnar sær eisini tvey stig í seinasta dystinum á árinum, og so var tíð til at taka ímóti gullinum HONDBÓLTUR – KVINNUR Jákup Mørk Gullgenturnar úr Vest- manna fingu ein skelk, tá tær fyri einari viku síðani púrasta óvæntað máttu lúta fyri VB. Hetta var fyrsta ferðin í tvey kappingarár, at tær máttu lúta fyri føroysk- um mótstøðuliði, og hesin bletturin skuldi helst vask- ast burtur, tá tær í seinasta dystinum vitjaðu Kyndil. Friðarligt Bletturin varð eisini vask- aður burtur, tí uttan stór- vegis hóvasták, so vann VÍF dystin, men tað tað var ongan tíð soleiðis, at tær veruliga spældu Kyndil niður og norð. Kanska var tað orsakað av sorgini um, at ein av bestu mótstøðukvinnunum nú var farin, sum gjørdi tað, og vøkru orðini, sum vórðu borin fram undan dystinum høvdu kanska sítt at siga. Undir øllum umstøðum, so var dysturin leygardagin ein av tí meira friðarliga slagnum. Einki rok, fáir og alt annað enn ógvusligir nærdystir vóru at síggja, og einasta tekin um, at ein dystur veruliga gekk fyri seg, var helst máltalvan, sum so líðandi sýndi ein vaksandi mun millum liðini. Dysturin sjálvur var tí lítið at skriva heim um, men hóast hetta, so kundu tær hjá VÍF fegnast, tá alt var liðugt. Meistaraheitið hava tær langt síðani fingið til høldar, men hóast hetta, so var gleðin sjónlig, nú seinasta brúkslið varð blást. Leikarar og venjari kundu gleðiliga hálsfevnast, og eftir at venjararnir høvdu fingið obligatoriska luft- túrin, kundi liðskiparin undir stórum fagnaði taka ímóti steypinum, sum VIF hevur vunnið annað árið á rað. Orkan størsti munurin Og at gullmerkini hjá VÍF eru uppiborin, er tað neyv- an nakar, sum kann sáa iva um. Liðið hevur snøgt sagt verið nógv hitt besta før- oyska kvinnuliðið tey bæði seinnu árini, og tað er ikki av tilvild, tá mann vinnur greipuna tvær ferðir á rað. Eitt, sum tó kann undra í so máta, er, at tein av høv- uðsorsøkunum aftan fyri góðu úrslitini hjá VÍF er orkan. Tær hava snøgt sagt verið nógv betri fyri likam- liga enn mótstøðuliðini, og tí eiga hesi ikki bert at bera seg undan við at siga, at VÍF er betri. Lat fara, um evnini ikki eru nóg góð til at bjóða oddinum av, men viðvíkjandi orkuni eru tað bert leikararnir sjálvir, sum gera av, hvussu langt hon røkkur, og her hevur VÍF eisini rokkið nógv longsta strekkið. At tær so eisini hava leik- arar, sum skara framúr, er ein onnur søga. At út- lendsku- og avbygdakvinn- urnar eru bulurin í liðnum, er heldur eingin loyna, men so við hava heimligu leikar- arnir eisini ment seg. Tær meira royndu, sum eru úr Vestmanna, eru allar í myndini til landsliðið, og í ungu Barbaru á Rógvi hev- ur felagið eisini ein heim- ligan leikara við eini bjart- ari framtíð. So hóast tað neyvan verður sama VÍF- liðið, sum komandi ár fer at stríðast á vøllinum, so skal eingin av mótstøðuliðunum ivast í, at mótstøðan úr Vestmanna framhaldandi fer at verða hørð. Sera hørð. Dysturin í tølum Kyndil-VÍF 21-31 (10-15) Málskjúttar: Kyndil: Lotte Sørensen 10(4), Marjun Tróndarson 3, Annika Ljósstein 2, Ann Hansen 2, Ann Mari Wang 1, Palma Petersen 1, Anja Johannesen 1, Jensia Peter- sen 1 VÍF: Ioana Rápa 11(2), Sóley Mikkelsen 5(1), Nicoleta Radu 4, Nicolina Eyðbjørnsdóttir 4, Barbara á Rógvi 2, Fríða Marjunar- dóttir 2(1), Alis Høghamar 2(1), Jórun Ludvig 1(1) Brotskøst: Kyndil 5, VÍF 