leygardagur 31. mars 1984síða 23

0017 a Eee Nr. 40 — 31. mars 1984 Vit megna bert vit vilja eitt hålvt ummæli av konsertini hjá musikkskúlanum Feroyingum líkt var eg ov seinur á konsertina hjá Tórshavnar Musikk- skúla sunnudagin, so mær eydnaðist bert at hoyra ein part av kon- sertini. Hesin lítli part- urin hugtók meg tó so nógv, at eg helt hann vera verdan at ummæla. Beint sum eg kom inn, vóru tey trý Helga Gerðalíð, Alex Sólstein og Jens Chr. Guttesen um at vera liðug at spæla London-trioirnar hjá Haydn. Hetta var ein rættiliga »frisklig« broyting frá tí vanliga, bæði samansetingin av ljédførum og stykkið sjálvt — lætt og »vår- kent<, sum tað so ofta er hjá Haydn. Saman- spælið var av tí alra- besta, bæði tekniskt og musikalskt. Hver spæl- ari sær spældi sín part meistarliga, samstundis sum tey væl dugdu at skipa tað í eina eind — tí ikki var stykkið lætt at spæla. Slíkt samanspæl krevur líka nógv av hverjum einstøkum spælara sum av solist- unum. Christian Wahl spældi A-dur-sonatuna hjå Mozart. Sera væl spælt — og meistarliga, tá ið hugsað verður um, at tað var tónleikur hjá Mozart. Fólk flest hald,a at Mozart er lutfalsliga »lættur« (so »einfaldur« BJÓÐA IKKI skráð. tónleikur), og hava hug at fýlast á, um tað ikki verður spælt 100% rætt. „Dugir hann/hon ikki so frægt sum hatta?< Tað er beint tverturímóti. Mozart er sera, sera torø- førur at spæla á konsert, og tað skal áræði til at spæla hann fyri hálvt- hundrað fólkum. Tí tón- leikurin er so einfaldur, at ikki ber til at krógva nakað í »størfingnum« akkordum, sum hjá so nógvum eðrum kompo- nistum. Her skal hvert nikk og prikk vera rætt. Í grundini er tón- leikurin hjá Mozart ikki so egiliga væl egnaður at spæla á tílík stór flygil sum tað hjá Musikkskul- anum — slíkur »ein- faldur« tónleikur kann lætt koma at ljóða innan- tómur. So tað er í lagi, tá ið tú spælir Mozart. At samskipa hetta kann vera serliga torfert hjá Mozart. Men væl kom Chris- tian frá tí. Hetta ljóðaði veruliga sum tónleikur hjá honum. Serliga hefti eg meg við Alla Turca-satsin. Tástaðni kom eg at hugsa um, hvat navnið á satsinum veruliga sipar til — hetta skal ljóða »turkiskt«. Tad gjørdi tad so sanniliga eisini hjá Christiani. Vit eru so von við, at hesin satsur MÆR! RAÐIÐ FYRI FERÐSLUTRYGD + verður = spældur so »poppkent« — mestsum ein polka. (Einamest bélkinum Exception fyri at takka). Men tástaðni hoyrdi eg, hvussu stykk- ið veruliga skal ljóða. »Eykanummarid« hjá Christiani var í einum heilt eðrum stili — eitt stykki hjá Debussy. Hetta var meira »bravo- ur-tónleikur<“, har hann fekk betri hevi at royna seg. Meðan hann spældi hetta verkið var púra kvirt í hellini — fólk vóru mestsum rúna- bundin av tónleikinum. Og so rungaðu lógva- brestirnir. Eina góða letu. Og tað var so sanniliga ikki av ongum. At enda spældi kamar- orkestrið Concerto Grossi hjá G.F. Hándel. Solistar vóru Erik Peter- sen og Jónsvein Mikkel- sen, violin, og Jens Chr. Guttesen, cello. Hándel kundi saktans verið spældur oftari í Feroyum. Yvirhevur er barokk- tónleikur rættiliga tung- ur og dapur — men so er ikki hjá