mánadagur 10. november 2014síða 18

Mánadagur 10. november 2014 · Nr. 128 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mortan Østerø Í tíggju kuldastigum, heilt norð­uri á 66 stigum norður, flokk­a­st fólk, ið hava teknað seg til árligu oktober-mara­ thon­renn­ing­ina á pol­ar sirkl­ in­um – snilt marknaðarført sum 'The coolest marathon on earth'. Millum tey gott 120 fólk­ini, eru Rúni Simonsen og Henrik Kølleskov. Henrik hev­ur fyri langari tíð síðani tekn­að seg, og ”allarhelst reypa á Facebook um, at hann hevði teknað seg bein­ an­vegin” sigur Rúni skemt­ andi. Sjálvur teknaði Rúni seg ikki fyrr enn í evstu løtu, tí hann ivaðist hvørt hann hevði heimild 'frá heima­ stýrinum' sum hann mál­ber seg, at bara soleiðis kundi fara heiman í eina heila viku. Rúni hevði tó sæð okkurt filmsbrot á net­in­um, sum lýsti hesa mara­thon­renn­ing­ ina, og tá ið nú Hen­rik, sum hann javnan renn­ir saman við uppi í før­oysku fjøll­un­ um, fór, so var hugurin av­ gjørt til staðar. Rúni fór heim, og orð­aði við 'heimastýri', at hann fór – 'Henrik fer eisini', legði hann afturat, áðrenn kon­an fekk orðið fram. So­ statt var Rúni nú eisini tekn­ að­ur til ørvitis renning í ís­ kalda Grønlandi. Barnsligu sann­før­ing­ar­hætt­irnir, 'jam­ en hann fer, so fari eg eis­ ini', lýsa onkursvegna væl, hvussu Rúni og Henrik hava bor­ið seg í endorfinrúsinum dag­ar­nar eftir renningina. Fyrireikingarnar 'Polar Bear Challenge' ella ís­bjarna­av­bjóð­ingin, eitur tein­ur­in, sum Rúni og Henrik tekn­aðu seg til. Tað merkti, at teir skulu renna eitt hálv­ mara­thon dagin fyri teir renna marathon. Altso skulu teir, í vestur grønlendska okt­ob­er­kuld­an­um, sum lovar mill­um fimm til tíggju kulda­stig, renna fleiri enn 63 kilometrar innan tveir dag­ ar. Tað svarar til at renna av far­støðini í Tórshavn, eftir gler­stoyttum undirlagi, til Glyvr­ar inni í Eysturoynni – í 10 kuldastigum. – At tekna seg var ikki ser­ liga drúgt. Tað var nógv verri at finna útav hvat fyri klæðir vit høvdu brúk fyri, og hvat vit møguliga komu útfyri. Kuld­in, sum so, var ikki tann størsta avbjóðingin. Heldur var tað undirlagið, sum var ringt at rokna út, sigur Rúni. Tað var eisini serliga und­ ir­lag­ið, sum kom at vera av­bjóð­ing­in hjá teimum báðum. Hó­ast teir høvdu syrgt fyri góð­ari útgerð, so fingu teir ikki veruliga brynja seg móti ís­und­ir­lag­ num. – Tað var øðiliga ringt at finna útav, hvussu vit skuldu fyrireika okkum. Vit høvdu góðar kavaskógvar frá Salomon við píkum at renna við, men teir nyttaðu lítið í hálkuni. Eitt tunt lag av kava lá á teininum, og tað var sum eitt dansigólv, sum onk­ur hevði stroytt flormelis út­yv­ir, sigur Rúni. Yvirhálaði Henrik Komnir til lítla býin Kanger­ lus­su­aq, beint norðanfyri pol­ar­sirk­ulin, verða teir inn­ kvart­er­að­ir saman við gott 170 ferða­fólkunum úr 27 ym­isk­um londum, harav tey flestu eru komin at renna í kuld­an­um. Tá ið eg biði Rúna greiða mær frá hvussu tað var at renna teinin og hvussu tað kendist