6 Útvísingar: Kyndil 5, VÍF 2 Dómarar úr Neistanum: Kristian Johansen & Hjalmar Petersen Kyndil-VÍF21-31 (10-15): Gullið kom til høldar Hóast tær langt síðani høvdu tryggjað sær gullið, so var fagnaðurin ikki minni av teirri orsøk, tá kappingarárið loksins endaði Mynd: Álvur Haraldsen Og so varð farið eftir venjaranum, sum sjálvsagt fekk ein ordiligan túr upp í loftið Mynd: Álvur Haraldsen 19 18 Nr. 59 - 26. mars 2002 Farna vikan skuldi í mangar mátar vera ein gleðisvika fyri føroyskan hondbólt. Ein vika, har føroyameistararnir skuldu kjósast eftir enn eitt drúgt kappingarár. Tað var tó sorgin, sum kom at seta síni tungu spor. Eitt av fremstu ítrótt- arfólkum okkara seinnu árini, Inga Falkvard Dan- berg, andaðist mikudagin eftir stutta sjúkralegu, bert 32 ára gomul. At Inga nú skuldi geva upp ondina, kom at kalla sum eitt sjokk. Eisini hóast vit vistu, hvussu heilsustøða hennara var vorðin. Inga var altíð ein fightari, ein sum kundi bjóða øllum heiminum av og framvegis standa eftir sum vinnarin. Og tí er tað framvegis veruleikafjart, at hon kortini ikki skuldi vinna hendan seinasta dystin. At lýsa eitt menniskja við einum einstøkum orði, er ongan tíð ein løtt upp- gáva, men skal nakað einstakt orð setast á Ingu, so má tað vera, at hon var heil. Har var ongan tíð nakað, sum hon gjørdi hálvt. Tá hon var á ítrótta- vøllinum, so var tað av heilum hjarta. Til arbeiðis var hon heil, sum mamma og kona var hon ikki minni heil, men ikki minst var hon heil sum menn- iskja. Hon hevði so nógv at geva, og gav gleðiliga øllum, sum vildu hava, men ongan tíð fór eitt einasta petti av henni. Hon var altíð heil. Harafturat var Inga eitt konubrot. At vera kvinna í dagsins samfelag, er kanska ikki altíð so lætt. Umframt at røkta tær upp- gávur, sum kvinnan av siðvenju hevur átt, so er so nógv annað at takast við. Heldur ikki í hesum lá Inga eftir. Tvørtur ímóti skaraði hon framúr. Har var einki óført. Meistara- heiti í hópatali innan fleiri greinar siga sítt um ítróttaavrik hennara, og har bæði menn og kvinnur flest mundu setast eftir, so helt Inga áfram. Um tað so var í Myki- nesi eftir lundum ella við veðradjólingum, so var tað einki, sum kundi halda henni aftur. Heldur ikki veðrið. Hon fann sær nýggjar avbjóðingar og vann á teimum. Hon sáddi og hon heystaði, alt í senn, og hóast henni bert untist at gerast 32 ár, so mundi hon longu hava vunnið á fleiri forðingum, enn flestu okkara gera á okk- ara æviskeiði. Inga varð borin í heim 9. oktober 1969. Barna- árini gekk hon í skúla á Argjum, og eftir hetta fekk arbeiði í musikk- handlinum hjá Simma. Innan ítrótt er hon fyrst og fremst kend frá hondbólt- inum, har hon – hóast ættarbondini kanska bendi á nakað annað - alla tíðina var at síggja í bláa neista- búnanum. Tað kundi tó eins væl verið innan fót- ella flogbólt, at hon gjørdi seg galdandi, men tá hon at enda mátti velja, gjørd- ist hondbólturin vinnarin. Fyri sløkum 15 árum síðani fann hon sín stóra kærleika í Finn Danberg. Saman fóru tey bæði niður at lesa ávíkavist í 1989, og undir lesnaðinum fingu tey døtrarnar báðar, Marj- un og Nannu. Og henni so líkt, so hevði Inga sam- stundis stundir til at røkja hondbóltin, umframt at hon eisini tók skeið í blómubinding. Meðan tey vóru í Danmark – í 1992 – giftust Finn og Inga. Í 1994 flutti