Hándel. Sjálvt tann »tungi« tónleikurin hjá honum er lættur. Kamarorkestrið hevur sjáldan spælt so væl sum hesuferð — rætti- ligt flog var yvir stykk- inum. Og tað skal Erik eiga: at hann spældi meistarliga væl. Tú gloymdi púrasta, at hann er farin um tey 70 — hann spældi sum ein unglingi. Ofta hava konsertir í Feroyum lyndi til at vera so egiliga tungar og daprar, men á hesari konsertini bleivst tú í góðum lag. Væl var skráin løgd til rættis. Eitt, sum gleddi meg, var at síggja, hvussu nógv ungfólk spæla í or- kestrinum. Eisini veit eg, at hópur av fólki fær klaverundirvísing hjá Musikkskúlanum, so ikki kann sigast annað enn, at skúlin er virkin. Tó haldi eg at Musikkskúlin hevur lyndi til at krøkja seg ov fast í barokk-tónleik. Alt gott um barokk, men um eitt sindur av >romant- iskum« tónleiki varð spælt, so gjerdist skráin enn fjølbroyttari. T.d. minnist eg, tit spældu militermarsjin hjá Schu- bert og ungarskar dansir hjá Brahms. Roynið okkurt tílíkt aftur, tí tað ljóðaði einastandandi væl. Og hví er ein so frá- líkur violinspælari sum Laila Nielsen so sjáldan solistur? Men eg fari at takka tykkum fyri eina frálíka konsert — tit hava sanniliga rós uppiborið. -d. Eftir pristalinum april 1984 er: Minstalønin kr. 9.260,00 um månadin og minstivinningurin kr. 700,90 um dagin, t6 fyri snellu- veiddan fisk, hålvur minstivinn- ingur. Lønjavningargrunnur Skipsfiskimanna sjónvarpsfelagið Leygardagur 31. mars 14,00 Feroysk ítróttarklipp 14,30 Ein kongalig ástarsega am. filmur 16,10 Wien — ein dagur í Eysturríki 16,55 Barnaletan 17,30 Grýluveitsla í Rio 18,15 Frá arbeiðseftirlitinum: »Alt at missa« 18,35 Sjónvarpstíðindi 19,05 Djórafilmur 20,00 Sluppin 20,25 Sjónvarpsfelagið 21,05 Motorsagin sv. tv-spæl 22,15 Fråklipp 22,55 Deydin å Nilånni eng. filmur 01,10 So var alt Framhald av síðu 4 vorðnar broyttar, og vónin er, at tey ungu kunnu fáast at setabúgv á teimum plássum, ið liggja av leið, tí annars vilja tey um bert fá ár verða avtoft- aði. Verkfreðingar- uppgávur Umframt hesa taxa-flúgv- ing, stíla vit eisini fyri verkfreðinga (entreprener) arbeiði við helikopt- aranum. Stórsta uppgáva okkara higartil hevur verið hjálp at bjarga einum farmaskipi, ið var farið á land. Hjálpin snúi seg um at seta manning og pumpur umborð á skipið og eisini við elek- triska krana okkara og við krókinum, ið festur er undir helikoptaranum at hjálpa. femme L Ístk VHS-E180 Ein onnur uppgáva hevur verið at flyta hoyggj í neti til seyð uppi í fjøllunum. Tyngsta vektin undir helikoptaranum var ein dieselmotorur, ið vigaði 1.150 kg., sum vit fluttu til el-verkið í Myki- nesi. Øll henda flúgving var eitt spennandi skifti frá flúgvingunum í Norð- sjónum, og um ein roynir at liva upp til kanska nakað serstaka livihátt føroyinga, kann ein verða fyri mongum spennandi upplivingum. Teir, ið higartil hava verið her, og tað eru bæði pilotar og teknikarar, hava verið sera glaðir fyri at vera á hesum spennandi oyggj- um, endar Jergen Peder- sen í grein síni í Mærsk Post 1984. jan VHS-E180 SCOTCH við 2 ára ábyrgdarváttan %+LM-han dilin TH 11220 Sølumidstøbin