mánadagur 20. februar 2012síða 18

Mánadagur 20. februar 2012 · Nr. 22 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ítróttarblaðið Gunnar Nielsen Ongin sær mínar Fótbóltur Í næstan eitt ár hevur Gunnar Nielsen bart eina langan og einsligan dyst handan fýra veggir í einum venjingarhøli. Stríðið fyri at koma seg eftir álvarsliga knæskaðan hevur styrkt stóra málverjan, men somuleiðis givið honum nógv at hugsa um Tróndur Arge - Manchester Tað er nú næstan eitt ár síðani at dreym­urin um eina yrkisleið sum fót­bóltsspælari hekk í einum tunn­ um tráði hjá Gunnari Nielsen. Í eyka­liðsdysti fyri Manchester City brast føroyski landsliðsmálverjin saman við mótstøðuleikara. Knæið á vinstra beini fekk álvarsligan skaða, har bæði liðbond, krossbond og vøddar fóru illa. Lagnan sum fótbóltsspælari var í hondunum á serkønum hjálpar­ fólki hjá Manchester City og lækna­serfrøðingi í London. Í fleiri mán­aðir mátti málverjin sova við hjálpar­tóli, ið kølir knæið. Honum nýttist somuleiðis hjápartóli at gera rørslur við knænum. Í eina tíð var málið bara at kunna ganga aftur. Einsligur dystur Tað er ein einslig, strævin og av­ bjóð­andi tíð, tá ein fótbóltsspælari gerst álvarsliga skaddur. Stríðið og dysturin um koma fyri seg hevur tikið mótið frá mongum fótbólts­ spælara gjøgnum tíðina. Kenslan av ikki at verða ein partur av hópinum og at síggja hinar venja og spæla, meðan vónirnar hjá einum sjálvum eru handan fýra veggirnir í venjingarhølinum kann knekka sjálvt teir sterkastu fót­ bólts­leikararnar. Í fleiri mánaðir kann verða ringt at fáa eyga á framgongdina. Upp­ venjingin er ein røð av venjingum við nógvari pínu. Gunnar Nielsen hevur nú roynt at liva fótbóltsmarruna í næstan eitt ár. Hann hevur lært nógv um tað likamliga og um seg sjálvan sum persón. Tú kanst ikki taka nakað fyri givið í fótbólti og tað er havnar­ maðurin fult greiður yvir í dag. – Tað tekur bara ein brotpart av einum sekundi at blíva skaddur, sigur Gunnar Nielsen og tekur høgru hond um skadda knæið. Tað er sunnukvøld og málverjin ger seg kláran til enn eina viku av upp­ venjing, – Ein av mínum liðfeløgum segði við meg, at tá tú ert skaddur, er tað kanska tú næstan líka so gott at verða deyður, tí tú fert í gloymi­ bókirnar hjá øllum. Ongin hugsar um teg, tá hópurin skal mannast og ongin vísur áhuga fyri tær, tí tú kanst ikki koma við nøkrum so leingi tú ert skaddur, sigur Gunnar og leggur afturat, at liðfelagin nokk meinti tað meira sum myndamál enn nakað annað. Sigrarnar, sum tú fært, vinnur tú í einum venjingarhøli uttan at nak­ ar sær. Tú ert har einsamallur við ein­um hjáparfólki. – Eg helt, at eg var yrkisleikari áðrenn eg bleiv skaddur. Nú skilji eg av álvara hvat skal til fyri at klára seg. Ein slíkur skaði setur stór krøv bæði til tað likamliga og tað sálarliga, sigur Gunnar og leggur ein ísposa á knæið. Hann skal køla knæið hvørt kvøld. Eitt lítið mál á gangin Fyri at vinna stóra dystin og kunna spæla fótbólt aftur, má Gunnar vinna nógvar smærri sigrar. Oftani í einsemi í einum venjingarhøli, meðan liðfelagirnir tuska runt uttan­fyri. – Tað er týdningarmikið at seta sær ítøkilig mál. Tað nyttar ikki at seta sær sum mál at kunna spæla fótbólt um eitt ár. Tað er ikki ítøkiligt nokk. Tú mást seta tær smærri mál so hvørt, sigur Gunnar. – Fyrst er málið kanska bara at sleppa ganga aftur, so er tað at kunna boyggja knæið og kanska renna eitt sindur. Síðani at kunna sparka til ein bólt og gera skjotari renningar. Soleiðis verður tú noyddur at seta tær smærri mál, so tú kanst vinna nakrar sigrar og kenna teg væl, greiðir havnar­ maðurin frá. Gjøgnum seinastu ellivu mán­ aðirnir hava nógvir leikarar verið skaddir. Teir hava tó allir havt smærri og minni álvarsligar skaðar. – Tað er hart at síggja leikarar koma til uppvenjingar eftir skaðar og blíva klárir, meðan eg framvegis ikki blívi klárur, sigur Gunnar víðari. Tað er heldur ikki altíð, at før­ oyski landsliðsmálverjin vinn­ur sínar smærri dystir í venjingar­ hølinum. Alt gekk ikki sum tað skuldi, tá Gunnar kom aftur til venj­ing