hósdagur 8. september 2016síða 16

FRÍGGJADAGUR 9. SEPTEMBER 2016 SOSIALURIN 103 16 Matgerð SKJÓTNUD TJÓÐHILD PATURSSON T að er ikki ætlanin at hendan síðan skal gerast ein opna við lummafilosofi frá eini ung­ari bláoygdari gentu, so eg má helst royna at lata vera við at vera ov bláoygd - lummafilosofiin sær ikki út til at ætla sær nak­ ran veg. Orkar tú ikki meira lumma­filosofi, men vilt heldur gera tær skjótu nudlurnar enn skjótari, ja hoppa tú so beint oman til uppskriftina - hevur tú alt inni, so eru nudlurnar liðnar um 10 minuttir. Gleðir tú teg til tey vísu orðini hesa vikuna, halt so bara fram at lesa - eg havi lært bæði eitt og annað eftir mína fyrstu (misseydnaðu) viku sum veganari. Misseydnaðu ja. FORBOÐ Eg væntaði at hesin mánaðin sum vegani fór at vera ógvuliga lættur fyri meg - onkusvegna befríandi, tí eg sleppi frá at eta kjøt - at eta kjøt er nakað ið eg oft­ast havi ógvuliga tvíbýttar kenslur um. Hendan mánaðan sleppi eg frá at eta kjøt uttan 100 ymiskar spurningar - lætta svari er, eg geri eina roynd til eina greinarøð í Sosialinum - tað er sjálvdan at fólk spyrja inn til mítt arbeiðið, tey vita at eg steðgi ikki aftur. Eg elski mítt (míni) arbeiði. Men tað eg vænt­ aði fór at vera so lætt, vísti seg at gerast rættuliga torført. Tað er okkurt við forboðum ið fáa meg at fara uppá bakbeinini. Eg eti mestsum vegansk í mínum gerandisdegi, onkuntíð fái eg mær eitt sindur av geitaosti útyvir salat, onkuntíð eitt sindur av parmesanosti útyvir pasta og onkuntíð eti eg fisk niðri á Kunningarstovuni - um vit hava restir (ja, eitt annað deiligt arb­ eiðs­pláss eg gleðist yvir). Og tað er deiligt. ‘Forboðið’ hesa vik­una fekk meg at fara so langt aftur á bakbeinini - ja, eg haldi nær­ um at eg stóð á halunum - at eg valdi at servera náta til ein døg­ urða á Kunningarstovuni um viku­skiftið - eg sum ONGANTÍÐ eti náta. Og av tí eg ongantíð eti náta, so havi eg heldur ongantíð roynt at gjørt náta, og tí mátti eg royna tað, mær dámar ikki matspill, so tí mátti eg eta tað, og tí át eg náta bæði fríggjakvøld og leygarkvøld, og tí misseydnaðist mín fyrsta vika sum vegnari. KENSLULIGT ÁT OG KAFFI-VAMPYRAR Vit høvdu ein bólk á vitjan í Nóls­ oy. Tey skuldu hava bæði morg­ unmat, lunsj og døgurða. Longu til morgunmatin byrjaði at ganga galið - kaffimaskinurnar fóru í streyku. Tað skal sigast at hesir gestirnir vóru eyka kaffitystir! Vit máttu renna oman og niðan gjøgnum bygdina fyri at gera kaffi í privatum húsum og bera niðan til morgunmatarborðið. Áh det stríð, áh dett stress. Tað gekk nærum ein tími við sveittabroti og nervum áðrenn vit høvdu fingið fylt somikið av kaffi niður í gestirnar at teir aftur vóru sum fólk - tit skuldu sæð tey tá ið eg kom inn við fyrstu kaffikannuni, kendist sum um eg var við í einum ræðufilmi og bleiv álopin av 25 blóðtystum vampyrum. Tá ið eg eftir ein harðan tíma hevði fingið bart meg ígjøgnum kaffi-vampyrarnar á síðsta sinni, og aftur sat á friðarligu, tryggu Kunningarstovuni (vampyrarnir hildu til aðrastaðni í bygdini) kendi eg meg troytta, kedda og sár­bara. Framan fyri mær lógu rest­irnar av bollunum, súltutoyið og osturin frá morgunmatinum - eg tók ein bolla, koyrdi ost á, og gloympti hann í einum - næstan. Barbara, hon eg arb­ eiði við saman við, hugdi at mær og risti við høvdinum. Eg risti høvdi afturímóti og segði ‘Jamen, eg má hava ost’. Tað var tá at eg sá hvussu lík eg var kaffi-vampyrunum í hinum end­anum av bygdini - tey máttu hava kaffi, máttu, máttu, máttu. Eg mátti, mátti, mátti hava ost. Ost­urin var mítt dope, osturin var tað ið gav mær tryggleika og troyst. Óbehagiligt at síggja hvussu tengd tú kanst vera at ávís­um matvørum uttan av vita av tí, hvussu tætt knýttar summ­ar matvørur eru at summ­ um kenslum. Samstundis sum hendan viðurkenningin var óbehagilig, var hon eisini mot­ iv­er­andi. NEI, um tað skal vera soleiðis, so skal eg í øllum før­um Ásannan av kensluligum áti, kaffi-vampyrar, forboð ið hava øvugtan virkna og týdningurin av tilrættislegging… og so sjálvsagt ein uppskrift!