hósdagur 8. januar 2015síða 29

Fríggjadagur 9. januar 2015 sosialurin 3 29 E g eri ateistur, gudsnoktari. Eg haldi, at øll religión eigur at vera forboðin, øll. Tað er hon ikki, og tað verður hon ikki. So er ikki annað at gera enn at brúka hana til okkurt skilagott, ikki tað, sum ætlanin er við henni, men sum mentan til dømis. Tá eg eri uttanlands jólaaftan, fari eg altíð í kirkju um kvøldið ella á mid­nátt. Eg geri tað fyri at fáa eina upp­living. So var eisini í fjør. Jolaftan var eg í Wien. Nakrar messur vóru at velja millum í grannalagnum hjá gistingarhúsinum í mið­ bý­num. Nakrar vóru longu klokkan tíggju, nakrar á mid­nátt, sum onkurs­ vegna er tað rætta. Eg valdi tó eina klokk­ an tíggju. Tímdi ikki at bíða til midnátt. Eg avgjørdi at fara í eina ukrainska kirkju. Og tað var ein røtt avgerð. Tí upplivingin var so sanniliga, sanniliga øðrvísi enn allar aðrar slíkar jólaaftan. Lítil kirkja, ikki bygningur fyri seg sum kirkjur annars eru, men eitt høli í nið­ astu hædd í stórum stór­býarhúsi. Ikki so nógv skreyt sum annars í kirkjunum hjá teimum, sum hava aðra trúgv, men, sum skilst, sama gud, sum føroyingar. Eingin bonkur, men leysir stólar. Fá fólk, nøkur og tretivu kanska vóru vit. Eg var tann einasti, tað eg dugdi at síggja, sum ikki hoyrdi til meinigheitina. Eg var einasti jólaturistur. Men eg var góðkendur. Eingi skeitti eftir mær ella undraðist, hóast eg var fremmandur. Presturin, ungur maður, kemur uttar úr innara hølinum og sveiggjar við roykilsisdunkinum. Vit, kirkjufólkið jólaaftan, fáa eitt hefti. Líkist ikki sálmum. Eru tað heldur ikki, fái eg skjótt at sanna. Tí nú byrjar ein maraton resita­ sjón, standandi. Stólarnir eru bara til fyrstu minuttirnar. Presturin leggur fyri, og mein­ig­ heitin svarar. Ein maður fremst er skipari. Hann hevur ein stemmigaffil at hjálpa sær at finna tónan. Og tey resitera. Nú fer ung, vøkur ljóshærd kvinna í koboltbláum kjóla, niðan móti altartúninum. Endiliga onkur broyt­ ing, hugsi eg. Kanska skal hon siga okkurt ella syngja. Men gakk, hon fer bara upp fyri at taka eina mynd av resiterandi forsamlingini. Ein onnur tekur upp við telefonini, síggi eg. Tey resitera og resitera og resitera. Presturin, sum stendur innast í kirkju­rúminum, innan fyri eina rima­ hurð, kemur uppí viðhvørt. Nøkunlunda hálva leið fáa vit hvørt sítt kertiljós, stungið gjøgnum kaffi­kopp úr plasti, so stearinið ikki lekur niður á hondina. Máti skal vera við líðingini. Hetta er júst, tá eg eri farin at hugsa um at fara, tí nógvar síður eru eftir í heftinum. Men nú ber illa til, tí hvat so við ljósinum? Er tað halgibrot at sløkkja tað og rýma? Tey resitera og resitera og resitera. Nú eru vit loksins á seinastu síðu. Prest­urin stendur nú uttast við dyrn­ ar. Seinasta síðan er drúgv. Og so er liðugt. Tey syngja ein sálm ella sang. Altargongd. Fyrst kyssa vit eina mynd av Jesusi og turka glasið við hvítum dúki, so taka vit ein breyð­ mola av einum bakka, nú standa vit framm­an fyri prestin, hann málar ein kross á pannuna hjá okkum, og so kyssa vit krossin, prestur hevur í hin­ari hondini, uttan at turka hann aftaná. Talvan gongur ikki. Tey syngja aftur. Nú er liðugt. Tá eg standi úti á jóla­friðarliga vegnum aftur og tendri tele­fonina er klokkan 23.35. Havi staðið hálvan annan tíma. So á vertshús. Eftir hálva øl hvøkki eg við: er krossurin, presturin málaði, svartur ella reyður kanska? Út á nátt­ húsið, hyggja í speglið. Krossurin sæst ikki. Eg eri ikki stigmatiseraður. Eg eri framvegis ateistur. Tað er eis­ini ein trúgv, siga tey. Kanska, men ikki so bannsett sum allar aðrar. Jólamessa standandi til Trónd Vatnhamar Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ viðurslønina 2012 Høgni Djurhuus Mynd: heinesen myndir Yrki: Hugnaligur hugnari og rockari Bústaður: Tórshavn Hvat ætlaði tú tær at blíva, tá tú bleivst vaksin? – Hevði ein dreym um at gerast brandmaður. Tað bleiv eg ikki, men havi sløkt nógvar eldar allíkavæl ...tann seinasta í morgun (frúan hevði morgungron). Hvat burdi hitt kynið vitað um títt kyn? – Hvussu ógvusligt »mannfólkakrím« er. Hvat burdu børn vitað um tað at vera vaksin? – Ikki so nógv, tey blíva bara skuffað. Hvat var seinasti dreymurin, tú gjørdi til veruleika? – Tað nærmasta eg komi til at gera dreymar til veruleika var, tá eg helt meg hava runnið eitt heilt marathon ...so vaknaði eg. Hvat er títt besta heimaráð? – At vit mannfólk til eina og hvørja tíð syrgja fyri at »Heimastýrið« er so nøkunlunda »tilfreds«. Hvat hevði gjørt heimin til eitt betri stað? – Hatta er faktiskt ein totalt súrur spurningur, meir ella minni ógjørligt at svara uppá, men tó vil eg siga, at tað vísir seg, at tolsemi er eitt gott amboð ...til eitt vist. Nær vart tú seinast veruliga ovfarin? – Eitt sindur flatt, men má siga, at sigurin í Athen hjá okkara garpum var »WOW«. Tað seinasta, tú hevur lært, er at? – Stinga fingurin í jørðina og taka tað róligt. Tann støðuga ringa samvitskan snýr seg um, at tú? – F**k ...konan hevur biðið um tvey ting; vaska sofu og vaska bil, og ja tit gittu rætt, tað er IKKI gjørt og hevur tað ligið á láni í tríggjar mánaðir. Nú skal gamla hava bindiklubb og Vatnhamar er pressaður. Enda setningin: Føroyingar burdu... – Føroyingar burdu etið fleiri D-vitaminir og sloppið sær av við »Jantu«. 10 skjótir