at fullført bæði eitt hálv-marathon og eitt mara­thon, kemur ferð á orð­ ini hjá Rúna. Tað tykist eins og endorfin promillan fram­ veg­is er høg. – Eg hugdi afturum meg allatíðina, sigur Rúni skemt­ andi, tá ið eg spyrji hvørt Hen­rik og hann høvdu dyst­ ast um ta betru tíðina. Hetta var fyrstu ferð yv­ ir­høv­ur, at Rúni rann mara­ thon-tein­in, men eitt sindur av álv­ara liggur aftanfyri skemti. Hann ætlaði sær eina góða tíð. – Tað lá líkasum í hug­an­ um, at eg skuldi vera framm­ an fyri Henrik, tá ið vit stóðu við byrjunarlinjuna, men komnir hálvanveg, so vórðu allar ætlanir sleptar. Nú snúði tað seg bara um at koma ígjøgnum. Eg møtti sum so ongantíð nøkrum veggi, men tað var ógvuliga drúgt at renna á einum óvand­um undirlagi, sigur Rúni. Rúni kom eisini á mál góð­ar 20 minuttir áðrenn Hen­rik, sum rakk til eitt sam­ an­lagt 10. pláss fyri tey, sum runnu bæði hálv-marathon og mara­thon. – Henrik man hava ver­ ið frammanfyri meg, tá ið vit vórðu komnir út á ís­in – hvussu eg so endaði framm­ an­fyri hann havi eg slettis ikki ansa eftir. Tá hugsaði eg ikki um nakað annað enn at renna. Gav mær ikki far um nakað annað, hóast eg royndi at minna meg sjálvan um, at hyggja væl eftir vøkru nátt­úruni. – Komin á 39 kilometur mark­ið, er ein tung, ísklødd brekka fyri framan, og ork­ an og ferðin byrja at ganga undan hjá mær. Tá kem­ur ein kvinna rennandi fram­ við, sum gevur mær eina inn­spræning av vilja at halda áfram. Eg royni so at elta hana allan vegin á mál. Ikki fyrr enn eg eri komin á mál varn­ist eg, at Henrik ikki er nær við, og at eg havi fingið eina tíð, sum eg kann vera væl­nøgdur við, sigur Rúni. Komnir á mál – Beint eftir, at vit komu á mál, haldi eg ikki, at tað var ging­ið upp fyri okkum, at vit høvdu fullført hetta. Tá ið eg kom á mál, so fekk eg hesar med­alj­urnar og okkurt at drekka og eta beinanvegin. Man hevði jú eisini sveitta og byrjar at blíva kaldur, so eg skund­aði mær inn í bað, og fór so og legði meg undir dýn­una og bíðaði. – Henrik og eg búðu á sama kamari, og tá ið hann kom eitt sindur seinni, ball­ aði hann seg eisini undir sína dýnu. Ikki fyrr enn tá byrja vit at práta upp í saman og roksa. Man var bara so glaður at hava klárað hettar her. Man fær ein sovorðan en­dor­finrús – eg merkti til tað í fleiri dagar aftaná. Man hevði gingið og glett seg í fleiri mánaðar upp til hettar, og nú hevði man fullført tað. Dagarnar eftir var eg fleiri ferðir og endurlivdi renn­ing­ ina í myndum, haldi eg, sigur Rúni. 41 ára gamli Rúni Simonsen og 49 ára gamli Henrik Kølleskov eru fyri kortum afturkomnir av einari uttanlandsferð, har teir runnu marathon. Einki er nýtt í, at føroyingar renna teir 42,195 kilometrarnar – Facebook er á tremur marathon rennarum. Rúni og Henrik valdu tó at renna ásettu kilometrarnar undir heilt øðrvísi umstøðum enn griksku forskriftirnar upprunaliga ætlaðu. Teir hava – í froststigum – luttikið í sonevnda 'Polar Circle Marathon' uppi í Grønlandi. ”The coolest marathon on earth”