hósdagur 26. oktober 2017síða 7

FRÍGGJADAGUR 27. OKTOBER 2017 SOSIALURIN 125 7 stýrt. Møtti hon til dømis onkrum, ið minti hana um brotsmannin, so reageraði hon ógvusligt. – Um okkurt minnir ein um eina ræðuliga hending, so reagerar heilin. Eg havi einaferð sligið ein mann, tí hann kom mær ov nær, og tað minti meg um hendingarnar, sigur hon. Hóast hjálp stóð henni í boði, so var hon ikki klár til at taka ímóti meir enn kreppuhjálp og nøkrum tím­um hjá sálarfrøðingi. – Eg tók tað, sum eg fekk bjóðað, men maktaði ikki uppfylgingina. Eg var ill inn á verðina júst tá, og fekk ikki tikið ímóti hjálp, sigur hon. – Eg skumpaði tey vekk, sum royndu at hjálpa mær, sigur Joan Scott Brockie. Tíðina fyri rættarsakina hevði Joan tað ikki gott: Hon var ræðslus­ ligin fyri at skula møta brots­ manni­num aftur. – Tað kendist sum eitt stórt myrk­ur. Eg fekk heilivág fyri at kunna sova, og tá eg svav, fekk eg marru­na. Eg fekk onki burturúr degn­um, og leiddi tankarnir burt­ur við tónleiki, sjónvarpi og øðr­um óljóði. Eg mistonkti allar mínar vinmenn, og hevði ikki álit á nøkrum, sigur hon. – Tað kemur hartil, at eg ikki kendi til annað, so misti eg mótið, leggur hon afturat. –Eg var niðurkoyrd í botn, og eg megnaði nóg illa at sita í rætti­num, men eg noyddi meg til tað. Kvinnurnar í Føroyum skuldu verða tryggar, hann skuldi í fongsul, og eg skuldi geva mína frá­greiðing, líkamikið hvussu hart tað var, staðfestir hon. Hendinarnar hava eisini ávirkað tey forholdini, sum Joan hevur havt. Hon hevur ikki klárað at greitt frá, hví hon reagerar ógvus­ ligt í ymiskum støðum. – Um tær royndi at vera kerligir, so skumpaði eg teir burtur, um tað á nakran hátt minti meg á hend­ ingar­nar, sigur hon. Tað vóru ikki bara forholdini, sum Joan var í, ið vórðu ávirkaði av upplivingum hennara. Hon í langa tíð kláraði hon heldur ikki at vera í rúmi saman við mannfólki ella at hoyra mannfólk tosa. Hon kláraði tí heldur ikki at tosa við pápa ella beiggja sín. Nú hevur Joan spakliga lært seg at taka ímóti hjálp, og hon skal í næst­um byrja í viðgerð, sum longi hevur staðið henni í boði. – Eg havi nú vant meg við mann­ fólk, og klári at taka ímóti viðgerð, hóast sálar viðgerin er mannfólk, sigur hon. Tøgnin skal drepast Joan er fegin um, at hashtaggið MeToo eisini tók dik á seg í Før­ oyum, og at føroyskar kvinnur á hendan hátt brutu tøgnina. –Tøgn er sum eitt persónligt fongsul hjá mær. Tøgnin nívur meiri enn túsund orð, sigur hon. –Føroyar hevur tørv á, at vit tosa hart um hetta. Hetta er einki tabu. Tað er einki stigma. Heldur er hetta ein melduródn av einum hel­ viti, ið vit sita við dag um dag. Um vit tosa opið um tað, so kunnu vit møguliga fáa eina kenslu av, at vit ikki eru einsamallar. Vit eru fleiri, og vit hava einki gjørt skeift. Vit standa allar saman við somu pínu, sigur hon álvarsliga. Hon greiðir frá, at um kvinnur og menn, ið hava upplivað seksuell­ an ágang og harðskap ikki tosa opið um hetta, so er tað sum at bygg­ja eina kistu um seg sjálvan. Hon heldur, at tað er umráðandi at seta orð á hendingarnar, og at tosa við onkran, ið stendur nær. Sjálv hevur hon funnið linna við at luta søgu sína á hjálparbólkum á internetinum, har hon kann vera dul­nevnd. Har hevur hon skrivað um hendingarnar, sum hon hevur upp­livað. Tað er mest tað, at fáa orð­ini út, ið hjálpir, greiðir hon frá. Hon saknar slíkar føroyskar bólkar – bæði við dulnevni á netinum, men eisini hjálpar-og stuðulsbólkar fyri neyð­tøkuoffur. Vil hjálpa kvinnum Hon er fegin um, at ljós verður varp­að á hetta evni, og vónar, at tað fer at hjálpa fleiri. Hon ásannar, at tað er trupult at bróta tøgnina í lítla føroyska samfelagnum, men ágangur hendir so mikið ofta, og ofr­ini eru ómetaliga mong í tali. – Eg vil fegin bróta hesa tøgnina, tí vit eru ofrini, og vit hava ongi gjørt skeivt, staðfestir Joan Scott Brockie. ANNIKA@SOSIALURIN.FO »Um okkurt minnir ein um eina ræðuliga hending, so reagerar heilin. Eg havi einaferð sligið ein mann, tí hann kom mær ov nær, og tað minti meg um hendingarnar« »Tøgn er sum eitt persónligt fongsul hjá mær. Tøgnin nívur meiri enn túsund orð«