hósdagur 5. februar 2015síða 7

Fríggjadagur 6. februar 2015 sosialurin 15 7 »Fólk siga ofta, at tað er skilaleyst at trúgva. Men vit kunnu bert hyggja kring okkum» – Eg havi altíð íðk­að nógvan ítrótt. Nógv børn vóru rundan um meg í ítróttar­umhvørvinum, og eg haldi ikki, at tað átrúnaðar­liga fylti so nógv. Eg sang í kóri, var til ungdómsmøti hjá Frels­unar­her­inum og í Missións­ hús­inum, har vit skapaðu ymiskt. Tað dámdi mær ómetaliga væl. Eg var trúgvandi, men for­eldur míni trýstu meg ikki at fara í kirkju, sigur Steintóra. Tá hon var heilt ung gjørdist greitt, at Steintóra var ein sera evna­ ríkur fótbóltsleikari, ið kundi fáa eina bjarta framtíð. Steintóra hevði hug at fylgja dreyminum at gerast yrkis­fótbóltsleikari. Hon flutti tískil til Danmarkar sum 15-ára gomul. Øll tannárini leitaði Steintóra eftir røttu hillini. Hon gekk á einum fót­bólts­college á Aalborg, ið er ein mið­námskúli, ið samantvinnar fót­ bólts­venjing og skúla. Her kundi hon jagstra dreymin um eina yrkisleið innan fót. – Eg spældi á besta gentuliðinum í Danmark. Venjararnir søgdu, at við miðvísari venjing kundi eg ger­ ast yrkisleikari. Eg vandi saman við nógvum leikarum, ið seinni eru blivn­ir yrkisleikarar í Aston Villa og donsk­um oddaliðum, sigur Steintóra. – Men eg visti, at fáir kvinnuligir fótbóltsleikarar gerast yrkisleikarar, so tí talaði nógv fyri, at eg mátti undir útbúgving, sigur Steintóra. Eitt ár seinni flutti Steintóra heim, og sum tíðin leið fánaði dreymurin um fótbóltin stillisliga. Hon fór í staðin at spæla sær við tankan um at gerast prestur, men fór tó fyrst at royna seg innan onn­ ur yrki. Eitt nú var hon vertur á »15 teimum bestu«, og so dansaði hon nógv. Hetta vóru mótsetningur til fjalda dreymin um prestavirkið, og tí ivaðist hon í, hvørt prestavirkið veru­liga mundi vera hennara kall. Eftir lokið studentsprógv í 2011 flutti Steintóra á øðrum sinni til Danmarkar, til tess at fylgja enn ein­ um dreymi – hesuferð sum dansari. Men eftir fýra mánaðir misti hon mótið. – Eg havi altíð elskað at dansað, og eg hevði gávurnar. Men umhvørvið var sálarliga tyngjandi. Einki, ið mann vísti fram, var nóg gott. Ummælini vóru altíð neilig, og tað kendist, sum var eg í herinum, tí sálarligi ágangurin var øgiligur, sigur Steintóra álvarsom. Steintóra hevði ikki hug at vera verðandi á dansiskúlanum og flutti heim. Heimkomin fótaði hon sær aftur, og árið eftir gjørdi hon av at vita, um guðfrøðilesnaðurin í Keyp­ manna­havn mundi vera nakað fyri hana. Á triðja sinni flutti hon til Dan­ markar fyri at fylgja einum dreymi. Dreyminum um svarta presta­ kjólan. Steintóra er ein nýmótans kvinna. Hon elskar móta, og á instagram- vanga sínum leggur hon javnan myndir út av nýggjastu klædna­ keyp­unum, ið oftast eru frá kendum donskum klædna­sniðgevum. Neglir­ nar eru altíð vakurt lakkaðar við gelish, hárið er litað, og eygnabrýrnar eru tjúkkar og svartar eins og hjá kendu modellunum úti í heimi. Og so smæðist hon ikki at vísa, hvussu væl trimmaður búkurin er. Men hvat hildu onnur um, at ein genta, ið elskaði fótbólt, hip hop, móta og at ballast, ætlaði at standa á einum prædikustóli? – Eg møtti nógvum fordómum, tá eg byrjaði at lesa teologi og eg geri tað enn – hvønn dag. Eingin veit reiðiliga, hvat teologilesnaðurin snýr seg um. Tá eg eri í býnum spyrja nógv, um eg eri øgiliga átrúnaðarlig. Men hvat er at vera øgiliga átrúnaðarligur? Og hví tykist tað skeivt? sigur Steintóra spyrjandi. framhald... – Eg eri bara eitt menniskja, og eg ivist ofta í trúnni, sigur Steintóra Gleðisheygg Joensen. Mynd: Sunnleif Andreasen Photography Steintóra leggur javnan myndir út av nýggjastu klædna­keyp­ unum, ið oftast eru frá kendum donskum klædna­sniðgevum.