mikudagur 4. juni 2008síða 15
‹ fyrra síða allar 64 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
Sosialurin 4. juni 2008 NORÐOYASTEVNAN 2008 15
pakkingini av hesum frikadellu
num, sum kanska longu dagin
eftir enda á døgurðaborðinum í
fleiri heimum kring landið.
Góð uppskrift
Millum ár og dag gerast mong
ymisk fiskasløg til mangar
ymiskar rættir her á NORÐFRA.
Tað sum serliga ger, at fólki
dámar okkara vørur er, at allur
fiskurin er feskur og verður
framleiddur beinanvegin, slær
Sunrid fast.
Henda dagin í farnu viku, tá
umboð fyri Sosialin vitjaðu á
virkinum gekk sjón fyri søgn:
Fiskurin varð malin í eini
kvørn við ymiskum góðum í,
og eftir eini rættiliga serstakari
uppskrift sum gevur tann góða
og serliga smakkin.
Tað er helst so sum Sunrid
sigur tað við
brosi á kinn:
Eg havi eina eskju
við okkara
fiskafrikadellum heima við
hús. Tá ein sjálv ikki dugir at
fáa tær eins góðar sum tær her
á virkinum, so má ein bara
keypa tær!
Úr kvørnini fer fiskurin bein
leiðis í eina stóra og til enda
málið snildisliga innrættaða
steikipannu í eina arbeiðsrúmi
num.
Síðani vórðu tær stoktu
frikadellurnar fluttar inn í eitt
pakkirúm, har Sunrid og
starvsfelagar hennara Mai,
Martha og Jóhanna stóðu
klárar til næstu uppgávuna.
Gott arbeiði
Uppgávan hjá teimum fýra í
dag var rættiliga greið: Viga
frikadellurnar í tvær ymiskar
nøgdir.
Í fyrra førinum verða tær
vigaðar í ein posa við fimm í
hvørjum, og í seinna førinum í
eina eskju við umleið 35
frikadellum í
hvørjari. Henda
eskjan vigar um 3,5
kilo.
Hetta er eitt gott arbeiði,
sigur Sunrid, sum arbeiðir
hálva tíð á virkinum.
Hon byrjar klokkan 8 og fer til
hús aftur á middegi.
Restina av degnum eri eg
hjá børnunum, sigur hon við
einum brosi.
Klokkan er farin at nærkast
12 og um eina lítla løtu er
hesin arbeiðsdagur hennara at
enda komin.
kadellurnar
um heit breyð
Tær fýra ídnu flakakvinnurnar í
pakkingini – vinstrumegin Mai
Fuglø, Martha Sivertsen, Sunrid
Sirdal og Jóhanna Hansen
»Eg havi eina
eskju við okkara
fiskafrikadellum
heima við hús. Tá
ein sjálv ikki dugir
at fáa tær eins
góðar, sum tær
her á virkinum, so
má ein bara keypa
tær«