mánadagur 13. oktober 2014síða 16

Mánadagur 13. oktober 2014 · Nr. 116 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 undir fýra eygum Marita á Rógvi Johansen Klokkan er 9:30 á Bellahøj Svømmestadion í Brønshøj, og her byrjaði dagurin klokk­ an 07:00. Inni í teirri kókandi svimjihøllini kann ein hóma donsku svimjistjørnurnar – Jeanette Ottosen, Rikke Møller Pedersen og Pernille Blume. Men millum hesar stjørnurnar, svimur Pál Joensen. Einsamallur hani mill­um hønurnar. Okkara Pál Joensen, ið hevur sett Føroyar á heimskortið. Tá Pál verður spurdur um, hvør drív­megin er handan hørðu venjingina í løtuni, er svarið greitt: OL 2016 í Rio. – Tað gongur øgiliga væl, sigur kendasti vágbingur í Føroyum, ið er bæði lítillátin og eyðmjúkur. Vágbingurin, ið júst hevur vunnið tvær EM-silvurmedaljur og er væl ávegis at svimja seg til enn eina OL-luttøku. Hesuferð í Rio. Vit sessast við eitt borð í forhøllini. Tey 27-hitastigi í sjálvari svimjihøllini var ein alt ov heitur biti at gloypa hjá undirritaðu. Vit spola tíðina tvey ár aftur – til OL- vón­brotið í 2012. OL, OL, OL Tað sæst væl á Páli, at OL 2012 ikki er tann hendingin, honum dámar best at tosa um. Hann heldur ein steðg, áðrenn han byrjar at greiða frá tíðini uppundir kapp­ing­ ina. – Eg hevði øgiliga góða og miðvísa venjing í 2012, men sálarliga brúkti eg øgiliga nógva orku at hugsa um OL. Eg hugsaði óvanliga nógv um at kýta meg til venjingarnar uppundir kappingina. Eg kýtti meg so nógv, at eg enntá byrjaði at hugsa, at eydn­að­ist OL ikki til fulnar, fór alt arbeiðið at vera til spillis. Eg haldi, at tað bleiv ov nógv, Umframt, at Pál nýtti nógva orku at hugsa um OL og fram­tíðuna, fóru aðrar broyt­ingar eisini fram. Pál fór frá at venja einsamallur í svimji­hylinum í Vági saman við Jón og einum stoppuri til at venja saman við danska Mads Glæsner og tunesiska Oussama Mellouli á longum venjingarlegum. Mellouli var enntá fyrrverandi heims­ meistari og OL-vinnari, og tískil fekk Pál harða mót­ støðu til hvørja venjing. – Mær dámdi væl at venja saman við øðrum, sum nýttu eins nógva orku at venja og eg. Eg sá alt frá einum øðrum sjónarhorni. Men møguliga hendu ov nógvar broytingar í einum, sigur Pál, meðan hann leggur armarnar aftur­ um høvdið. Undir høgra armi hómar mann fimm ring­ar, ið mynda teir fimm heims­part­ arnar. Eisini kendir sum OL- ringarnir. Vónbrotið í London Nærum hvørt húsarhald í Føroyum sat til reiðar framm­an­fyri skerminum, tá tjóðar­hetjan skuldi svimja inn­leiðandi umfarið í London, eins og tað hoyrdist, at Summar­festivalurin fór at senda bein­leiðis, um Pál svam seg í OL-final­una. Hóast stuðulin frá føroya fólki hevur ver­ið treyta­leys­ ur í mong ár, kendi Pál einki trýst, hóast hann fyri langari tíð síð­ani varð skýrdur tjóðar­hetja. – Eg kendi ikki stuðulin sum eitt trýst. Kanska kendi eg økta áhugan, tí eg skuldi svimja í eini OL-kapping, men eg haldi ikki, at hetta ávirk­aði meg neiligt. Eftir fyrstu 500 metrarnar í innleiðandi umfarinum á 1500 metrum, kendi Pál á sær, at hann hevði tamar­ hald á støðuni. Men eftir 500 metrar hevði hann ikki styrk­ina at fylgja við Sun Yang, sum var favorittur at vinna 1500-metra teinin. Men tá so Mellouli eisini fór fram­við, brast vónin. – Eg var skelkaður, og eg misti evnini at kýta meg til fulnar. Tá eg kom á mál var eg harmur um úrslitið. Pál og Jón vóru ikki teir einastu, ið vóru skelk­aður. Donsku miðlarnir borð­ reiddu stundisliga við einum dómi: – Pál skuffede fælt – Pál floppede fælt Hvussu kundi hetta henda? Var spurningurin, donsku miðlarnir settu. Júst tíðinda­flutningurin hjá donsku miðl­unum var ikki nakað, sum Pál hugsaði um tíð­ina eftir vón­brotið. – Eg vildi bert skola hesa upplivingina av mær og koma víðari. Eg trongdi til hvíld, tí eg kendi meg út­ brend­an. Eftir OL svam eg ikki í tríggjar vikur, og tað er longsti steðgurin, eg nakran­ tíð havi hildið. Eftir ein uppibornan steðg fór Pál beint í hernað við at skola OL-upplivingina av sær og reisa seg. Hann flutti til Keypmannahavnar og byrjaði at venja fast við danska landsliðinum, men hug­urin at svimja var ikki hin sami eins og áður. Vegurin til uppreisnina Tíðin eftir OL var eitt tungt tíðarskeið fyri Pál. Hann hevði mist hugin at svimja, og yvirskotið var ikki at hóma hjá arbeiðssama vág­ bing­inum. Tó megnaði hann at gerast nummar trý á 1500 Skulu vit steðga við grindadrápi? Nei! Eg elski at eta grind, og grindadráp er ein góð siðvenja. Hvør er størsta fyrimyndin? – Norski heimsmeistarin í bringusvimjing Alexander Dale Oen, sum doyði fyri tveimum árum síðani av einum hjartatilburði. Eg kendi hann væl, og hann var sera áhugaður í mínari svimjing. Alexander veitti mær íblástur um, hvussu mann sum svimjari kann njóta lívið samstundis sum mann er yrkissvimjari. ið snávaði og reisti seg Tjóðarhetjan 3 august 2012, London. Hann var til reiðar – tjóðarhetjan Pál Joensen. Til reiðar at gera størsta bragdið í føroyskari ítróttarsøgu. Hetta var løtan, Pál, Jón Bjarnason og føroya fólk høvdu bíðað eftir í fleiri ár – løtan, tá hann skuldi svimja seg í OL-finaluna á 1500-metrum. Men tjóðarhetjan snávaði. Pál bleiv nummar seytjan. Langt frá einari finalu og heiðursmerki. Tvey ár seinni stendur Pál við tveimum EM-silvurheiðursmerkjum. Tjóðarhetjan hevur reist seg