hósdagur 16. mars 2017síða 10

FRÍGGJADAGUR 17. MARS 2017 SOSIALURIN 33 10 hon hevði meir orku eftir enn eg hevði, sigur Guttorm Sørensen. Hann kom tá á mál hálvan tíma seinni, enn hann hevði ætlað, tá hann vandi til kappingina. – Men eg rann allan teigin, og eg gjøgnumførdi uttan at ganga, sigur hann. Í kamp við krabban Tá tey koma heim aftur, fáa tey frá Landssjúkrahúsinum, um at koma suður til viðtalu. 4. april 2016 fekk Guttorm staðfest at tað var krabbi í merginum, og at hann kundi fáa viðgerð við tað sama – Eg vendi mær til læknan, knýti nevan og sigi ‘yes, kom avstað! Eg var klárur til dyst, og dystin skuldi eg nokk klára. Eg havi ongantíð stúrt fyri at skula í kamp við krabban, sigur Guttorm Sørensen. – Eg bleiv meir keddur av, at familja og vinir blivu kedd mína vegna. Eg merkti at tey knekkaðu í telefonsamrøðuni, tá eg gav teimum boðini. Men av tí at eg ongan­tíð fór í kjallarin, so tyktust tey eisini sterk í prosessini, sigur hann rørdur. Guttorm valdi ikki at lesa nakað um sjúkuna á netinum, tí hann sigur at hann ikki fekk brúkt ta informatiónina til nakað. Hann vildi heldur stríðast sítt egna stríð uttan samanberingar. Hann savnaði liðfelagarnar í Treystinum saman, og greiddi teimum frá, at hann nú skuldi ein fjallstúr, hann visti ikki hvussu høgt fjallið var, hvussu hann kom niðan á, ella um hann kom niður av aftur, sigur hann rørdur. Síðani byrjaði kampurin. Hann fór niður í fimm vikur og fekk eina kemoviðgerð. Hann kundi tá halda áfram við viðgerðini í Føroyum í eina tíð, inntil hann fór niður aftur tveir mánaðir seinni at skifta mergin. – Tá man rørir seg nógv, so veit man skjótt um okkurt er á vási við kroppinum. Í allari viðgerðini brúkti eg rørsluna sum barometur, og sá hvussu eg hevði tað útfrá tí, sum eg orkaði tá eg rann, sigur hann. Áðrenn viðgerðin byrjaði, fekk hann at vita frá læknunum, at hann skuldi taka uppá, soleiðis at hann hevði okkurt at standa ímóti við. Hann tók eftirfylgjandi 10 kilo uppá. Renningin helt á Guttorm hevur runnið í so nógv ár, at tað eisini var náttúrligt hjá honum at fara rennitúrar undir viðgerðini. Tá eg var ringast fyri, fór eg á rennibandið á Hotel Tórshavn, og kláraði tá tríggjar kilometrar uppá 22 minuttir. Tað kendist sum hevði eg runnið eitt maraton, sigur hann umhugsin – Tað fyrsta eg gjørdi, tá merg­ urin skuldi skiftast, og eg fekk katedur í, var at biða konu mína keypa mær eitt belti til fartelefonir. Síðani bant eg tað um bringuna, og koyrdi allar slangurnar í lumman, so eg fekk runnið, sigur hann. – Tað er kampviljin, sum er um­ráðandi. Ein má stríðast ímóti sjúkuni, tí tað er ikki bert uppgávan hjá læknanum at gera ein frískan. Tey gera sjálvsagt sín part, men eg skal sanniliga eisini gera mín part, sigur hann álvarsamur. Guttorm vandi alla tíðina með­ an hann var í viðgerð. Eisini valdi hann at ganga tveir kilometrar til og tveir kilometrar frá hvørja ferð hann fór til viðgerð á Ríkis­sjúkra­ húsinum. Hann tók ongantíð lyft­ ina uppá fjórðu hædd, har við­ gerðin fór fram. Heldur ongantíð tók hann lyftina á Hotel Tórshavn niðan á triðju hædd, har kamarið var. – Ikki taka umvegirnar tá tú ert sjúkur, tí rørslan er ein partur av viðgerðini. Øll rørsla er góð og øll fótafetini í gerandisdegnum hava týdning. Hóast eg var púra ferdigur, eftir at eg var komin niðan trappurnar, so sá eg tað sum ein týðandi part av viðgerðini, og tað hevur tað eisini verið, sigur hann álvarsamur. – Tað besta tú kanst gera fyri teg sjálvan her í lívinum er at røra teg, leggur Guttorm álvarsamur afturat. Gjøgnum alla viðgerðina var kona Guttorm við hansara lið. Hon hjálpti serliga við at halda skil á nær hann skuldi taka heilivágin, og hvussu nógv hann skuldi hava. Eisini eggjaði hon til gongu- og rennitúrar, greiðir hann frá. – Eg slapp frá at hugsa um tann partin, og læt tað í hennara hendur. Hevði eg verið gamal drongur, so hevði eg helt víst ikki farið til lækna í góðari tíð, so tað havi eg henni at takka, sigur hann. Kendi at bønirnar lættu um At verða tilvitaður um tað andaliga, hevur eisini verið umráðandi fyri Guttorm í sjúkragongdini. Hann kennir tað, sum at hægri maktir hava verið við honum hesa tíðina, og hevur kent stóran lætta avm at vita at fólk biða fyri sær, greiðir hann rørdur frá. – Eg havi eisini biðið nógvar bønir sjálvur, og eg eri ómetaliga takksamur yvirfyri Várharra og teimum sum biða fyri mær, sigur hann. Nýggi føðingardagurin Guttorm fekk nýggju, frísku upp­ runakyknurnar í kroppin aftur 17. august 2016, og hetta kallaðu læknarnir nýggja føðingardag hansara. Hann hevði hesa tíðina í huga fjøllini og seyðin, sum skuldi rekast heima í føroyum. – Hetta er sovorið, sum drívir verkið og eg mátti koma í form til tað. Eg gekk á fjalli sum vanligt tá fjallstíðin kom, og orkaði líka væl sum hinir mennirnir, sigur hann. Tá hann lýtur aftur á til­gongd­ ina, er hann ovfarin yvir, hvussu væl viðgerðin hevur gingið. – Eg havi ikki tikið eina tablett fyri pínu, ella havt nakran svøvn­ leysa nátt við stúran, sigur hann. – Um eg nú sleppi út at røra meg tríggjar ella fýra ferðir um vikuna, so er tað gott. Rørslan vísur mær eisini, at tað nú gongur framá, tá eg síggi at rennitíðirnar verða alsamt betri, sigur hann. Hetta við rørslu skuldi verði eitt tilboð til allar sjúklingar, tí tað er ofta rørsluni at takka, at fólk fáa tað so gott sum tey gera. Tað er umráðandi, at fólk skilja lekjandi ávirkanina hon hevur á kroppin, heldur Guttorm Sørensen. ANNIKA@SOSIALURIN.FO Tað er kamp­ viljin, sum er umráðandi. Ein má stríðast ímóti sjúkuni, tí tað er ikki bert uppgávan hjá læknanum at gera meg frískan. Tey gera sjálvsagt sín part, men eg skal sanniliga eisini gera mín part« GUTTORM SØRENSEN