hósdagur 13. februar 2020síða 11

FRÍGGJADAGUR 14. FEBRUAR 2020 SOSIALURIN 19 11 knappliga til arbeiðis. Tað, sum er mest umráðandi fyri ikki at verða útbrendur, er at kenna arbeiðstíðina og arbeiðs­upp­ gávuna. Og tú mást leiðast upp á ein máta, har tú veitst, nær arbeiðs­uppgávan er loyst. – Tað, sum skapar nakað, sum tú kanst brenna fyri, er, at tú veitst, hvat tú gert, tú veitst, hvat tað krevst, og tú veitst, nær tú ert liðugur. So brennir tú ikki út. Hinvegin brennir tú út, um tú ongantíð verður liðugur við arbeiðið. – Um tú kemur til húsar hvønn dag og hugsar: "Nú mangli eg hetta, og so mangli eg hatta. Guð viti, hvat tey krevja. Man hetta vera gott nokk?" Allar tær spekulatiónirnar. Trupulleikin er, at bremsiklossarnir hvørva, og so koyrir tað í fullari ferð í 24 tímar um døgnið, sigur Helgi Rasmussen. Somuleiðis er fikseringin við arbeiðstímum - ein fikser­ing, sum hevur vundið upp á seg saman við tøkniligu fram­brot­ unum - eisini ósunn, metir Helgi Ra­s­mus­sen – Hetta at tú skalt vita, hvar starsvfólk eru allatíð, er burtur­ við. At tað er tað, sum er meira avgerandi, enn at starvsfólk loysa uppgávurnar. Summi telja tímar heldur enn produktión. Tað er tankavekjandi, at vitan­ar­starvsfólk - tey, sum fram­leiða og arbeiða við vitan - skulu arbeiða í einum tímaregi og eftir strangum tímareglum, tí at tað er ikki soleiðis, sum vitanar­framleiðsla virkar, heldur Helgi Rasmussen. –Tú kroystir eina industriella tanka­gongd niður yvir vitanar­ starvsfólk. Tað vil siga, at tú brúkar eina gamla samli­bands­ tanka­gongd til fólk, sum skulu arbeiða við vitan. Har vildi eg sagt, at tað hevði verið betri, um fokus var á produktiónmál. Frítíðarítriv og áhugi ávirkar rætta vegin Tað er ikki bert ein spurningur um at hava nógv at gera, sum ger av, um hvørt tú ert í vanda fyri at vera útbrendur ella ikki. Helgi Rasmussen vísir til granskingina hjá Robert Kara­ sek, ið ger greitt, at tað er ein javn­vág millum krøv og kontroll, sum er avgerandi fyri, hvussu strongd­ur tú ert. – Hevur tú til dømis eitt høgt krav um at loysa eina upp­gávu, men tú hevur lítla ávirkan á ram­mur­nar, so er tað stress­el­v­ andi, sigur Helgi Ras­mus­sen og vísir á flog­fyri­skiping sum dømi um strongdarelvandi arbeiði. Flogfyriskiparar hava høg krøv til arbeiðið. Gongur tað ikki sum ætlað í loftrúminum, kann tað enda við álvarsomum van­lukkum. Samstundis hava flog­fyriskiparar lítla ávirkan á karmarnar kring arbeiðið, tí hvørki veðrið ella tekniskir feilir í flogbúnaðinum spyr teir til ráðs. Úrslitið er, at flog­fyri­ skiparar teljast millum teirra, ið kenna mest strongd av arbeiðinum. Hinvegin hava frítíðarítriv ikki stóra ávirkan á, um hvørt tú kennir teg strongdan ella er í ferð við at brenna út. – Ert tú í einum ítróttarfelag, so er tað sjálvboðið. Tá tú gert sjálv­boðið arbeiði, veitst tú, at tú gert eitt gott og meiningfult arbeiði. Heldur enn at virka tømandi fyri orku eru frítíðarítriv tað, ið gevur tær orkuna. – Tað er eingin, sum fæst við ítróttarfelag, skótar ella líkn­ andi, sum fer niður við nakka­ num orsakað av tí. Tað er kanska júst har, sum tey fáa orkuna frá, sigur Helgi Rasmussen. Helgi Rasmussen, cand. psych. aut. við serfrøði í organisatiónspsykologi. Helgi Rasmussen arbeiðir við organisatións- og leiðslumenning, og hevur skrivað bókina "Finn teg í organisasjónini". Tá kunna vit, sum konsulent­ar, gerast viðspælarar í at skapa útbrendheit Tað, sum skapar nakað, sum tú kanst brenna fyri, er, at tú veitst, hvat tú gert, tú veitst, hvat tað krevst, og tú veitst, nær tú ert liðugur