mánadagur 1. mai 2017síða 4

Mánadagur 1. mai 2017 · Nr. 50 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UNDIR FÝRA EYGUM Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hvat land kundi tú hugsað tær at vitja? – Grikkaland, hóast eg havi verið har nógv – næstan hvørt summar sum barn og ung. Eg elski tað einfalda lívið á einari grikskari oyggj. Hvat hevði tú gjørt, um tú vanst eina millión? – Milliónin hevði helst verið investerað í húsamarknaðin í London. Eyðun Klakstein Elisa Heinesen hevur búð í London í meira enn tjúgu ár, og har hevur hon arbeitt sum klædnasniðgevi fyri kendar fyritøkur. Fyri fimm árum síðani átti hon tríburar, og tað broytti hennara støðu munandi. Eftir ein steðg frá mótavinnuni í nøkur ár, arbeiðir Elisa nú af-tur mið­ víst við at sniðgeva klæði, og nú ger hon tað undir sínum egna merki, sum hon byg-gir upp frá grundini. – Tá ið eg fekk tríbur­ ar­nar, mátti eg broyta mín ger­andisdag. Eg valdi at vera heima hjá teimum fyrstu árini, og tí helt eg meg burtur frá at sniðgeva klæði. Tað var ikki bara lætt, tí samstundis sum mínir starvsfelagar fóru frameftir og uppeftir, var eg heima og helt steðg frá snið­ geving, greiðir Elisa Heine­ sen frá. Tíðin heima við dreingj­ unum var góð og gav Elisu møguleikan at hugsa um sína arbeiðsligu støðu í fram­ tíðini. – Eg umhugsaði, hvat eg skuldi gera, tá ið eg fór at arbeiða aftur. Eg hugsaði ikki bert um, hvat eg kundi fáa pengar fyri at gera, men eisini hvat eg hevði hug til at gera. Og niður-støðan var, at eg vildi royna nakað nýtt og gera tað upp á mín máta, sigur Elisa Heinesen. Harvið var avgerðin tikin um at sniðgeva klæði til sítt egna klædnamerki. Tilveran broyttist Elisa Heinesen var fyrst í tjúgunum, tá ið hon av fyrst­ an tíð flutti til London at búgva. Fyrst vildi hon royna lívið í enska stórbýnum og arbeiddi har í eitt ár. Hon treivst so væl, at hon valdi at veða verðandi í London og fór at lesa Theatre Design, sum millum annað snýr seg um at sniðgeva og seyma pallbúnar. Elisa arbeiddi eina tíð við búnum og annað til sjón­leik­ ir, men so líðandi fekk hon áhuga fyri og møguleika til at arbeiða við sniðgeving og seyming av klæðum í móta­ vinnuni. – Klæðini, sum eg gjørdi, vóru til mótaframsýningar og vóru í grundini ikki gjørd til at ganga á gøtuni í. Eg hevði fastar kundar, sum eg arbeiddi fyri, og tað var ein trygg arbeiðstilvera, tí alt var umbiðið og selt, áðrenn eg fór í holt við seyma klæðini, greiðir Elisa frá. Uppgávurnar kundu verða krevjandi og arbeiðs­ dagarnir langir. Hesa tilveru hevði Elisa ikki hug at fara aftur til, eftir at hon hevði fingið tríburar. – Meðan eg var heima hjá dreingjunum, legði eg ætlanir um, hvat eg skuldi gera, tá ið teir fóru í forskúla, og knappliga so var eg komin hartil, at eg skuldi gera álvara av øllum ætlanum, sum eg hevði lagt. – Eg havi slept øllum mín­ um trygdarneti, og nú snið­ gevi eg og seymi klæði til mítt egna merki, og tað er bert ein partur, sum er um­biðin frammanundan. Nógv klæði skulu seljast, eftir at eg havi framleitt tey, sigur Elisa. Egið tempo Mál­ bólk­ur­ in fyri klædna­ merk­ið Elisa Heine­sen er kvinn­ur úr 22 ár aldri. Klæð­ini, sum Elisa seymar nú, eru bíligari enn tey, hon seymaði fyri tey kendu merk­ini. – Eg plagdi at seyma klæði til pall og show, og – Hetta er ein annar máti at arbeiða uppá, tí nú havi eg ikki longu nakað trygdarnet undir mær, men hetta er spennandi, og eg havi frælsi til at gera tað, sum eg vil, sigur føroyski sniðgevin í London, Elisa Heinesen, sum nú byggir sítt egna klædnamerki upp EG LÆRI AT LÍTA Á MEG SJÁLVA