mikudagur 13. mai 2015síða 15

Fríggjadagur 15. mai 2015 sosialurin 55 15 Eingin vegur uttan um fyrireiking Danjal av Rana A lt er vekk! Tú hevur lis­ið søgu í trý ár á uni­versi­tet­inum. Áðr­ enn tað hevði tú søgu í trý ár á studenta­skúla­num og nígg­ju ár í fólka­skúla­num. Men nú, tá tær veru­liga tørvar tað, er alt burt­ur. Klokk­an gongur, tankarnir mala, men arkið er enn tómt. Líka tómt sum minnið. Royndir kunnu vera ein sera stress­andi uppliving hjá mongum. Skrivi­blokering, tá tað gerst ógjørligt at festa hugsanirnar niður á blað, rakar mong. Brádliga minnist ein einki av tí, ein dugdi so væl kvøldið fyri, og allur kunn­ skapurin, ein hevur trýst inn í høvdið seinastu vikurnar (tí hvør hev­ur fyri vana at fyrireika seg í góð­ari tíð?) er horvin sum døgg fyri sól. Tíverri er eingin betri háttur at fáa eitt gott úrslit til royndirnar enn at fyrireika seg væl. Og tað merkir í høvuðsheitum at fyri­ reika seg í góðari tíð. Byrja við at lesa námsætlanina fyri fakið. Í henni stendur, hvat æt­lan­in er, at tú skalt duga, tá árið er av. Hetta er tað týdningarmesta í evni­num og sannlíkt er, at spurt verð­ur um okkurt av hesum til enda­ligu royndina. Tá tú lesur og fyrireikar teg til roynd­ir, minst til at leggja nakrar steðg­ir inn í fyrireikingina. Ger eina avtalu við teg sjálvan um, at tú lesur í trý korter, og so hevur tú ein steðg í eitt korter, ella okkurt líkn­andi. Minst til at drekka vatn og kanska eta eitt sindur av frukt ella nøtum í steðgunum. Finn tær eitt gott stað at lesa. Eitt stað, har tú situr væl og sjálv­ ur hevur ta fatan, at tú fært nógv burtur úr, tá tú situr har. Tað týdn­ing­ar­mesta er, at tú fært frið at sita og arbeiða. Fá fatur í gomlum eksamens­ upp­gávum og arbeið ígjøgnum tær. Hetta gevur tær eitt yvirlit yv­ir, hvat vanliga verður spurt um, og hjálpir tær at fáa yvirlit yv­ir, hvat tú dugir, og hvar tær tørv­ar at arbeiða meiri við. Onkuntíð siga heilin og lika­ mið, at nú er nokk. Tak tær tá ein steðg. Kanska tær tørvar ein power­nap á sofuni, men minst til at seta vekkaran. Kanska ein renni­túr­ur er tað, sum skal til, fyri at fáa høvdið at klárna aftur, eitt sind­ur av frískari luft. Einki er so gott, sum at byr­ ja fyrireikingarnar í góðari tíð. Hetta gevur tær eisini møgu­leik­ an, at endurtaka tað, tú hev­ur lisið, lesa niðurskrivaðu við­merk­ ingarnar og stikkorðini eina­ferð aftur at, og á hendan hátt fáa flutt kunnskapin úr stutt­tíðar­ minni­num yvir í langtíðarminni. Hað­ani er kunnskapurin lættari at fiska fram, tá á stendur undir próv­tøku­ni. Tað kemst tí ikki uttan um, at tað eru fyrireikingarnar, sum gera mun­in. Tað besta er sjálvandi at hava havt góðar lesivanar alla lestr­ar­tíðina, so tað, tú las fyrsta árið á studentaskúlanum situr eins fast og tað, tú las seinasta lestr­ar­hálvár. Próvtalið skal í síðsta enda endurspegla tað, tú dugir um evnið eftir øll hesi ár, ikki tað, sum tú megnar at minn­ ast frá í gjárkvøldið. Ella sum ein eldri maður í sam­ komu­ni plagdi at spyrja okkum ungu: Torir tú, at biðja Gud geva tær eitt rættvíst próvtal, heldur enn eitt gott próvtal? Próvtøkurnar nærkast og fríggja­ dagin fáa nógvir miðnáms­skúla­ næm­ing­ar lestrarfrí. Nú er ikki at spilla eyka frítíðina burt­ ur, men at koma væl í gongd við les­ing­ini beinanvegin