týsdagur 26. mars 2013síða 9

9 Mikudagur 27. mars 2013 · Nr. 36 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 tíðindi túr frá støðini. Annars var tað vekk. Skjótt var tó ikki nóg mik­ ið at vera skjótur við penn­ inum og pappírinum. – Ofta ringdi eg til Kára, beiggja mín sum eisini koyr­ ir taxa, fyri at spyrja um adressur. Lat sum um, at eg ikki akkurát mintist, hvar henda ella handa adressan var, og fekk hann at forklára. Sann­heitin er, at eg sat í mín­ um taxabili og ánaði ikki, hvar eg skuldi koyra, sigur Birgir Enghamar. Hann vildi ikki siga nak­ að, men helt tað fyri seg sjálv­an. – Eg veit ikki rættuliga hví. Eg hevði onkursvegna góð­tikið, at soleiðis var hesin dagurin, og so kom ein nýggjur dagur í morgin. Tað hendi seg jú eisini, at eg dagin eftir mintist adress­ ur­nar, og so var jú eingin trupul­leiki meira, greiðir Birgir frá. Heima visti Annika ikki av nøkrum. Ikki fyrr enn beiggi Birgir av tilvild kom at nevna fyri henni meira og minni løgnu uppringingarnar frá Birgiri um adressurnar. – Tað kom óvart á meg. Eg visti jú einki um, at hann hevði tørv á at fáa forklárað adressur í býnum, sigur Annika. Í skínandi hvíta Mercedes bilinum versnaði støðan skjótt. – Oftari og oftari mátti eg ringja. Viðhvørt ringdi eg aftur á støðina fyri at spyrja um adressuna. Onkuntíð ringdi eg bara aftur og segði við støðdamuna, at eg hevði fingið ein trupulleika, var punkter­aður ella okkurt líkn­andi og kundi tí ikki taka túrin. Eg visti, at her ruggaði ikki alt rætt. Birgir steðgar á. Hugsar. – Men so allíkavæl, so var onkuntíð alt í lagi aftur. Eg mintist alt og koyrdi mínar túrar. Tá varð gjárdagurin sligin hen, og eg hugsaði, at so­leiðis átti tað væl bara at vera. Eitt tíðarskeið, umleið august í fjør, gekk so mikið væl, at Birgir valdi at steðga við eydnu­bollunum. Men henda læknaliga avgerð utt­ an um læknan merktist. – Tað gekk skjótt niður á bakka, tað var ikki so smart, sig­ur Birgir staðfestandi um hesa stuttu royndina at prógva, at hann faktiskt hevði tað gott. So við og við bleiv arbeiðið ein tyngjandi stressfaktor. – Eg fór at stúra fyri ar­ beiðs­degnum. Stúrdi fyri at fáa adressur, sum eg ikki kendi. Tað bleiv ov nógv til endans, sigur Birgir álvar­ samur. Á heysti í fjør gjørdust lækna­vitjanirnar fleiri, og í november varð sjúkan stað­ fest. Birgir hevði Alzheimer. Góða løtan – Eg veit ikki, hvussu leingi hetta hevur staðið uppá. Men eg veit, at her hevur ver­ ið okkurt. Birgir ljóðar avgjørdur, tá hann tosar um sjúkuna. – Eg kenni sjúkuna, veit at hon er her. Men eg eigi eina familju, eigi børn og abbabørn, og ætli ikki at leggja meg inn í ein krók at kúra. Saman við Anniku bíðar hann eftir boðum um at sleppa til Danmarkar til nærri kanningar, soleiðis at hans­ara sjúka kann greinast og lýsast nærri, millum ann­ að hvat stadie hon er á. – Nú fáa vit at síggja, hvat tey siga, men eg trúgvi uppá, at tey kunnu gera okkurt. Sjálv­andi geri eg tað. Kanningin í november í fjør var tann fyrsta av fleiri á Landssjúkrahúsinum. Um mán­aðar­skiftið januar februar slerdi serfrøðin brems­ur­nar í fyri Birgir. – Tá segði læknin við meg, at nú skuldi eg ikki koyra bil meira. Hann segði, at tað stressaði meg óneyðugt, at tað gjørdi støðuna verri hjá mær. Birgir hevur hug at ilskast. Skilur bara partvís boðini frá læknanum. – Eg havi sera ilt við at skilja, hví eg als ikki kann koyra bil. Eg dugi at koyra og havi ongantíð gjørt ein skaða. Eg kundi fyrihildið meg til, at nú skal eg ikki koyra taxa meira. Tað var faktiskt ein lætti, tí eg merkti tíðiliga, at tað stressaði meg nógv at koyra taxa. Men hví kann eg ikki koyra bil fyri tað? Hann hevur tó fylgt ráðunum og koyrir ikki bil meira. – Tað er farið, ein bilur er ein bilur, sigur Birgir og roynir at ljóða sannførandi. Men støv sæst tó ikki á hvíta Mercedes bilinum í garasjuni. – Eg