mikudagur 28. november 2012síða 13

13 Mikudagur 28. november 2012 · Nr. 139 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nú tími eg ikki at útseta tað longur. Tað eru altíð nóg mik­ ið av umráðandi tingum at fáast við í gerandisdegnum, men hví skulu tey vera viktig­ari enn tú mín góði Pápa­beiggi. Eg havi tendrað eitt stearinljós við síðuna av telduni, samlandi tankarnar um teg og tað tú ert og hev­ur verið fyri meg og míni. Hetta minningarorð er um Pápa­ beiggja mín Johan Smith... sála (Pápabeiggi við stórum P, tí hann hevði altíð eitt lær tøkt til beiggja mín og meg at sita á). Tú doyði ein sunnudag. Á hvílidegnum, eins og pápi tín. Eg var tá staddur í ein­ um studentakøki í Leipzig í Týsklandi, tá ið eg fekk eini sorgar sms-boð sendandi frá foreldrum mínum, sum høvdu borið hesi boðini víð­ari frá einum avsendari í Før­oyum, meðan tey vóru á veg heim við Norrønu. Eg var mitt í eini spennandi smá­fjakkaraferð í Týsklandi saman við einum vinmanni frá universitetinum í Aix- en-Provence og hevði ilt við at fata veruleikan av hes­um nýggja missinum. Ferða­ hug­urin var í hæddini og eg kendi tað eins og tað ikki var pláss fyri sorgarleikum á leiðini. Tá ið eg so ringdi til ein kenslubornan Babba, með­an eg skóleysur gekk eftir gólvinum inni á gongini, kom klumpurin í hálsin. Sá fyri mær mín neyðars Pápa­ beiggja liggja gloymdan úti í glerstoytta kuldanum og eymka seg í eini fjaldari skugga­síðu í Berjabrekku. Stjørnu­himmalin uppi yvir honum. Neyðars Robinson, sum abbi plagdi at taka til. Hví vitjaði eg teg ikki meir, hví hugsaði eg so nógv um meg sjálvan allar teir minuttirnar, sum eg kundi brúkt til at lívga teg ??? Altíð hugsar ein um, hvat og hvussu ein hevði kunnað gjørt alt betur, hvar fór tíðin ? Men so í næstu løtu renn­ ur einum í hug alt tað góða, allar tær løturnar, sum eg kundi seta í samband við Jo­han Pápabeiggja. Hann stend­ur helst brosandi í skín­andi hvítum klæðum nú og hyggur róliga niður at teim­um syrgnu jørðisku vin­ un­um, sum skoða hansara summ­ar­fugla­hylki undir kistu­lokinum. Tú ert fínur Johan ! Áðrenn tú slapp tær vekk haðani, teir seinnu mánaðarnar, sást tú rætt og slætt út sum ein krígsfangi, vart sinnissjúkur, avtaklaður við krabbameini, men allíkavæl fortaldi tú vittigheitir og spældi skálk. Seinast, eg hoyrdi frá tær, var, tá ið tú ringdi til mín her í Frankaríki og hugtók meg við at tosa franskt, sum tú bleiv við at minnast frá HF tíðini fyri nógvum árum síðani. Jú, eitt geni hevur tú altíð verið ! Og á farvælveitsluni, eg helt, áðrenn eg fór avstað í summar, lætst tú teg í hin trøllagekkaskortin hjá babba og mær, og eg kundi ikki at enn grína, tí hvør annar enn tú kundi skemta so, mitt með­ an deyðin prikaði teg í ryggin og ikki skilti, hví tú ikki gavst uppat við at kempa. Mamma nevndi teg í dag­ ligari bøn, um at tú skuldi gerast frískur. Hetta var ynski hjá okkum øllum, at síggja teg sprellfrískan, frían frá teirri sjúku, sum kom inn í títt lív, tá ið tú vart 14, og gjørdi tað torført hjá tær og tínum. Lívið er eitt baks, og tað veist tú alt um. Við lista­ lig­um gávum og einum høgt­ standandi skarpum skili, gjørd­ist tú kunstnarin, sum um­standandi verðin ikki hevði forstand uppá. Tann vall­andi einarin. Robin­son Kruse. Mín einsa­malli Pápa­ beiggi í reyð­málaðu hava­ leysu og pípu­royktu íbúðini í Berja­brekku. Banjospælarin og lista­málarin Johan, við tí flotta og sjar­merandi yvir­ skegginum – ein sannur mafia sjar­mørur vart tú. Ein italiensk­ur gangstari, ein arabiskur olju­prinsur. Ja, hevði tú ikki verið sjúkur, ja so... Nei, eg velji heldur at síggja tíni smílandi og stóru úttrykksfullu eygu. Títt tjúkka svarta hár. Í appilsin­ gulari t-skjúrtu sum á tínum 50 ára føðingardegi. Og úti hjá Sigrunommu, tá ið tú plagdi at lyfta beiggja mín og meg upp á hvør sítt lær hjá tær, meðan tú lívsglaður yrkti fyri okkum, errin av hesum kúllunum, sum lítli­ beiggi tín hevði sett út í verð­ina : „Napoleon, eg koyri teg í petrolium !!“, sangst tú inn í oyra á mær, meðan tú flennandi sigraði yvir dagsins tvangstonkum. Johan, takk fyri alt sum vart fyri okkum børnini, so rundhondaður og stuttligur. Tað var nakað sjáldsama ektað yvir tær; tú segði tingini, sum tey vóru, og vit lærdu at vera eyð­ mjúk og einføld. Vit eru øll menniskjur, øll við okk­ara veikleikum og óperfekt­heit­ um at dragast við. „Eingin er góður uttan Ein“, plagdi mamma tín at siga, og bíbli­ una kendi tú væl, og vitnaði tú fyri okkum um, hvussu ið Jesus var vorðin tín frelsari í ungdóminum. Hin sami, sum segði, „frískum tørvar ikki lækna, men sjúkum“. Eftir standa vit, enn, og minnast á allar tær dýra­ baru løtur, ið vit hava not­ið í tínari samveru. Teir Beatles­ sangirnar, sum tú dugdi uttan­at. Títt drillarí, og tín vilji av stál – ja, Babba hevði helst ikki verið tann, hann er, um hann ikki hevði teg ! Den tid, den sorg. „Kaffi !?“, spurdi tú kaffityrstur við gurglandi rødd og eini vibratión av ótolni, og so vóru vit saman, tú og eg og vit báðir, og orð vóru óneyðug at blaka runt við. Rættir vinir duga at tiga saman. Forrestin, eg havi leingi ætlað at gjørt ein film um teg... Babba gav mær hug­skotið nakað síðan. Men tað er kanska nakað seint at hugsa um tað nú, ha ! Tú ert í øllum førum eina filmstjørnu verdur tín banditt ! Ná, men vit síggjast seinni. Fái kanska ikki banjoina við ígjøgnum kontrollin, tá ið tann tíð kem­ ur, men allarhelst er tað nóg mikið av musikki haruppi. Ímeðan liva minnini um teg víðari í mær, í takksemi til Guds, sum gav mær høvi at uppliva teg her. Napoleon Smith, bróðursonur tín Minningarorð um Pápabeiggja við stórum P Nøvn