mánadagur 23. september 2013síða 5

5 Mánadagur 23. september 2013 · Nr. 110 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 av øllum sínum nærmastu greitt, hvussu støðan var. – Eg fortaldi eisini børn­ un­um tað. Elsti sonurin var tá átta ára gamal, og hann skilti væl, hvat tað snúði seg um. Hann mintist til vinkonuna hjá mær, sum stutt frammanundan var deyð av krabbamein, og tí bleiv hann keddur og bangin. Men eg fortaldi honum eisini, at nógv fólk gerast frísk, tá tey fáa eina slíka sjúku, og tað hjálpti, greiðir Ruth á Plógv frá. Eitt sindur aftaná valdi hon at skriva á Facebook, at hon var sjúk og skuldi í viðgerð. – Tá eg hevði verið í skann­ aranum í Havn, tóktist tað, sum at rættiliga nógv vistu um mína støðu. Nógv høvdu skrivað eitt hjarta á mína Facebook síðu og ynsktu mær alt tað besta. Fólk spurdu meg dagliga, um hvat og hvussu, eisini tá eg eitt nú var til handils við børnunum. Eg helt ikki, at tey høvdu so gott av at hoyra alt aftur og aftur, fortelur Ruth á Plógv og heldur fram: – So eg valdi bara at skriva á Facebook, har eg segði, sum var, og tað gjørdi alt nógv lættari fyri meg. Eis­ini skrivaði eg javnan dag­føringar, meðan eg var í Danmark. Ein fantastisk jólagáva Í næstan tveir mánaðir var Ruth á Plógv á Ríkis­sjúkra­ hús­inum í Keypmannahavn til viðgerðar. Mamman var við henni, meðan unn­ustin var eftir í Før­oy­um hjá børn­ unum. Á Ríkis­sjúkra­húsinum var hon í pet-skannaranum, sum vísti, at krabbin ikki hevði spjatt seg, tó skuldi hon undir skurð tríggjar ferðir. Allir eitlarnir í lyskuni blivu tiknir, meira bleiv skorið úr lendunum, og ein blettur bleiv tikin úr lunganum. Fleiri royndir blivu gjørdar ta tíðina, Ruth á Plógv var niðri, og av tí at fyrstu svarini higartil vóru positiv, slapp hon heim til Føroya, meðan bíða varð eftir svari frá seinastu kanningini. – Tað var ótrúliga gott endiliga at koma heim tá og vera saman við familjuni aftur, men eg hugsaði nógv um hesa seinastu royndina. Minnist eisini væl, hvussu ringt eg hevði tað, tann dagin eg og Petur fóru til Havnar at fáa svarið úr Danmark. Eg haldi, at tað var líka ringt, sum fyrstu ferð eg fór til Havnar eftir svari, sigur Ruth á Plógv, sum í december 2011 fekk góðu boðini frá lækn­ anum, um at hon nú var frísk. – Tað er tann besta jóla­ gávan nakrantíð. Heilt fan­tast­iskt. Vit fóru heim, ótu góðan mat saman við teimum nærmastu og hugn­ aðu okkum. Og eg var eisini glað í einar tveir dagar, men so komu tankarnir, sum eg hevði skúgvað til viks, meðan eg var undir viðgerð. Eg fór nú at hugsa um alt tað, eg hevði verið úti fyri, greiðir Ruth á Plógv frá. Hon vendi sær til Krabba­ meinsfelagið, har hon prátaði við forkvinnuna um tað, hon hevði upplivað. Eisini tosaði hon fólk úr móðurmerkja­ krabbabólkinum. – Tað hjálpti mær ótrúliga væl, tí tá kundi eg seta orð á allar tankar og kenslur. Soleiðis byrjaði eg at arbeiða við mær sjálvari, so eg kundi koma víðari sálarliga. Tí ræðsl­an sat enn í kroppinum, hóast eg var frísk. Eitt nýtt lív Ruth á Plógv minnist aftur á, at hóast hon gjørdist frísk, merkti tað ikki, at alt bleiv gott beinanvegin. – Eg merkti ongantíð, at eg var sjúk, tí eg var væl fyri, íðkaði nógvan ítrótt og orkaði væl. Í roynd og veru havi eg ongantíð verið so væl fyri kropsliga, sum eg var, tá eg bleiv sjúk. Harafturat át eg hampiliga sunnan mat. So tað var ringt at læra kroppin at kenna aftur aftan á alt hetta, sigur Ruth á Plógv. – Í fyrstuni livdi eg í ein­ um støðugum ótta, um eg nú fór at blíva sjúk aftur. Teir tankarnar mást tú veruliga læra teg at liva við og ikki minst stýra, sigur Ruth á Plógv, sum av somu orsøk hevur verið á skeið innan mind­fullness. – So skjótt sum eg merkti bara tað minsta, so eg hugsaði eg alt fyri eitt tað ringasta. Tað er keðiligt, at hava tað so, men eg byrji at duga betri at handfara negativu tank­ arnar, sum framvegis onkun­ tíð kunnu spøkja, sigur Ruth á Plógv. Hon leggur tó dent á, at hon er ovurfegin um at vera frísk og hevur lært nógv frá tíðini, hon var sjúk. – Tú fert av tær sjálvari at raðfesta annarleiðis eftir eina slíka uppliving. Ikki tí, gerandis­dagurin hjá okkum er ikki stórvegis broyttur, men eg hugsi um ikki at taka nakað fyri givið og eisini at seta prís á tær góðu løturnar. Eitt nú tá børnini gleðast um eitthvørt, so taki eg mær tíð at gleðast við teimum, greiðir Ruth á Plógv frá og leggur afturat, at hon í størri mun enn áður ger ting, sum glaða hana. – Eg bíði ikki við nøkrum, sum kann skapa gleði. Eitt nú havi eg síðani smágenta ynskt mær ein hest, men tað er ongantíð blivið til nakað. Í januar valdi eg so at keypa mær mín egna hest, tí tað er einki at bíða við. Eg verði glað av at fáast við ross, og at fara ein túr í fjøllini á rossabaki er reint terapi fyri meg. rannva@sosialurin.fo