njóti góðu løturnar. Eg veit ikki, nær tær koma, men eg njóti tær, tá tær eru har, sigur Birgir smílandi móti Anniku og heldur fram: – Viðhvørt blívi eg so glað­ ur, at eg púrasta gloymi sjúk­ una. Tað er fantastiskt. Men so onkuntíð steðgi eg á, tí eg veit ikki, hvussu eg skal njóta tað í framtíðini. Um alt bara blívur burtur. So eg royni at liva í nú’inum. Klokkan og hektiski ger­ andisdagurin hava fingið støð­ugt minni týdning við tíð­ini. – Eg vil faktiskt siga, at klokkan hevur ongan týdn­ ing fyri meg. Eg vil bara njóta tær góðu løturnar, geva mær stundir at njóta tær og føla, at alt er normalt. Birgir smílist, veipar so tað sæst, at hann hevur einki ur á arminum. Tað gongur væl viðhvørt, og minni væl viðhvørt. Tey bæði hava tó trupult við at finna eitt mynstur í sjúkuni. – Men tað virkar tó sum um hann er meira trekur um morgnarnar, so blívur betri út á dagin og verri aftur um kvøldarnar, metir Annika. Tey velja tó at fevna um góðu løturnar, heldur enn tær ringu. – Vit ganga langar túrar, fjas­ast við ymiskt, hugna okk­um og njóta annars lív­ ið. Og so er tað sjálvandi fót­bólturin í Gundadali, sig­ ur Annika, sum er aktiv á fremsta kvinnuliðnum hjá HB, um­framt at hon er virkin í felagnum. – Ja, tað var jú í HB at hon fann meg, argar Birgir. – Nei nei, tað var hinu­ megin vegin, á Statoil støð­ini har eg arbeiddi tá, at tú fann meg, ljóðar skjóta aftur­svar­ ið. Birgir var hjálparvenjari hjá HB-kvinnunum mið­ skeiðis í 90’inum, hjá liðnum har Annika vardi málið. Tað var um tað mundið, at tey møtt­ust, hóast versjónirnar eru eitt sindur argandi ym­ iskar. – Tað er framvegis stuttligt at fara í Gundadal. HB fyllir nógv hjá okkum báðum, og har eiga vit nógvar góðar løt­ur, sigur Birgir, sum er sjón­liga glaður og stoltur av sín­um felag. Testimonial – Tey siga, at allar fót­bólts­ stjørnur fáa sín testimonial. Sín seinasta dyst fyri felagið, har nakað eyka verður gjørt burturúr. Tú sært tað í Premier League og aðra­ staðni. Nú eri eg farin at fyri­ reika mín testimonial, sigur Birgir smílandi. Birgir Enghamar er við sínum 58 árum aldursforseti millum teir, sum enn spæla innandura saman í niðaru høll í Gundadali. Av givnum or­søk­um hevur útskifting verið í hópinum hesi gott 30 árini, gomlu HB’arnir hava spælt saman. Sterk bond eru knýtt hesi árini, og umframt fót­bóltin er fyrsta vikuskiftið í juni altíð sett av til felagstúr til Oyndarfjarðar. Nú er tíðin komin fyri Birgir at rigga av á liðnum. – Beinini siga eisini sítt. Eg bleiv jú eisini skurð­ við­gjørdur fyri ein skaða í vinstra beini, greiðir hann frá og fer at fortelja um fót­ bólts­skaðan, ið sendi hann umvegis Klaksvíkar Sjúkra­ hús til Danmarkar undir skurð. – Haldi ikki at tey her úti á Landssjúkrahúsinum hildu tað vera so neyðugt at fáa handa fótbóltsskaðan ordn­ aðan, men eg slapp so inn í Klaksvík, og harfrá koyrdi tað, sigur hann flennandi. Enn er dagurin ikki ásett­ ur, tá Birgir fær sín testi­ monial. Fyrst skulu hann og Annika fáa at vita, nær tey sleppa til Danmarkar, so­ leiðis at sjúkan kann kannast nærri. – Nú taka vit tað fyrst, men so fari eg at fyrireika dagin. Má eisini finna útav, hvør skal við, tí her hava jú verið nógvir inni á liðnum mill­um ár og dag. Vit taka dystin, og so verður tað ein biti og ein kaffimunnur eis­ini. Tað skal nokk blíva hugna­ligt, smílist Birgir og hygg­ur enn einaferð yvir á Anniku. Hann veit, at har fær hann hjálp, soleiðis at einki verður gloymt. jonbrian@sosialurin.fo Tað bleiv meira og meira trupult hjá mær at koyra taxa. Eg mátti sum nevnt skriva adressuna niður beinanvegin, tá eg fekk ein túr frá støðini. Annars var tað vekk Les fakta um Alzheimer á næstu síðu... – Sannheitin er, at eg sat í mínum taxabili og ánaði ikki, hvar eg skuldi koyra, sigur Birgir Enghamar. Nú er Mercedes bilurin settur til sølu Myndir: Álvur Haraldsen