eftir summarsteðgin. – Tað gekk skjótt fyrstu fýra mán­aðirnir og eina løtu hugsaði eg, at eg fór at blíva klárur aftur upp á ein­ar sjey ella átta mánaðir. Men tá eg kom aftur eftir summarsteðgin, vildi knæið brádliga ikki tað sama, sum tað vildi áðrenn. Tá sá eg veruliga hvussu álvarsligur skaðin var og hvussu langa tíð tað fór at taka at koma fyri meg. Tað var eitt hart tíðarskeið at koma ígjøgnum, greiðir Gunnar frá, meðan hann enn eina ferð tekur eftir knænum. – Eg havi nátt øllum málunum, sum eg havi sett mær higartil, men tað er ikki altíð eg eg havi nátt teimum beinanvegin. Men náði eg ikki málinum í dag, so náði eg tað í morgin, sigur næstan tveir metrar langi málverjin. Ein broyttur maður Gunnar Nielsen er ein broyttur maður í dag. Langi og drúgvi dyst­ urin fyri at gerast klárur aftur hevur sett síni spor á 25-ára gamla mál­verjan. – Eg eri blivin mentalt betri fyri. Tú fært meg ikki at siga, at tað var gott at eg bleiv skaddur, men eg eri glaður fyri at eg havi fingið so nógv burtur úr meðan eg havi verið skaddur. Eg havi havt nógvar harðar venjingar, har tað hev­ur verið nógv pína og knæið hjá mær ikki hevur klárað, men koyrt á alíka­væl. Tær upplivingarnar hava styrkt meg sum menniskja og sum fótbóltsspælari, sigur lands­liðs­ leikarin, ið hevur verið í Manchester City í trý ár. – Eg havi lært ótrúliga nógv tíð­ina eg havi verið skaddur. Tað er týdn­ingarmikið at eta rætt, so tú fært mest møguligt burtur úr hvørjari venjing. Tað havi eg veru­ liga fingið eyguni upp fyri síðani eg bleiv skaddur. Eg havi eisini lært um kroppin hjá mær og pínu. Tú lærir, at tú tolir meiri av enn tú kanska helt áðrenn. Fyrr kundi eg gremja meg um eitt eymt lær, men hatta setur veruliga tingini í ein størri samanhang, leggur Gunnar afturat. Seinastu tvey árini hava verið torfør fyri 25-ára gamla málverjan. Hann fekk í landsdystinum í Est­ landi á summri 2010 ein fipurskaða. Skaðin gjørdi, at hann ikki fekk spæla nakað serlig fyri Tranmere, sum hann var útleigaður til um tað mundið. Nakrar vikur seinni varð Gunnar klárur, tá føroyska landsliðið í Italia tapti 5-0. Í seinastu minuttunum bleiv Gunnar aftur skaddur. Hesa­ ferð í økslini og tað gingu mánaðir áðenn hann aftur kundi standa í mál. Gunnar hevði í feburar mánaði í fjør verið skaðafríur í tveir mánaðir og feløg sum Southampton vóru áhug­aði í at leiga hann, tá knæið fekk álvarsligan skaða. Fyrireikaður upp á ikki at kunna spæla aftur Óvissan um hvussu skaðin fór lekjast fekk nógvar tankar í gongd hjá Gunnari. Hetta hevur verið enda­statiónin hjá fleiri leikarum. – Tá eg fyrst hoyrdi hvat var galið og hvat fyri skaða eg hevði, so var mín fyrsti tanki bara at kunna ganga aftur. Eg hugsaði sjálvandi um hvat eg skuldi gera um eg ikki kundi spæla aftur og hvat annað eg kann gera her í lívinum, sigur Gunnar. Tað er sami spurningurin, ið rakar allar fótbóltsspælarar, tá teir gevast. Men Gunnar er bara 25- ára gamal og tað kom óvart við, at hann brádliga skuldi hugsa slíkar tankar. – Skaðin hevur fingið meg at hugsa nógv um lívið. Eg roknaði ikki við at eg skuldi fáa slíkar tankar so ungur, men hetta er nokk eisini tað, sum leikarar skulu í gjøgn­um, tá teir gevast. Tað er spurn­ing­ur­ in, hvat kemur aftaná eitt lív sum fót­bóltsspælari, sigur Gunnar um­ hugsin og hyggur at knænum. Støðan í dag Tað er í dag yvir ellivu mánaðar síðani, at Gunnar Nielsen mátti berast av vøllinum í dystinum móti Bolton. Hann hevur roynt marr­una hjá einum og hvørjum fót­bólts­ spælara. Hann hevur tað fótbólts­ áhugaði kalla fyri besta arbeiði í heim­inum – men er óarbeiðis­førur. Náðileysu tímarnir í venj­ingar­ hølunum hava tó givið úrslit og tíðin nærkast til at Gunnar Nielsen aftur verður at síggja í ar­beiðs­ klæðunum. – Eg hevði mína bestu venjing higar­til í vikuni, tá eg kláraði at venja fult út við hinum málverj­ James Milner brosar og hevur tað hugaligari enn Gunnar í bakgrundini. – Tað er hart at síggja leikarar koma til uppvenjingar eftir skaðar og blíva klárir, meðan eg framvegis ikki blívi klárur, sigur Gunnar