hósdagur 14. november 1991síða 13

sligin í herðunum Tu kennir meg ikki, men veit. at eg eri ør. Eg hyggi ikki upp frá vegnum og tú roynir ikki at fanga eygu mini Tá tú tosar um meg við lur, sigur tu, at g eik. Ikki veitst tú VI nógv serandisdag urir evur mær. Eg ska ra tæ itt sindur tr frá livi mínum og stundis vil eg biðja teg sam- gera mær eina tænastu, kon dans í veitslu- hølusum Landssjukra- hus'num hin 16. novemb- er lack Birds spæla). Ken tu, so fært tå ein kjar - til at læra meg at ken og samstundis styð ar tú innsavning okk va, ið fer til uttan- lanc :ferðir Eg vakni ristandi av bangilsi hvenn morgun. Ég tori ikki at fara upp og skelvandi eygleidi eg loftið. Eftirhondini havi eg lært tað, at eingin heili- vágur kann taka angist mína. Tað einasta, sum hjálpir, er ein ben. Eg kýti meg saman og vendi and- litið inn móti vegginum, soleiðis liggi eg leingi og biði. Tá umleið ein hálvur tími er farin, komi eg endi- liga upp úr seingini, eg vaski mær ikki, eg busti ikki tenn og eg greiði mær ikki. Síðan eg varð sjúk havi eg tikið 40 kg uppá, eg hati kropp mín og lati Lyft meg upp Lyft meg upp fá meg úr myrkrinum lat upp eygu mini og lat meg síggja teg Vís mær ikki hvussu bangin tú ert tak tigandi hond mína og leið meg út í tún Lat meg skoða ljósið uttan ondir anda so skalt tú styrki mína fáa at merkja Nógu havi eg sæð tær myndir so fúlar burt tær kunnu ræðast av eygnabrái tínum Kom inn í myrkrið til mín vís, at tú eisini ondskapin hevur kent bið saman vid mær eina bøn ið rekur illamann burt Tað onda er spegilsmyndin av ti góða tak um meg og doyv niður hitt onda meg ongantíð úr klæðun- um. Eg sovi eisini í øllum klæðunum. Nólsoyggin gevur mær hug til at liva, leingi siti eg í glasgongini og royki og hyggj ut á vánna. Teir dagarnar mjerki er, siti eg eisini í glasgongini, lagið er ikki gott tá og fantasi- irnar plága meg meira teir dagarnar enn vanligt. Eg fari niðan í terapiina og seti meg. Ikki ber til at gera trupult arbeiði, eg SU teppi. Hóast hendur mínar hava sítt, tá eg bindi, so er heili mín ein melduródn av myndum cg reddum. Eg eri fleiri per- sónar í senn, viðhvert eri eg Jesus, so Adam. Eisini eri eg sett saman av bein- unum hjá soni Charles Lindberg og kroppinum hjá einari eingilskari prin- sessu. Eg eri ein tuberkla- sjúk genta, sum eitur Ei- leen og eg eri kvinnuligur stjóri úr Amerika, kallað bindi fýrakantar til at Judith Crane. Allir teir seyma saman til eitt persønarnir, sum eg eri, Far á flog upp, upp, upp undir standa tíni kæru lofta tær, tá ferðin er av Tiðna sál mína upp, upp, upp handklæðið mamma min heldur tá blotnaður eg eri Bind bond mini upp, UPP, upp gev mær leysari klæði so nema við teg eg kann Lyft hevur mitt upp, upp, upp so tår mini á barnið detta sum bleyta summarregn Lyft armar mínar upp, upp, upp so eg um teg kann taka og finna ugga í tøgn Fá sál mína upp, upp, upp so aftur hon kann hevja seg úr svartasta dýpi Nr. 212 — 14. november 1991 út úr myrkrinum tosa saman við teim ym- isku monnunum, sum eg havi kent og elskað. Allar hesar samreður eri eg vitni til, tað er als ikki pláss til, at mín egni persónur sleppur framat. Tað kemur ofta fyri, tá eg eri stadd onkunstaðni, at eg knappliga fari á fetur. Tá hevur onkur av per- sónunum í heila mínum givið mær boð um at fara. Eg eri altíð lýðin og um eg skuldi funnið upp á ikki at aktað, so sissar ein av monnunum meg og eg geri eftir boðum. Alt tað, sum fyrigongur innan í mær, ein morgun í terapiini, er ósjónligt. Eg fái heilivág