fríggjadagur 8. februar 2013síða 50

nr. 16 · 8. februar 2013 10 VIKUSKIFTI Tónleikur Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Einaferð var tað ein genta, sum æt Evi... Kanska ikki heilt rætti inngangurin til eina blaðgrein, men tónleikatilveran hjá 31 ára gomlu Evi Tausen líkist av sonnum einum ævintýri. Tað er ikki stórt meira enn hálvttriðja ár síðani, at hon fyrstu ferð framførdi framman fyri øðrum fólkum – hetta var ein sangur til mannin á brúdleypsdegnum – og síðani hava fetini verið bæði mong og stór. Fyrsta fløgan gjørdist skjótt veru­ leiki, og síðani er tónleikurin vorðin ein alsamt størri partur av tilveruni hjá Evi. Maðurin, Gudmund, er eisini umboðsmaður hjá Evi, og saman hava tey troytt møguleikar av alskyns slag. Ein av hesum var at vera við á Country- messu í Berlin. Seinasta hósdag varð leiðin løgd móti týska stórbýnum, og áðrenn kósin aftur varð sett móti klett­ unum í Atlantshavi, varð eitt legg gjørt til Írland og Dublin. Stjørna í Berlin Tilveran sum tónleikastjørna er mest sum ókend hjá Evi. Og tí kom tað mest sum púrasta óvart á hana, tá hon brádliga var partur av eini slíkari country-messu sum henni í Berlin. – Tað var ein heilt fantastisk upp­ living – eitt veruligt Mekka fyri country-fjepparar. Bara at síggja øll fólk­ini, og hvussu høgt tey gingu upp í hetta at vera »country« var eina­stand­ andi stuttligt. Har vóru hattar, vest­ar og cowboyklæðir við øllum dingle­dar­um. Tað einasta, sum restaði í, vóru hest­ar­ nir, men helst var ikki loyvi at hava teir við inni á messuni, flennir Evi. Og sjálvandi slapp Evi eisini upp í part á pallinum, har hon saman við Paula Magnussen og Jens Marna Hansen fekk eina framúr góða móttøku. – Country-tónleikur í dag er ofta bland­aður nógv saman við poppi, men tað er ikki tann stílurin, sum mær dámar best. Tá vit spældu, vóru rættiliga nógv til­komin fólk millum áhoyrarnar, og frá fleiri av hesum fekk eg at vita, at tey av álvara høvdu saknað góðan gamlan country-tónleik av tí slagnum, sum vit fram­føra. Eftir framførsluna stóðu fólk í bíðirøð at fáa autografar, so upp á allar mátar var hetta ein fantastiskt upp­living, sigur Evi. Og hon leggur afturat, at tað vóru ikki bert country-fjepparar, sum lótu væl at. Messan skuldi sjálvandi eis­ini nýtast til at knýta sambond við fyri­ skip­arar av ymsum slag, og longu nú tykist greitt, at hetta hevur eydnast til UG. – Eitt nú tosaðu vit við umboð fyri country-festivalin í Silkeborg, og út­lit­ ini tykjast góð fyri, at vit kunnu fram­ føra har í 2014. Eisini tosaði eg við tveir norskar fyriskiparar av festivalum, og hesir sýndu eisini stóran áhuga fyri okk­ara tónleiki, sigur Evi. Størsta gjøgnumbrotið man tó vera, at tað nú stendur greitt, at komandi fløgan við Evi eisini verður seld uttan fyri landoddarnar. – Vit hava fingið avtalu við Cargo Records, sum er eitt stórt týskt útgávu­ felag. Avtalan inniber, at felagið stendur fyri útbreiðsluni av fløguni í Týsklandi og Sveis, og tað eru sjálvandi tveir sera áhugaverdir marknaðir. Ikki minst, tá tú hugsar um fólkatalið í Týsklandi, sigur Evi. Nominerað í Írlandi Tað er kanska ikki løgið, um Evi og fylgi hennara av álvara fóru at sveima eftir vitjanina í Berlin. Men ævintýrið steðgaði tó ikki her. Seinastu dagarnar av ferðini vórðu nýttir í írska høvuðsstaðnum, Dublin, og eisini her gekk framúr. – Endamálið var sjálvandi at gera vart við okkum. Vit hava gjørt onkra stak­fløgu, sum útvarpsstøðir har á leið­ ini hava fingið, og vit framførdu eisini bein­leiðis í útvarpi. Eitt tað stuttligasta í hesum var, at vertirnir vóru púrasta ov­farnir av, hvussu væl vit trý riggaðu sum ein eind. Onkur hyggjari skrivaði inn og spurdi, um tað nú passaði, at vit spældu live, og sjálvur tók verturin til, at hetta var fyrsta ferðin, at hann hevði upplivað, at eingin innstilling yvir­ høvur skuldi gerast, meðan spælt varð. Hetta haldi eg eisini vera eitt stórt rós til Paula og Jens Marna, og sjálv kann eg bara staðfesta, at kemi’in mill­um okkum trý er heilt framúr. Júst hetta gevur eisini ein tryggleika, tá tú skalt spæla, og tað er hugaligt at hoyra onn­ ur siga, hvussu væl vit rigga sum ein bólkur, sigur Evi, sum veruliga tykist hava lagt írar fyri sínar føtur. Í øllum førum fekk hon á ferðini eisini at vita, at hon er í uppskoti til virðis­løn sum »international artist of the year«. Hetta er virðisløn, sum tey bæði seinastu árini eru latin somikið virdum nøvnum sum Colin Raye og George Jones. – Sjálvandi merkir ein tilnevning ikki, at eg havi vunnið heiðurin, men bara tað at vera í uppskoti til hetta er Tað er ikki hissini charmuferð, sum Evi Tausen nú er komin aftur av. Ein plátusáttmáli í Týsklandi og nomering til besti altjóða artisturin innan country teljast millum úrslitini av evi fáa ikki nokk