hósdagur 11. desember 2014síða 40

16 Mentanarblaðið hjá Miðlahúsinum 8 • 12. desember 2014 16 Miranda kom út úr The River Café, læt hurð­ina aftur eftir sær og gekk tey fáu spor­ini oman til vegin, har súkklan stóð. Timb­ur­stáplarnir niðri við áarbakkan dag­aðu í skýmingini, sum stór, klombrut djór, ein prámur lá við ta viðabygdu bryggj­una, søkklaðin næstan, men tey veldugu vestanfjøllini sá hon ikki, sans­ aði bara teirra hammiklu, kavataktu nánd, djúpblá vøtn við laksi og eyrriðu, sed­ur­trø, furunnar harpiks. Miranda fór til gongu, leiðandi súkkluna, kvøldið var fylt við heystsins royki, úr húsum og urta­gørðum. Áin var stór í kvøld, hvít í støðum, líka­sum kókaði, eftir hesum breitt streym­andi stræti, hjá viðabulum, joll­ um, prámum og timburskipum, var Thom­as kom­in ein dagin, um várið var tað, við ein­um pjøka og einum violin­ húsa, brúnur sum mahogni, í einum leð­ ur­jakka, sum klæddi honum, hóast hann bar merki av øllum heimsins sliti, og í eini dimm­ari kaskett, sum peiggjaði eitt sindur á skák, ólýðin, respektleys. Hann kom inn á kaffistovuna stutt eftir mid­ dag, bað um kaffi, eina ferð, tvær ferðir, varð sitandi, prátaði við arbeiðs­menn frá sagvirkinum, seinni bað hann um døg­ urða, og tá ið hon skuldi fara, sat hann har enn, við eitt borð við vindeygað. Í tí hon skuldi fara, læt í henni, hon visti ikki hví: “Hvar býrt tú?” og “Eg veit ikki,” svaraði hann, men so, sum fekk hann eitt hugskot, legði hann aftrat: “Hevur tú eitt kamar, eg meini, fyri eina nátt?” Tað var tilvild, hann var leysur kropp­ ur, hevði bara hug at fara upp á land ein dag ella tveir at strekkja sær bein­ini, áðrenn leiðin gekk víðari, oman til onkra havn sunnanfyri, at finna sær nýggja hýru, og, sum hann ofta seinni tók til, býurin við sagvirkinum og tí lítla tón­ leikaháskúlanum segði sær onki. Tað var ikki fyrr enn út móti heysti, tá ið rím legðist á trøini og roykur vesaði upp úr bungalowunum á fjallahøvdini eyst­ an­fyri, at hann fyrstu ferð hugsaði, at hetta plássið átti vakurleika. Hann fekk arbeiði á timburverkstaðnum hjá Dillon, hann gjørdist partur av Kvartettini, og fólk høvdu vant seg við, at tey søgdu ikki long­ur, eitt sindur eymkandi, Miranda, men, meira treystliga, Miranda og Thom­ as, eitt nú, um ein føðingardagur var, “Miranda og Thomas koma eisini”. Men borg­ari av búføstum slag var Thomas ikki, hann varð verandi maðurin í tí skák­ settu kaskettini, sum kom oman eftir ánni ein dag og líkasum sløddist upp á land. Farumkring. Ella kanska lagna. Í niðastu skuffu í sínum lítla náttborði hevði Miranda eina lummabók, har hon skriv­aði dagatalið, sum hondverkarar gera, fýra strikur, so eina á skák tvørt­ur­ um, vóru hundrað, setti hon striku und­ir og byrjaði á nýggjari reglu. Við tal­ið 241 hevði hon skrivað eitt NB!, tað var tann dagurin, tey giftust. Ein kald­an des­emb­ er­dag, stutt fyri jól, var hon farin niðan til Faðir Mackenzie. Hann legði pípuna í mar­mor­skálina á skriv­ar­borð­inum, hugdi upp á hana, og ein spurn­ing­ur leik­aði, drál­andi, í tí milda, hold­mikla and­lit­in­um: – Er tað ... álvara? – Ja, segði hon. Eina løtu var steðgur. Royk­urin buktaði seg úr pípuni, í mjáum ring­um. Hon helt seg síggja møði, og eitt bragd av iva, í andlitinum á tí gamla mann­inum. – Tað er nokk í lagi, segði hann so og smílt­ist. Faðir Mackenzie hevði fylgt henni frá barni av, og hjá honum hevði hon gingið í sunnudagsskúla. Hann doyði tríggj­ar mánar seinni, ein natúrligan deyða. Tá ið Miranda bað sína kvøldbøn, hugs­aði hon ofta, at himmiríki, nú hann var farin hagar, undan sær, fór at vera eitt gott stað at koma í. Talraðið í tí lítlu bókini var nú kom­ið upp á 545, nóg mikið til, at tann fremm­ andi, sum var dottin upp á land hin minni­liga várdagin, hevði havt tíð at for­telja sína søgu meira enn eina ferð. Hann hevði mynstrað við einum russ­ isk­um skipi tríggjar mánar, áðrenn tann mikli bardagin byrjaði, teir vóru á hav­ in­um í 117 dagar, provianturin spilt­ist, vatnið rotnaði, kom skipið í havn, vóru teir hildnir niðri í lastini fyri til­skálk­ að­um lúkum. Tá ið teir komu til Mel­ bourne, vóru fýra av manningini deyðir av mateitran, men tá var skiparin óskett­ in við vaktarhaldinum, so tað lukk­að­ ist honum og einum øðrum at rýma. Hýru høvdu teir onga fingið alla hesa tíðina, men tað eydnaðist teimum, eftir reikan inni í landinum í tveir dag­ar, at fáa vegarbeiði, sum var væl lønt, so tað bar til hjá honum at ganga til und­ ir­vís­ing í violinspæli, sum var hansara stóri áhugi. Thomas mynstraði við einum skipi, sum sigldi millum New Zea­land og Tasmania og kom soleiðis til Vinskaparoyggjar, eitt kongaríki, har sól og varmi var alt árið, og ivaleyst av kokos­mjólk og alskyns breyðfruktum, har ongin nýttist at arbeiða, og veitsla var hvønn dag, og har íbúgvarnir á kvøldi leiktu á eitt ljóðføri ið minti um harpu, dansaðu, sungu og drukku kava. Tá ið tað frættist, at hesin fremmandi dugdi at leika á einum ókendum ljóðføri, bleiv hann miðdepilin í kvøldsins vert­ skapi, undurvakrar gentur, prýddar við blómu­krans­um, flokkaðust um hann, og eitt kvøld­ið varð hann kallaður inn í eitt víð­ilsi í skóginum, har, undir einum veld­ug­um leyvtjaldi, Hansara Hátign, kong­ur sjálvur, helt ting saman við húski, tænarum og ráðharrum. Kongur hevði frætt um hansara kynstur og bað hann nú um at íðka tað fyri sær og síni hirð, og hetta kvøldið var hansara kvøld, hann spældi eitt úrval av teimum bestu NÆRRI MÍN GUD TIL TÍN Hanus Kamban stuttsøga