og virki púra klár og normal. Aftan á degurða taka fantasifigurarnir fullkomi- liga valdid av mær og eg noydist i song. Allan seinnapartin pinist eg av ræduligum myndum, eg fåi bod frå røddunum um, at eg skal myrða åvis fólk og so lítið veit eg um mín rætta identitet, at eg dugi ikki at muta ímóti. Tá ræðslan verður ov stór, so fari eg út á gongina til hini. Men nú verður hvaðna verri, tann fyrsti eg hitti er Adolf Hitler (Ein púra ósekur maður), eg knalli til hansara og merki, at reddirnar nú eru vælnøgdar. So er alt gott, eina løtu eri eg ikki plágað av hurlivasa í ovastu etagu. Longri niðri á gongini síggi eg zarinuna av Russ- landi. Eg renni oman móti henni og skrykki ein stór- an dott úr hári hennara. Nú eru reddirnar sera væl negdar og eg terni inn aft- ur. Har liggi eg so og fantaseri um ta makt, eg einaferð skal fáa. Endiliga klokkan fýra seinnapartin sovni eg og alt átti at verið gott, men dreymarnir eru nú næstan verri enn hvervisjónirnar, eg hevði, tá eg var vakin. Tá sjúkrasysturin kem- ur inn at bjóða mær til nátturða, eri eg so lúgvað og móð og útsveittað, at eg biði tey senda boð eftir læknanum. Eg sigi honum tað, eg júst havi sagt tær. Men av tí, at eg dugi at greiða frá út í æsir, hvussu eg havi tað, so eru boðini frá hon- um tey, at eg als einki feili og skal hava sproytuna um tveir dagar álíkavæl. Eg gerist desperat og við snjallari reddi biði eg hann geva mær okkurt, so eg verði frægari. Hann eftirlíkar mær og eg fái loyvi til at biðja um Nuzinan, um eg havi tað ringt. Tá kveldið kemur eru myndirnar og reddirnar Stuðulsdansur Stuðulsdansur til frama fyri sjúklinga- ferðir við tí frálíka dansiorketrinum „Black Birds< verður leygardagin hin 16. nov. 1991 frá kl. 22.00 í Veitsluhellini á Lands- sjúkrahúsinum. Kostnaður: 60,- kr. Sodavatn og øl fæst til keyps. Ætlanin var eisini fyrr i heyst at selja vaflur og pylsur i Mið- burtur, men neistar fúka aftur og fram í høvdi mín- um. Tankarnir byggjast upp í fremra parti av heil- anum og verða so síðan sendir aftur í aftasta part av heilanum, men haðani sleppa teir ongan veg. Eg fái ikki, hvussu nógv eg enn stríðist, gjørt eina tankarød lidna. Klokkan 18 liggi eg longu undir dynuni. Eg havi eina øgiliga høvud- pinu og kennist tad sum skrykkir onkur i heila min og tambar hann aftur og fram. Eg tori ikki at leggja meg at sova, ti so koma teir ræduligu dreymarnir. Onkursvegna komi eg gjøgnum nåttina og næsta morgun byrji eg aftur at rista av bangilsi. Summi spyrja meg, hvi eg ikki arbeidi (eg eri avlamispensionistur). Men vónleyst er hjá mær at arbeiða, reddirnar órógva meg so egiligt, at tað einasta, eg klári, er at lurta eftir teimum. Nú havi eg lýst ger- andisdagin so dapran, ljósar letur eru eisini og býnum, hetta tiltakið er fyribils útsett, meguliga til jóla. Peningurin, ið inn kemur, fer til túrar hjá psykiatriskum sjúk- lingum. Í hesum sam- bandi hava stigtakar- arnir fingið ein sjúk- ling at greiða frá síni stødu og eisini hevur hon gjørt tvær yrking- ar, sum verður prentað her. eitt, sum mær dámar ógvuliga væl, er at fara út at ferðast. Eg havi gjørt mær fyri skommum, tá eg lá á einum donskum stats- hospitali og eg havi gjert mær fyri skommum her. Tá eg fari út at ferðast, so kenna fólk meg ikki og tey fara við mær, sum var eg normal. Eg blomstri upp og tann eina uttanlands- ferðin kann halda lív í mær leingi. Um tú hevur hug at styðja meg og kanska eis- ini fáa eitt prát við meg, so kom út á Landssjúkra- húsið hin 16. november. Hin Sára