hósdagur 8. desember 2016síða 19

FRÍGGJADAGUR 9. DESEMBER 2016 SOSIALURIN 142 19 At føroyingar eru óvanligir raskir at hjálpa, tá tørvur er á tí, ásannaði Nicolina í Lág Jøkladal eisini, tá tað frættist í fjør, at tey høvdu tikið stig til eitt alment jólahald fyri fólkum, ið eru einsa­ møll á jólum. – Fólk byrjaðu at ringja og skriva til okkum eftir, at hetta hevði verið frammi í miðlunum. Tey góvu pengar, bjóðaðu seg at baka, góvu okkum dunnur og annan mat. Tað var virkuliga serligt at síggja allar tær hjálpandi hendurnar. So hetta er ikki nakað, ið vit bæði eru einsamøll um, men eitt tiltak, ið nógv fólk standa saman um, sigur Nicolina í Lág Jøkladal. Gamal dreymur At skipa fyri einum tiltaki jóla­ aftan har øll eru vælkomin er ein gamal dreymur hjá Nikolinu í Lag Jøkladal. Ein dreymur, ið birtist í henni, tá hon var einsamøll á jólum í Reykjavík fyri nógvum árum síðan. Heldur enn at sita einsamøll heima, so avgjørdi hon at royna nakað heilt øðrvísi, og leitaði sær tí oman í býin har Frelsunarherurin skipaði fyri einum jólahaldi fyri teimum, ið vóru einsamøll á jólum. – Tað eru besti jólini, ið eg nakrantíð havi havt í mínum lívi, sigur Nicolina á Lag Jøkladal av­gjørd, og greiðir víðari frá upplivingini. – Har var ein rúgva av fólkum, ið vóru komin til jólahaldið. Eg hjálpti við at gera mat, dekka borð og var so bara saman við fólkunum. Vit dansaðu, vit sungu og vit hugnaðu okkum saman. Hóast vit øll fingu eina gávu, eitt handklæði ella sápu, so vóru tað ikki gávurnar, ið tað handlaði um, men samveran við onnur menniskjur. Hetta hóast tú ikki kendi tey, greiðir Nicolina á Lag Jøkladal frá. Upplivingin var so mikið sterk hjá tí tá tjúgu ára gomul Nicolinu á Lag Jøkladal, at hon hevur borið hana við sær líka síðan. Hon fekk nevniliga eitt heilt annað per­ spektiv upp á jólini. – Jólini í Reykjavík undir­strik­ aðu, at tað er betri at geva enn at fáa. Tað var nakað serligt at sita har við fremmandum fólkum og snakka í fleiri tímar, heldur enn at renna heim til mínar tjúgu pakkar undir jólatrænum, sigur Nicolina í Lag Jøkladal. Upplivingin í Reykjavík stendur í hugaheiminum hjá Nicolinu í Lag Jøkladal í andsøgn við jólini, ið handils­vinnan situr tungt á. – Tað er ein vandi fyri, at jólini kunnu gerast ov materalistisk og sjálvsøkin. Desember mánaði kann vera strævin at koma gjøgnum hjá summum. Sjálv ynski eg heldur at koma til kjarnuna í jólum, ið er menniskja. Tí verða vit so nógv glaðari at keypa gávur til hvønn annan, um vit ikki brúka tíð saman, spyr Nicolina í Lag Jøkladal. Nicolina í Lag Jøkladal leggur tó dent á, at tað ikki eru gávurnar, ið er trupulleikin, men vandin at gávur verður tað, ið alt snýr seg um. – At geva og fáa gávur er ein deilig siðvenja, sum vit avgjørt kunnu halda fast við. Tað er jú júst tað, ið eyðkennir Guds hjartalag: ”Tí so elskaði Gud heimin, at Hann gav Son Sín,” sigur Nicolina í Lag Jøkladal á endurgevur byrjanina til kenda versið í Jóhannes 3, 16 og heldur fram. – Tað liggur eisini í okkum øll­ um, at vilja gleða hvønn annan við gávum og øðrum. Tí verða gávur sjálvandi eisini ein partur av okkara jólahaldi. Meira einsamøll í desember Jólini fylla nógv hjá flest øllum føroyingum, og stórur partur av desember mánaði fer við at keypa gávur, senda jólakort, fyrireika jólaaftansmáltíðina og ymiskt annað. Av tí sama fylla jólini eisini nógv í huganum hjá fólkum, og eru spurningar um hvar og hvussu man fer at halda jól eitt vanligt samtaluevni tá fólk hittast. – Tá hugsi eg mangan, at tey, ið ikki hava nakran at halda jól við, mugu føla seg uppaftur meira einsamøll. Tað verður so øgiliga nógv trýst lagt á 24. desember, og hvat man ger tann dagin. Sjálvandi skulu vit øll hava tað hugnaligt, men tað kann vera hart fyri summi at fáa handan spurningin, sigur Nicolina í Lág Jøkladal. Tað er eisini orsøkin til, at hon og maðurin hava tikið stig til at bjóða fólkum, ið ynskja at vera saman við øðrum, at samlast við teim­um jólaaftan. – Tað er ein løta har vit taka tað róligt og hugna okkum saman. Tað er jú kjarnan í jólum, nevniliga menniskja og samfelag. Í rokanum at keypa gávur og annað kann man gloyma, at tað handlar um at vera góð við hvønn annan, sigur Nicolina í Lág Jøkladal, og leggur afturat. – Besta gávan fyri meg eru menn­iskjuni rundanum meg. Sjálvandi er tað gott at fáa gávur, men veruliga gávan er lívið og tey tú deilir tað við. Øll kennast ikki, ið koma saman eitt slíkt kvøld, men man lærir hvønn annan at kenna og hevur tað hugnaligt og gott saman. Gleða seg til í ár Eitt ár eftir, at hjúnini tóku stig til at skipa fyri fyrsta almenna jóla­ haldinum í Runavíkar kommunu eru tey sannførd um, at tørvur er á jólahaldinum. Tí tørvaði teimum heldur ikki at hugsa seg leingi um áðrenn tey tóku avgerðina at skipa fyri einum nýggju jólahaldi í ár. – Tá man byrjar slíkt krevur tað, at man heldur á. Tað tekur tíð at byggja slíkt upp. Vit meta sjálvi, at tørvur er á hesum jólahaldinum, og at tað bara er gott, at tað finst eitt tilboð til fólk, ið eru einsamøll á jólum, sigur Nicolina í Lag Jøkladal og leggur afturat. – Tað hevði verið deiligt, um vit vóru fleiri um tað, so kundi man býtt um vit eitt annað par, men enn eru tað bara vit. Men tá man brennur fyri tí, so er tað púra natúrligt at gera hetta. Man hugsar ikki um tað, tí soleiðis eigur tað bara at vera. So vit vóna, at onkur fær gleði av jólahaldinum í ár, og at vit fáa eitt gott og hugnaligt kvøld saman, sigur Nicolina í Lág Jøkladal. HALLUR@SOSIALURIN.FO Tað besta hevði verið, um tørvurin slett ikki var til staðar, at øll høvdu onkran at halda jól við, men vit ásannaðu skjótt, at tað var hann