hósdagur 13. februar 2020síða 13

FRÍGGJADAGUR 14. FEBRUAR 2020 SOSIALURIN 19 13 vit sum starvsfólk og menniskju sum heild, kenna okkara mørk, tora at seta mørk, hava egin­um­ sorgan, eru tilvitaði um okkara styrkir og ikki minst at vit vita og gerast tilvitaði um tað okkum tørvar bæði í arbeiðslívi og frílívi okkara til tess at løða battaríini og minnast til eginumsorgan, stað­festir hon. Amboðini Tað eru ávís amboð ein kann brúka til at ansa eftir sær sjálv­ um, ið eru fortreyt fyri, at ein á­haldandi kann brenna fyri yrki sínum. Uppgávurnar á einum arbeiðs­plássi kunnu vera ymisk­ ar. Summar uppgávur krevja meir enn aðrar. Bergtóra held­ur, at tað er umráðandi, at vit vita, hvat krevst og væntast av okk­ um, tá vit eru til arbeiðis, men av og á er eisini neyðugt, at vit lækka krøvini til okkum sjálvi. – Tað er ikki neyðugt at gera alt til UG alla tíðina. Onkuntíð mást tú raðfesta uppgávurnar og yppa øksl, sigur hon. – Tað krevur eisini eina tilvitan um, hvat drenar ein, og hvussu battaríini síðani verða løtt. Ein samrøða við leiðsluna um, hvat tað er, sum drenar ein kann eisini verða viðkomandi, tí tað er fínt, at summar uppgávur krevja meir enn aðrar, men um allar uppgávurnar krevja alt av einum, so er vandi fyri at verða út­brendur, sigur hon eisini. Hetta kann henda, tá arbeiði – sum okkum annars dámar – fyllir ov nógv. Vit taka tað heim við, og skilnaðurin millum arbeiðs- og frítíð verður kámari og kámari. Tí hóast tað er gott at kunna svara telefonini og teldu­ postum um kvøldið, so merkir tað, at arbeiði og familja bresta sam­an, greiðir hon frá. – Tað kann samanberast við at hava smábørn. Vit elska tey og elska at vera saman við teim­ um, men tey flestu elska eisini fríløtuna um kvøldarnar, tá tey eru farin í song. Spurd um, hvat hon sjálv ger fyri at løða battaríini, sigur Berg­ tóra, at hon gagnnýtir net­verkið, sum hon hevur rundan um seg og raðfestir rørslu og fríska luft. – Eg havi nógv fólk í mínum lívi, sum eg kann snakka við og hava tað stuttligt saman við. Mær dámar væl at vera sosial og tosa við menniskju, men nú sum árini líða, dámar mær eisini væl kvirruna, tá eg eri einsamøll inni ella ein einsamallan gongutúr í náttúruni ella joga. Eisini finni eg orku, tá eg veri burtur í einum evni ella lesi eina bók. Tað er eisini eitt samspæl millum tað sálar­liga og tað kroppsliga, sigur hon. – Tá eg eri til arbeiðis, royni eg at skipa umstøðurnar soleiðis, at dagar­nir hava jávnvág. Havi eg til dømis fleiri setanarsamrøður ella fundir, so er umráðandi – bæði fyri meg og tey, sum sita yvir­av mær – at eg sleppi at tøma høvdið, hugsa um tað, sum er hent, svara teldupostum og so fram­vegis. Harvið verði eg eisini ein betri luttakari, sigur hon. – Tingini skulu ikki bara fáast av verki, tí tað snýr seg eisini um at njóta tilgongdina. Fyri meg er tað drenandi, tá eg bara gleði meg til at seta flugubeinið, leggur hon aftrat. – Vit kenna okkum øll út­ koyrd viðhvørt, og tá er um­ ráð­andi, at vit eru góð og tosa pent við okkum sjálvi. Og eisini við starvs­felagarnar. Vit mugu rúma hvørjum øðrum bæði tá vit fáa á skafti, og tá vit ikki eru besta út­gávan av okkum sjálvi, sigur Bergtóra Høgnadóttir. ANNIKA@SOSIALURIN.FO Tað kann samanberast við at hava smábørn. Vit elska tey og elska at vera saman við teimum, men tey flestu elska eisini fríløtuna um kvøldarnar, tá tey eru farin í song