hósdagur 16. juli 2015síða 19

Fríggjadagur 17. juli 2015 sosialurin 81 19 var stuttligt, at man kundi vinna so nógv, greiðir hann frá, meðan hann situr við stovuvindeygað og minnist aftur á farnar dagar. Í dag ger hann ikki nógv við kappingar í teim ymsu miðl­unum. Nýggja tøknin hevur broytt alt, so í dag skalt tú ofta bara senda eitt sms inn á eina teldu fyri at lut­taka í teim ymsu kapping- inum. – Tað er slett ikki líka stuttligt, sum tá fólk ringdu inn og skuldu kappast við egnari vitan uttan at brúka google ella aðrar leitifunkur. Tíðin er kanska bara farin frá telefon­kapp­ingunum, har tú skalt hava tína vitan í høvd­ inum, sigur Kristian og við­gongur sam­stundis, at hann saknar tær gomlu spurnarkappingarnar. Ótolandi pína Sum 24 ára gamal varð Kristian fyri­ tíðarpensioneraður. Hann hevði havt pínu í rygginum í fleiri ár, men eingin uttan tey nærmastu vildi ordiliga trúgva honum. Kristian var fleiri ferðir hjá lækna og var sendur til eina kanning fyri og aðra eftir, men boð­ ini vóru tey somu hvørja ferð. Einki var galið og eini læknin var enntá so djarvur at siga við hann, at einasti trupulleikin var, at Kristian var dovin. Hann skuldi bara taka seg saman og fara til arbeiðis; so skuldi alt nokk loysa seg. – Tann dagin var eg keddur. Ikki bara vanliga keddur, men eg kendi meg heilt vónleysan um nakrantíð at fáa nakað svar upp á hesa ræðu­ ligu pínuna, sum var í ferð við at oyði­ leggja mær lívið, greiðir Kristian frá, meðan hann festir sær í eina sigarett. Mamman og pápin royndu at troysta hann og siga honum, at onkur loysn fór at vísa seg. Men Kristian vildi ikki lurta og legði seg í seingina. Her lá hann til langt út á náttina, tá øll hini í húsinum vóru farin í song. Spakuliga gekk hann oman í køkin, tók ein knív fram og legði hann í hondina á sær sjálvum. Myrku tankarnir slóu múr rundan um kroppin og lívsgleðin var fánað burtur í eitt svart og einki­ sigandi hol. – Eg orkaði ikki hesa pínuna meira. Orkaði ikki tankan um at skula liva eitt langt lív við hesi pínuni, sum gjørdi hvønn dag til ein helviti. Hesa lítlu løtuna vildi eg ikki lívið meira, for­telur hann spakuliga, meðan royk­ urin frá sigarettini trokar seg út um vind­eygarammuna. Tíbetur legði hann knívin frá sær aftur. – Eg veit ikki ordiliga, hvat hendi hasa løtuna. Men eg eri glaður fyri, at eg legði knívin aftur á borðið, sigur hann. Eftir hendingina fer Kristian til ein annan lækna í Klaksvík, sum beinanvegin sær, at okkurt er heilt galið. Kristian verður sendur til Ríkis­sjúkrahúsið og skjótt verður staðfest, at ein geisli í rygginum er leysur. Kristian verður í skundi lagdur á skurðborðið, men tíverri mis­ eydnast skurðviðgerðin og Kristian verður seingjarbundin í sjey langar mánaðir. Í árunum aftaná fylgja tvær skurðviðgerðir afturat, men hesar báðar miseydnast eisini. – Í dag havi eg lært meg at liva við pínuni og havi góðtikið, at tað verður ikki øðrvísi. Eg veit, hvat er galið og dugi eisini betur at sleppa mær undan teim støðunum, har pínan verð­ur heilt ótolandi, greiðir hann frá og leggur dent á, at hetta hevur tikið honum langa tíð. Ein stuttlig býarmynd Saman við staðfestingini av, at einki broytist viðvíkjandi pínuni, tekur Kristian eisini eina aðra av­ gerð. Hann skal ongantíð keða seg. Heldur ikki, um hann verður fyri­ tíðar­pensioneraður og ongantíð skal arbeiða aftur. Og spyrt tú hann sjálvan, so hevur hetta eydnast til fulnar. Seinastu átta árini hevur hann hvørt fríggjakvøld skipað fyri pubquiz í Roykstovuni í Klaksvík. Føroya størsta pubquiz, kallar hann tað sjálvur, tí umførini eru nógv fleiri enn í eini vanligari pubquiz. Tað hevur stóran týdning, at støðið á hvørj­ari pubquiz er høgt, so hvørja viku brúkar Kristian fleiri tímar til at finna akkurát teir røttu spurning­ ar­nar. – Ein góður spurningur er tann, har tú ikki veitst svarið beinanvegin. Men tá tú so hoyrir onkran annan siga svarið, so sigur tú »Áh ja! Har var tað!«. Tað eru slíkir spurningar, sum eg vil finna fram til, sigur hann. Og fríggjakvøldini í Roykstovuni eru eisini væl vitjaði. Fólk frá øllum landinum leita sær til Klaksvík, tá pubquiz er á skránni og Kristian fær eisini javnan fyrispurningar frá fólki um at gera quizzir til serstøk høvi. Tað tímur hann væl, sigur hann. Ikki minst, tá fólk vilja hava spurnar­ kappingar um okkurt ávíst evni. – Eg havi fingið nógvar løgnar fyri­spurningar. Ikki minst frá bindi­ klubbum um alt landið, smílist hann heldur loyndarfult. Og spurningarnir verða allir goymdir, tí Kristian hevur ein dreym. Ein dreym, sum skal gerast veruleiki um ikki alt ov nógv ár. – Einaferð geri eg eitt føroyskt Trivial Persuit. Tí um nakar skal gera eitt sovorið, so skal tað verða eg!, sigur hann avgjørdur. Tá hann ikki situr heima og leitar eftir spurningum, so ger hann okkurt annað. Um tað so er gongutúrar, kafé- vitjanir, at røkja facebook-bólkar fyri støk í Føroyum ella bara hugni saman við børnunum, so er altíð okkurt á skránni. Hann flennir, tá eg spyrji hann, um hann eftirhondini er vorðin ein býarmynd í Klaksvík. – Tað mást tú spyrja onkran annan um. Onkur hevur spurt um tað sama, men eg havi onga viðmerking til akkurát hatta. Ikki annað enn, at skal eg verða ein býarmynd, so vil eg í hvussu so er verða ein stuttlig ein, sigur hann at enda, áðrenn eg seti kaffi­koppin frá mær og smoyggi mær út aftur í kalda summarlotið. »Ein góður spurningur er tann, har tú ikki veitst svarið beinanvegin. Men tá tú so hoyrir onkran annan siga svarið, so sigur tú ‘Áh ja! Har var tað!’« – Í dag havi eg lært meg at liva við pínuni og havi góðtikið, at tað verður ikki øðrvísi. Eg veit, hvat er galið og dugi eisini betur at sleppa mær undan teim støðunum, har pínan verður heilt ótolandi, sigur Kristian Joensen Myndir: sigmar mørkøre