hósdagur 10. januar 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 11. JANUAR 2019 SOSIALURIN 4 7 trýstið á heilan var normali­ser­ að. Inntil tá gekk eg við hjálmi sum vernd fyri heilan. Tá nakrir mánaðir vóru farnir, varð plátan skrúvað fast aftur. Tá varð eg viðmældur at vera sera ansin, so­leið­is at einki nerti við heilan, sum nú onga verju hevði longur, for­telur Marstein. Lamin og viljasterkur Tá mann hevur fingið slíkan blóð­tøpp í heilan, verður tað við­mælt at venja so nógv sum gjør­ligt beinanvegin fyri at fáa tey best møguligu úrslitini fyri framtíðina. Tí verður Mar­stein aftaná viðgerðina á Ríkis­sjúkra­ húsi­num fluttur á endur­menn­ ingar­depil. Tilsamans liggur hann innlagdur til intensiva endur­menning í 10 mánaðir. - Eg var øgiliga skroypiligur og kundi einki gera. Øll mín vinstra síða var lamin. Eg kundi sita í songini, men ikki í einum stóli, tí eg hevði so ringa balansu. Yvir­blikkið og sjónin sveik ser­ liga fyrstu tíðina, men mín for­ nuft­ur var allatíð til staðar. Á endurmenningardeplinum skuldi hann eitt nú læra seg at standa uppi aftur. Og tað er ikki bara sum at siga tað eftir slíkan um­gang, men tá er lyklaorðið: vilja­styrki. - Mann fær nakað, sum eitur heila­møði, sum ger, at mann einki orkar. Í byrjanini var eg bara vakin nakrar heilt fáar tím­ ar, áðrenn eg bleiv móður aftur. Fyri at vinna á hesum ræður tað simpulthen bara um at hava viljastyrka, sigur Marstein Thom­sen. Enn somu persónligheit Mentalt er Marstein Thomsen komin sera væl frá skaðanum, sum hendi fyri góðum fýra ár­ um síðani. Men tann dagin í dag, hevur hann enn fleiri av­ bjóð­ingar, sum hann stríðist við. Hann hevur mist vinstru síðu av sjónarringinum, sum eitt nú ger, at hann kognitivt hevur trupult við at hava yvirblikk. - Tað er serliga ein avbjóðing, tá eg komi til nýggj støð. Eg brúki tískil eitt sindur longri tíð enn onnur at orientera meg – ser­liga í ferðsluni. Gøtumaðurin á fortelur, at árin­ini frá skaðanum einans eru fysisk. - Tað eru summi, sum broyta per­són­ligheit av slíkum, men tað havi eg ikki. Persónligheitin er tann sama. Men eg havi ikki sam­band við mína vinstru hond, og sambandið við vinstra beinið er avmarkað. Hóast eg fái gingið, gangi eg ikki líka sum fyrr. - Kanska tað verður betri, men eg vænti ikki, tað verður so nógv betri. Tey stóru framstigini eru longu hend, so nú gongur longri ímillum framstigini, sigur Mar­ stein Thomsen. Hann hevur nøkur hjálpar­ am­boð, men vil helst sleppa frá at brúka tey. - Eg geri alt tað, sum eg kann, uttan hjálparamboðini. Men tað nyttar ikki altíð at vera treisk­ ur, og tá eg viðurkenni, at eg ikki klári okkurt uttan hjálpar­am­ boð­ini, so brúki eg tey. Eg havi fingið bjóðað blindastav, men eg haldi meg klára meg væl uttan. - Eg og konan eru eitt felagsprojekt Eitt ár áðrenn ólukkuna umborð møtti Marstein Thomsen kvinnu­ni, sum vísti seg at blíva kvinn­an í hansara lívi. Hon hevur frá byrjan til enda verið hon­um hansara allar størsti stuðul, og tað er einki, sum tey bæði ikki klára at koma ígjøgn­ um saman. - Eg og konan hava valt, at vit bæði eru eitt felagsprojekt. Vit skulu bæði vera í hesari støðuni. Vit hava brúkt nógva tíð uppá at tosa um, hvat vit bæði vilja við - Tað eru konan og børnini, sum gera, at lívið er vert at kempa fyri, sigur Marstein Thomsen Marstein Thomsen giftist konu síni, Louise, nakað aftaná skaðan Summir dagar hugsi eg, hvussu deiligt tað hevði verið at gjørt alt tað, sum eg gjørdi fyrr