familjan aftur til Føroya, og eftir at hon eitt skifti hevði starv- ast á vaskarínum á Lands- sjúkrahúsinum, var tað kanska ikki annað enn náttúrligt, at hon fekk starv hjá Thomas Dam Ítrótti, har hon seinni fór í læru, og varð avlærd á sumri 1998. Fyrstu sjúkratekini fekk hon á páskum í fjør, tá hon fekk staðfest krabbamein í eitlunum. Líkt var tó til, at viðgerðin í Danmark kom í tøkum tíma, og í juni kundu læknarnir gleðiliga staðfesta, at hon var lekt. Sterk sum hon var, so vardi heldur ikki leingi, áðrenn hon hevði tikið alt uppaftur. Hon stóð aftur handan diskin í Miðbý- num, og í hondbóltinum gekk hon framvegis á odda, tá stig skuldu stríð- ast heim. Í desember mánaði var tó greitt, at okkurt var, sum tað ikki átti at vera, og í januar gekk leiðin aftur til ríkissjúkrahúsið. Tá varð staðfest, at krabb- in hevði breitt seg, og eftir at læknarnir bóru lemj- andi dómin, untist henni bert knappar tveir mánaðir á foldum. Sjálvur kom eg eins og so nógv onnur at kenna Ingu ígjøgnum ítróttin. Fyrst í B36, har eg eitt skifti eisini hevði ta fragd at vera venjari hjá henni. Ein fragd, tí tað fyri ein venjara má vera ein ynskidreymur at hava slíkan hugburð á liðnum, sum Inga dró við sær. Hon var ein vinnari. Tað næst besta var snøgt sagt ikki nóg gott. Í so máta mundi hon í mangar mátar vera ein fyrimynd fyri onnur, men soleiðis sá hon ongan tíð seg sjálva. Sum Finn so beinrakin segði mær, so vildi hon ongan tíð síggj- ast sum nakað serligt, men hon strembaði altíð eftir at gera nakað serligt. Í núverandi starvi mín- um sum ítróttaskrivari, hevur Inga eisini ofta verið mær ein hollur stuðul. Hóast henni ikki dámdi, at ov nógv varð gjørt burtur úr sínum persóni, so var hon altíð til reiðar at rætta eina hond, um tørvur var á eini dyst- arfrásøgn, eini samrøðu, ella hvat tað nú skuldi verið. Ongan tíð stóð á. Heldur ikki hóast tað onkun tíð kundi gerast nóg so seint á kvøldi, áðrenn telefonin kimaði. Soleiðis var Inga bara. Hon vildi bara hjálpa øll- um og vera øllum til vild- ar, og ikki eina tí einastu ferð var hon tann, sum sveik. Og at fólk eisini hava verið takksom fyri tað, sum Inga hevur givið teimum, hevur ofta verið sjónligt. Ikki minst, tá ein stúgvandi full ítróttahøll stuðlaði tiltakinum, sum liðfelagar hennara í Neist- anum skipaðu fyri, og risa stóra fylgi á seinastu ferð hennnara sunnudagin bar eisini somu boð. Hóast missurin av Ingu kennist svárur hjá mong- um okkara, so er hann tó størstur hjá tykkum, ið at kalla høvdu bygt lív tykk- ara kring hana. Serstakliga Finn og døtrarnar, Nanna og Marjun. Neyvan eru tað nøkur orð, sum kunnu hjálpa tykkum í sváru neyð tykkara. Tit hava mist ein dýrgrip í lívi tykkara, og hetta fær eing- in givið tykkum aftur. Ein hjálp kann tað tó vera, at mamma og kona tykkara nú hevur fingið frið. Hon er komin til eitt fjálgari stað. Og tá tit ein sælan dag eisini skulu av foldum, fer hon at standa fyri tykkum í himmal- heiminum, tí finst ein slík- ur, so er tað har, at Inga nú er farin. »Hini kæru har uppi, sum tey veittra móti mær – á, so tung, so tung var skilnaðarstundin her! Nú tey syngja og biðja meg vælkomnan uppi har, har sum sorg og skríggj og pína ikki er« Jákup Mørk Inga Falkvard Danberg farin Inga Falkvard Danberg andaðist mikudagin í farnu viku. Bert 32 ára gomul C M Y K 18